خبرنامه دانشجویان ایران: يك منتقد گفت: «يكي از ما دو نفر» باز همان پافشاري هميشگي، تكراري و البته بارها اشاره شده ميلاني بر نمايش سياهي مردان و سپيدي زنان است كه متاسفانه اين تفكر ديگر سطحي، اين فيلمساز را به كارگرداني متوسط تبديل كرده است.

«محمد محمديان» عضو انجمن منتقدان و نويسندگان سينماي ايران در گفت‌وگو با خبرنگار سينمايي فارس در مورد فيلم سينمايي «يكي از ما دو نفر» ساخته تهمينه ميلاني، اظهار داشت: «يكي از ما دو نفر»، باز همان پافشاري هميشگي، تكراري و البته بارها اشاره شده «تهمينه ميلاني» بر نمايش سياهي مردان و سپيدي زنان است كه متاسفانه اين تفكر ديگر سطحي، فيلمسازي را كه مي‌توانست پديده‌اي در سينماي ايران شود و با فيلم‌هاي «دوزن» و «واكنش پنجم» توانايي‌هاي خود را به نمايش گذاشته بود به كارگردان متوسطي تبديل كرده است.
اين منتقد در ادامه بيان داشت: اصرار «تهمينه ميلاني» بر اين موضوع گاه آن قدر توي ذوق مي‌زند كه به نظر مي‌رسد كارگردان فقط مي‌خواهد قصه‌اي را سوار بر اين نگاه كند. در اين راستا حتي نمايش برخي مردهاي خوب و مفيد! مانند پدر دختر (همايون ارشادي) و همسايه دوران نوجواني (دانيال عبادي) در فيلم كه نقش‌هاي چنداني در اثر ندارند و حضور و حذف‌شان كمكي به جريان فيلم نمي‌كنند هم از غلظت افكار ستيزه جويانه كارگردان!! عليه مردان نمي‌كاهد.
محمديان تصريح كرد: به نظر مي‌رسد اين، تنها پيله‌اي است كه «تهمينه ميلاني» دور خود تنيده و براي رسيدن به جايگاهي كه استحقاقش را دارد، بايد از آن رهايي يابد. دوري از اين پافشاري مي‌تواند او را به ساخت آثار اجتماعي تاثير گذار كه دغدغه اوست نزديك و تحليل جامع‌تري با شخصيت‌هاي فيلم‌هايش ارائه كند.
اين منتقد در ادامه به فارس، گفت: «تهمينه ميلاني» در آخرين فيلم خود، آن قدر چهره پليدي از مردان خود يعني «بابك امان» (بهرام رادان) و همكارش با بازي «پيام صالحي» ترسيم مي‌كند كه تنها تيپ «بد من‌هايي» را به خود گرفته‌اند و چون خيلي سطحي به آن‌ها پرداخته شده تاثيري بر تماشاگر نمي‌گذارند. همان اندازه كه «بابك امان» از تيپ فراتر نمي‌رود كه بدي او عمق يابد و به شخصيت برسد، روشني دختر با بازي خوب «السا فيروزآذر» (سارا رياحي) هم چندان تلاءلو پيدا نمي‌كند.
«محمد محمديان» در پايان اين گفت‌وگو خاطرنشان كرد: جالب است كه اين بار نقش اول زن فيلم «تهمينه ميلاني» به فنون كاراته هم آشنا است تا به موقع بتواند حال آن مرد را بگيرد! و از نظر دفاع از حقوق خانم‌ها، فيلمساز گويي كمي هم به پيش رفته! به نظر نمي‌رسد با تصويري اين چنين نفرت انگيز از مردان، بانوان هم با چنين تفكري ارتباط برقرار كنند. پايان فيلم عجيب است، حتي با گذشت چند سال از ارتباط دختر و پسر، در ديدار مجدد ايشان باز نكته تازه‌اي رد و بدل نمي‌شود و مي‌مانيم كه هدف از نمايش گذشت چند سال چه بوده است. فيلم هم در حالي كه دختر سوار بر ماشين سپيد و پسر در ماشين سياه سوار است، پايان مي‌يابد!