گروه های خبری
یادداشت
آرشیو
ف
کد خبر: 246699

سیدرضا سیددانش؛

سروهای بی‌سر

اینجا، وطن من است! پاره‌ی تن گل سرخ! جگر گوشه‌ی شقایق و لاله‌ی داغدار.

خبرنامه دانشجویان ایران: سیدرضا سیددانش*// آوردند از آوردگاه، ماه را که بریده ای بود ، با چشمانی رو به درگاه نور و نیلوفر و باران ... سری که سردار آن ، سلاح بر کنگره ی ستارگان آویخت ، تا ستایش عشق را ، سجده بر سجاده ی آستان دوست بگذارد .

که بود ؟ که کبود کرد ، نگاه کودکان و آسمان کبوتر را ؟! سیاه کرد ، رنگ پیراهن مادران را ؟ کوتاه باد آن دست !

گوش کن ! این وزش مو یه در بادهای پاییزی ، از کدام سوی جهان می آید ؟ آیا تو هم مثل من ، در پرده های این مه انبوه ، نوای ناله های نی را ، از هفت بند نای زمین  می شنوی ؟ دیگر حکایتی و شکایتی نیست ، برادر ! بگذار ، چاووش پر شورتر از همیشه بخواند برای زائرانی که از حرم تا حرم ، راه را با پای دل می روند و با پای سر بر می گردند !

اینجا ، وطن من است ! پاره ی تن گل سرخ ! جگر گوشه ی شقایق و لاله ی داغدار .

اینجا ایران است . مهد شهادت و دانایی . سرزمین شور و شیدایی .

اینجا به پای عشق ، به پای دین و آیین ،  نه سیم و زر ، که سر و جان می افشانند .

با من بیا ! در هر فصل از سال که باشد ، من باغی را سراغ دارم که تمام روز، تمام شب، باران شکوفه های سیب در آن می بارد ؛ باران آرزوهایی که تمام جهان را ، در صلح  می خواهد ، در امید ، در آزادی .

با من بیا ! من باغی سراغ دارم ، که مزار سروهایی بی سر است .

سروهایی تا ابدیت ایستاده و سرفراز .

*فعال فرهنگی و رسانه‌ای

نظرات
chapta
حداکثر تعداد کاراکتر نظر 200 ميياشد .
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران باشد و یا با قوانین جمهوری اسلامی ایران و آموزه‌های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.