گروه های خبری
آرشیو
ف
کد خبر: 307202

در گفتگوی خبرنامه دانشجویان ایران با مجری برنامه «رادیکال ۳» مطرح شد:

مقصر اصلی ورود ستاره فلان و مربع در رسانه ملی دولت است/ آرزویم ساخت برنامه‌ای با موضوع امنیت است

سجاد بلوکات گفت: به نظرم مقصر اصلی ورود ستاره فلان و مربع در رسانه ملی دولت است، چرا که بسیاری از برنامه ها نمی توانند با بودجه تلویزیون اداره شود و مجبور می شود برای خود اسپانسر پیدا کند و مجری هم که برای خودش اصالت قائل است، خیلی علاقه ای ندارد که دائما بگوید ستاره فلان و مربع را بزنید، ولی چون هزینه های برنامه سازی نسبت به سال گذشته دو و نیم برابر شده، چاره ای جزو این کار ندارد.

به گزارش خبرنگار فرهنگی-اجتماعی «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ «رادیکال ۳» برنامه ای رادیکالی که این روزها جای خود را در رسانه ملی پیدا کرده و مخاطبان خاص به خودش را دارد. برنامه ای متفاوت که بعد از پخش بیش از ۱۵ قسمت آن، دیگر برای مخاطبان شبکه سوم سیما جا افتاده که می توانند جواب برخی از سوالات شان را نسبت به موضوعات مهم و بعضا خط قرمزی خود را در آن پیدا کنند. «رادیکال ۳» که به همت برنامه سازان جوان ساخته می شود در همین مدت کوتاه ثابت کرده که جرات ورود به مباحث جنجالی را دارد و به خوبی می داند که دغدغه نسل جوان که همان دانشجویان این مرزو  بوم را تشکیل می دهند، چیست و چطور باید به آنها ورود کند. «رادیکال ۳» با که سوژه دانه درشت ها روی آنتن شبکه رسانه ملی رفت، در ادامه مسیر به سراغ سوژه هایی چون صادق هدایت، فروغ فرخزاد و ... رفت تا نشان دهد عزمش برای پرداخت به سوژه هایی از این دست، جزم است و قرار نیست از آن عقب نشینی کند. سجاد بلوکات، کارگردان تلویزینی  و مجری «رادیکال ۳» که راهی ساختی را انتخاب کرده، برایمان از چگونگی شکل گیری ایده این برنامه و سختی های ساخت برنامه گفت که در ادامه می خوانید:

درباره ایده اولیه «رادیکال ۳» و چرایی حضور دانشجویان در این برنامه صحبت کنید؟
«رادیکال ۳» در ابتدا قرار بود بازسازی یک کلاس درس باشد. یعنی کلاس درسی که در آن استاد و دانشجو حضور داشته و با هم دیالوگ دارند، تا امروز نیز چنین سبکی را در برنامه ها نداشتیم. در قسمت های اول و دوم تلاش کردیم سبک کلاس درس را پیاده کنیم و حتی لوکیشن ما دانشگاه باشد. لوکیشن دانشگاهی که به فضای ذهنی دانشجویان از دانشگاه نزدیک باشد و به همین دلیل سعی کردیم تا در دانشگاه تهران برنامه را ضبط کنیم و برنامه اول را با تلاش و هماهنگی های زیاد در داخل دانشگاه تهران و با حضور دانشجویان ضبط کردیم، از سوی دیگر این برنامه همانطور که از اسمش مشخص است، برنامه رادیکالی به معنی پیدا کردن ریشه مشکلات است، البته رادیکال مفهوم دومی هم دارد، معنی که از بدون رودربایستی بودن می آید.

حضور دانشجویان در برنامه با توجه به جنس این قشر، مشکل ساز نبود؟
دانشجو قشری نیست که بتوانیم به آنها برگه سوالاتی را بدهیم و بگوییم تنها همین سوالات را از مهمان بپرسند و همین مسئله باعث شد تا «رادیکال ۳» از همان قسمت اول که احمد توکلی در آن حضور داشت، برنامه ای تندی باشد و ما بتوانیم یکسری حرف هایی را بزنیم که شاید تا پیش از این در برنامه های رسمی و محافظه کاران تلویزیونی زده نشده بود و این هم به خاطر اعتماد مدیر شبکه سوم به تیم ما بوده است.

البته کمی که جلوتر رفتیم، متوجه شدیم که هماهنگ کردن با دانشگاه ها به واسطه سوژه هایی که داریم سخت است. به طور مثال با یکی از دانشگاه ها هماهنگ کرده بودیم اما تنها یک ساعت قبل از ضبط برنامه مسئولان آن دانشگاه عنوان کردند که چون مهمان برنامه فلان شخص و سوژه نیز فلان سوژه است، اجازه حضور در دانشگاه را ندارید، به همین دلیل ضبط برنامه در سر کلاس دانشگاه استرس زیادی به ما وارد می کرد، چرا که یا مجبور بودیم تنها در یکی و دو دانشگاه که از لحاظ اعتقادی نگاه نزدیکی با هم داشتیم برنامه را ضبط کنیم که آنها هم مشکلات خاص به خودشان را داشتند و یا باید در دانشگاه های مادر حضور پیدا می کردیم که آنها هم مسائل ویژه خود را داشتند.

به خاطر دارم برای هماهنگی دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران ۳ ماه در پیش تولید زمان گذاشتیم و نامه نگاری های زیادی را انجام دادیم تا اینکه در نهایت یکی از مسئولان دانشکده رسما اعلام کرد که شما می خواهید در برنامه تان به دولت انتقاد کنید و این دانشکده نیز جزو محدوده دولت است و ما اجازه چنین کاری را به شما نمی دهیم، بعدا هم دیدم که تبلیغ چیبس و پفک در دانشکده پخش می شود، تبلیغی که نشان می داد مشکل آنها دوربین تلویزیون نیست، بلکه مشکل خود برنامه «رادیکال ۳» است. به همین دلیل مجبور شدیم علی رغم میل باطنی مان به فضای غیردانشگاه برویم، با این حال سعی کردیم اتمسفر کلاس درس را در طول برنامه حفظ کنیم؛ چرا که نمی توانستیم از هدف اصلی برنامه فاصله زیادی بگیریم.

کمی درباره حضور دانشجویان در برنامه صحبت کنید.
سعی مان بر این است که سوالات به گونه ای نباشد که جواب های آن از پیش طراحی شده باشد، به طور مثال یکی از سوال های جدی در حوزه ۱۳ آبان این است که چرا با ورود منافقین برخورد شد اما با ورود دانشجویان پیرو خط امام هیچ برخوردی صورت نگرفت؟ البته گاهی نیز جوابی برای برخی سوالات وجود ندارد و از طرف دیگر پیدا کردن دانشجویان برای حضور در برنامه نیز کار سختی است. حتی شنیده ایم که عده ای می گفتند چرا همه دانشجویان حاضر شده در فلان قسمت برنامه مانتویی بوده اند و یا در برنامه ای دیگر می گفتند چرا برنامه را به هیئت مذهبی تبدیل کرده اید؟! به فراخور سوژه و مهمان پیدا کردن دانشجویان نیز کار سختی است و ما مانند سایر برنامه ها نیستیم که بخواهیم تعدادی دانشجو را به شکل نمادین در برنامه بیاوریم، بلکه می خواهیم از بستر دانشگاه و بدون گزینش دانشجویان را انتخاب کنیم و همین مسئله باعث می شد تا در برخی قسمت ها همگن بودن دانشجویان شرکت کننده بیش از حد شده و یا برعکس باشد.

انتخاب غیرگزینشی دانشجویان حاضر برای در برنامه مشکلی را ایجاد نمی کرد؟
مشکلات زیادی ایجاد کرد. یکی از مشکلات اصلی این بود که دانشجو به جای اینکه سوالش را بپرسد، چندین دقیقه برای خودش تحلیل می کرد، در حالی کل زمان برنامه ما ۴۰ دقیقه است و ما باید تلاش می کردیم که در طول یک قسمت حداقل به ۱۰ سوال جواب داده شود، با این حال وقتی یک فردی درباره یک مسئله فرعی ۱۰ دقیقه صحبت می کرد، ما مجبور می شدیم که زمان آن  بخش را در تدوین کوتاه کنیم و همین کار باعث ناراحتی طرف مقابل می شد. همه سعی مان نیز این بود که به هیچ عنوان برای برنامه سناریو نچینیم، چرا که دانشجو مانند ماهی می ماند و نمی توان آن را در دستمان نگه داریم.

درباره چگونگی انتخاب مهمانان صحبت کنید.
برای قسمت اول برنامه با موضوع «دانه درشت ها» مهمان اول ما یکی از مسئولان قوه قضائیه بود  و سه هفته نیز برای حضور مهمان مدنظرمان پیگیری اداری و غیراداری انجام دادیم، یعنی هم به واسطه اشخاص و هم به واسطه دفتر مهمان موضوع را پیگیری کردیم، اما به نتیجه نرسید. قطعا می دانم وقتی می خواهم برای یک مسئله قضایی مطالبه داشته باشم، حضور یک مسئول قضایی در برنامه بهتر از سایر مسئولان است، اما وقتی مهمان اول، دوم و حتی سوم حضور در برنامه را کنسل می کند، مجبور می شوم به سراغ احمد توکلی بروم، فردی که در مقابل ما نبود، بلکه در کنار دانشجویان قرار داشت. یعنی برنامه به جای اینکه جواب محور باشد مسئله محور می شود. به عبارت دیگر آن قسمت برنامه به جای اینکه تدافعی باشد، تهاجمی شده بود. البته این موضوع از نظر بنده مشکلی ندارد، اما پیشنهاد اولمان برای مهمان احمد توکلی نبود. با این حال در برخی قسمت های دیگر مانند صادق هدایت، یکی از مهمان های اصلی بهروز افخمی بود و یا درباره برنامه مسئله گام دوم پیشنهاد اولمان پرویز امینی بود که به نتیجه هم رسید.

گاهی مجبور می شویم برای انتخاب مهمان به گزینه های دوم و سوم هم روی بیاوریم که این مسئله در برنامه سازی موضوع روتینی محسوب می شود و حتی برخی مهمانان دقیقه ۹۰ حضورشان را کنسل می کنند. تجربه  ثابت کرده که انتخاب های اول همیشه بهتر جواب می دهد. از سوی دیگر ما در برنامه مان درباره موضوعاتی مانند رکورد روپایی زدن با توپ صحبت نمی کنیم که بگوییم می توانیم از سلبریتی ها به عنوان مهمان استفاده کنیم، چرا که ما هدف مان این است در موضوعی مانند مذاکره با آمریکا، فردی مانند آجیلی را دعوت کنیم که از دیگر مسئولان فرد بکرتری محسوب می شود. همچنین درباره موضوع جلال آل احمد به سراغ فلان کارگردان که آثار جلال را هم دوست دارد، نمی رویم بلکه از یک پژوهشگر تاریخی دعوت می کنیم و و همین مسائل باعث سخت تر شدن کار می شود؛ چرا که برای جلب توجه مخاطب باید برگ برنده ای فراتر از سلبریتی داشته باشیم و آن هم تفاوت حرفی است که می زنیم.

برنامه ای که ما درباره فروغ فرخزاد ساختیم تا امروز در رسانه ملی سابقه نداشته است. یعنی تا الان نگاه ها نسبت به این شاعر اینطور بوده که حتما باید سانسور شود، اما ما درباره این شاعر قسمتی را ساختیم و نشان دادیم که فرخزاد شخص وحشتناکی نیست، با این حال قبول دارم که مخاطب برنامه ما نسبت به برنامه هایی شاد رسانه ملی کمتر است، اما همه تلاش مان این است که «رادیکال سه» مولفه های شبکه سوم را که همان جوان بودن، پرریتم بودن و متفاوت حرف زدن است را حفظ کند و به همین دلیل نیز انتخاب مهمانان متاثر از موضوع برنامه است، نه معروف و یا غیرمعروف بودن آنها. البته اکثر مهمانان ما نیز یک سابقه دانشگاهی دارد و دلیلش هم این است که برنامه ما دانشگاهی است و مهمان در مقام استاد قرار می گیرد.

«رادیکال ۳» نشان داده به سراغ سوژه هایی می رود که شاید به نوعی تا امروز ممنوعه محسوب می شد، در طول این مدت شما سوژه ای را مطرح کردید که اجازه کار کردن درباره آن به شما داده نشده باشد؟
یک زمانی بحث انتخاب سوژه است و یک زمانی نیز خروجی که از آن سوژه به دست می آید؛ از این رو باید بگویم که در انتخاب سوژه هیچگاه با این چالش روبه رو نشدیم که اجازه کار کردن درباره آن را نداشته باشیم. حتی گاها خودمان مطرح می کردیم که اصلا می توانیم درباره فلان سوژه به طور مثال صادق هدایت با توجه به همه نکاتی که درباره آن مطرح می شود، در شبکه سوم برنامه بسازیم که مدیریت شبکه اعلام می کرد مشکلی وجود ندارد. هر چند که شاید عده ای بگویند که خب نگاه شما درباره صادق هدایت انتقادی است، اما در مقابل برنامه ای هم درباره فروغ می سازیم که برآیند کلی برنامه نگاه مثبت به این شاعر است. با این حال وقتی قرار به بخش برنامه از یک شبکه ای است، باید مقتضیات آن شبکه مدنظر قرار بگیرد، البته به جز یک مهمان که اجازه پخش به ما داده نشد، تقریبا اصلاحاتی که ما داشتیم جزو اصلاحات روتین بوده و هیچ کدام از اصلاحات منجر به تغییر ایده ما نشد.

به نظر شما «رادیکال سه» امکان پخش در سایر شبکه های تلویزیون را هم دارد؟
معتقدم این امکان وجود دشت اما قطعا فرم آن متفاوت می شد. در ویژه برنامه «رادیکال ۳» پیرامون بیانیه دوم انقلاب فرم مان تغییر کرده و دیگر دانشجویان در برنامه حضور ندارند، البته بخش جمع بندی داریم، ولی دیگر برنامه به شکل قبل نیست. با این حال باید بگویم که قرار نیست در این برنامه موشکافی آکادمیک داشته باشیم، بلکه هدف مان گذاشتن علامت سوال بر روی گزاره های تثبیت شده است، چرا که دانشجو به فراخور علایق سیاسی اش یکسری سوال دارد و ما باید به این مسئله بپردازیم. ما حتی در ویژه برنامه گام دوم نیز سوال مان را می پرسیم، یعنی اگر در بیانیه اینطور آمده که جمهوری اسلامی به حمایت از کشورهای مظلوم افتخار می کند، سوالمان را اینطور پرسیدیم که درست است که این کار افتخار دارد و از لحاظ معنوی نیز برای کشور آورده دارد، اما از لحاظ مالی چه آورده ای برای ایران داشته است؟ یعنی ما گزاره های عامه دانشجویی را مطرح می کنیم. البته اگر این برنامه از شبکه چهارم پخش می شد، نیازمند حضور پیام فضلی نژادی بود تا موشکافی آکادمیک کند، اما «رادیکال ۳» با سبک فعلی اش قرار است عامدانه به سوالات دانشجویان پاسخ دهد.

ممکن است برخی از سوالات مان نیز اصلا جوابی نداشته باشد و تنها همراهی مصاحبه شونده را داشته باشد، اما سولات مان به خصوص در ویژه برنامه گام دوم سوالات بسیار صریحی است و این صراحت پیرامون بیانیه ای که مانیفست ۴۰ سال بعدی جمهوری اسلامی است، حتما یک گام رو به جلو هم برای رسانه ملی و هم برای ما محسوب می شود.

عنوان کردید برای برخی از سوالات دانشجویی مطرح شده در برنامه هیچ جوابی وجود ندارد، به نظر شما این کار باعث افزایش ابهامات نمی شود؟
مشکلی در این حوزه وجود ندارد؛ چرا که از همان ابتدا نیز نگاه این بود که برنامه مان تدافعی نیست، بلکه تهاجمی است. به عبارت دیگر لازم است برخی از سوالاتی که شاید اصلا جواب دادن به آن در حوزه مهمانان برنامه هم نباشد، پرسیده شود؛ چرا که همین طرح کردن سوال مسئله مهمی است. در حالی که در گذشته اصلا اینگونه نبوده و تصور این بود که  طرح برخی سوالات ایجاد شبهه می کند و به همین دلیل ممنوع است، اما امروز دیگر اینطور نیست. ماموریت ما نیز جواب دادن به مشکلات نیست، چرا که یکسری از گره ها باز می شوند، اما یکسری دیگر از گره ها تنها باید مطرح شود و عده ای که تصور می کردند تا امروز با مطرح نشدن مشکلات یک سپر محافظی برای خود دارند، امروز دیگر چنین وضعی ندارند و نه تنها ما و نه شبکه از مطرح کردن این سوالات نمی ترسیم.

اگر «رادیکال ۳» قرار بود در شبکه دیگری ساخته و پخش شود که مدیریت آن در اختیار فرد میانسال و محافظه کار بود، حتما شاهد رادیکال فعلی نبودیم؛ ولی زمانی که مدیریت این اعتماد را می کند و هزینه های ساخت چنین برنامه ای را هم به جان می خرد، حتما اتفاق خوبی می افتد؛ امیدوارم این اتفاق مثبت به جایی برسد که بتوانیم در سریال هایمان نیز شاهد آن باشیم و میزان شکستن خطوط قرمز تنها به برنامه های ترکیبی و گفتگومحور محدود نشود؛ البته برای رد شدن و حرکت بر روی خطوط قرمز هم باید طوری رفتار کرد که بتوان مصالح ملی را هم پوشش داد.

باید این موضوع را هم بگویم که متاسفانه از نظر مدیران جمهوری اسلامی مسائل امنیتی با مسائل قابل بیان، خلط شده و تصور این است که اگر درباره قیمت گوشت هم صحبت کنیم، یک مسئله امنیتی است، در حالی که اصلا اینگونه نیست و تعداد مسائل امنیتی در کشورمان مشخص است. به عبارت دیگر هیچگاه نمی توانیم با قومیت ها شوخی کنیم و یا یک شبهه دینی را مطرح کنیم، اما معتقدم تعداد مسائل امنیتی به تعداد انگشت های یک دست هم نمی رسد.

تا امروز سوژه ای مدنظرتان بوده که نتوانید آن را بسازید؟
بله، خیلی علاقه داشتیم که برنامه ای درباره مسائل امنیتی بسازیم و دوست داشتیم یک شخص امنیتی مهمان مان شود، حتی اگر لازم باشد که بر روی چهره اش سایه روشن بیندازیم تا صورتش مشخص نباشد، اما هنوز این مسئله محقق نشده و گره کار هم از سوی شبکه نیست، بلکه هنوز نتوانسته ایم فردی که به رسانه ملی اعتماد زیادی داشته باشد را پیدا نکرده ایم. جزو آرزویم این است که بیایند و درباره موضوع امنیت که اتفاقا نگاه ها نیز نسبت به آن مثبت است اما گره های زیادی در این مقوله وجود دارد، توضیح دهند؛ همچنین اتفاقات تاریخی زیادی در این حوزه وجود دارد که افراد سوالات زیادی پیرامون ان دارند و اگر رسانه ملی به این سوالات پاسخ ندهد، حتما رسانه های دیگر مسئله را با لحن خودشان برای نسل جوان بازگو می کنند و ما خیلی علاقه داشتیم در این زمینه برنماه بسازیم که هنوز نتوانستیم فرد امنیتی که اتفاقا شخص مهمی هم باشد را پیدا کنیم.

«رادیکال سه» تا الان رادیکالی عمل کرده، قرار است این خط تا پایان این راه ادامه داشته باشد یا خیر؟
اصلا اینگونه نیست و ما حتی وقتی از رئیس جهاد دانشگاهی نیز مصاحبه داشتیم، سوالات معمولی و به اصطلاح گل و بلبلی از او نپرسیدیم، حتی وقتی به سراغ عضو کمیسیون اقتصادی رفتیم حتما از او پرسیده ایم که چرا در خود مجلس هزینه های اضافی صورت می گیرد، یعنی او را به عنوان یک مقام تحلیلگر در برنامه نیاوردیم، بلکه به عنوان فردی آوردیم که حتما باید به سوالات مان پاسخ دهد. معتقدم هر گاه به برنامه «رادیکال سه» و «بدون توقف» که ماموریت شان به یکدیگر نزدیک است، از نگاه آوانگادرشان دور شوند، حتما روز مرگ شان خواهد بود؛ چرا که دیگر شبیه سایر برنامه ها می شوند، برنامه هایی که شاید از لحاظ دیزاین و ... از ما قوی تر هم باشند، اما وجهه تمایز ما با آنها سوالات صریحی است که می پرسیم. باز هم می گویم که بنده مسئول پاسخی که مهمانان می دهند، نیستم، ولی هرگاه که «رادیکال 3» نتواند رادیکال بودن خودش را حفظ کند، آن روز خواهد مرد.

از آنجایی که بسیاری از مسئولان ما خودشان را در مقام پاسخگو بودن نمی دانند، تصور نمی کنید که هر چه جلوتر بروید، ترس مسئولان هم برای حضور در برنامه بیشتر می شود؟
قطعا همینطور است و این ترس از سوی مسئولان بسیار وجود دارد؛ از آنجایی که ما برنامه ضبطی هستیم برخی از مسئولین این واهمه را دارند که نکند بعد از حضور در برنامه، ما صحبت هایشان را کات کنیم، در حالی که برنامه حرفه ای امروز هیجگاه این کار را نمی کند. زمانی که می بینم یکی از مهمانان ما درباره موضوعی مانند صادق هدایت، طرفدار او است؛ هیچگاه حاضر نیستم صحبت هایش را تقطیع کنیم؛ چرا که در مقابل این مهمان، فردی دیگری را هم داریم که هدایت را نقد می کند؛ ولی مسئولین حس می کنند که این اتفاق می افتد. البته ما از برخی از مسئولین نیز پیگیری زیادی داشتیم که در برنامه حضور پیدا کرده و به سوالات جواب دهد، اما وقتی آنها می بینند که اگر حضور پیدا نکنند، هیچ اتفاقی برایشان نمی افتد و سوژه رسانه ها نمی شوند، چرا باید در برنامه حاضر شود؟ یعنی کاری که ما در این برنامه انجام می دهیم، کاری است که ابتدای امر باید دستگاه های نظارتی کشور انجام دهند و وقتی این کار از سوی این دستگاه ها صورت نمی گیرد، مسئول نیز در برنامه ما شرکت نمی کند و حتی اگر فردی در برنامه شرکت می کند، نگاه شان این است که به طور مثال از فلان شخص تعریف کنیم؛ در حالی که ما هیچگاه ایده مان را فدای حضور مهمانان نمی کنیم. اگر بتوانیم مهمانی را بیاوریم که دانشجو بتواند از او مطالبه کند، این کار را انجام می دهیم؛ اما اگر مهمان برای حضور شرط و شروط بگذارد هیچگاه این کار را نمی کنیم.

با توجه به صحبت های شما یعنی «رادیکال ۳» خریدنی نیست؟
خیر، خریدنی نیست. به خصوص برنامه ای که مسئله اصلی آن موضوعات سیاسی کشور است و جزو برنامه های فان نیستند، این اتفاق در آن رخ نخواهد داد. معتقدم نسبت به برنامه های جدی رسانه ملی پیرامون موضوعات سیاسی حساسیت زیادی وجود دارد و این تنها مختص «رادیکال ۳» نیست و نمی توان  «رادیکال ۳» را خرید. به نظرم اگر قرار به رخ دادن آن هم باشد در حوزه های دیگر مانند اقتصاد، فرهنگی رخ می دهد، البته منظور از خریدن نیز تنها این نیست که پولی به دست اندرکاران آن برنامه بدهند، بلکه اسپانسری را می آورند و آن اسپانسر نیز مقتضیات خاص به خودش را دارد که یکی از آنها هم ستاره فلان و مربع است، موضوعی که این روزها در تلویزیون زیاد هم شده و اسپانسر نیز می گوید برای اینکه ستاره فلان و مربع در برنامه ای وجود داشته باشد، باید فلان مهمان را دعوت کنید و آن مهمان نیز شروط خاص به خودش را دارد. البته به نظرم مقصر اصلی ورود ستاره فلان و مربع در رسانه ملی دولت است، چرا که بسیاری از برنامه ها نمی توانند با بودجه تلویزیون اداره شود و مجبور می شود برای خود اسپانسر پیدا کند و مجری هم که برای خودش اصالت قائل است، خیلی علاقه ای ندارد که دائما بگوید ستاره فلان و مربع را بزنید، ولی چون هزینه های برنامه سازی نسبت به سال گذشته دو و نیم برابر شده، چاره ای جزو این کار ندارد.

کمی درباره حواشی برنامه صحبت کنید
ما دو نوع حواشی داشتیم، یکی حواشی سیاسی که در این بخش گاهی به ضدیت با نظام متهم شده ایم، به طور مثال درباره برنامه صادق هدایت عده ای می گفتند که ما جزو گروهک فرقان هستیم، در حالی که همان ها درباره موضوع فروغ فرخزاد می گفتند شما اینقدر وقیح شده اید که عکس یک فرد بی حجاب را در تلویزیون نشان دادید. در مقابل یکسری حاشیه ها نیز به جنس هر سوژه بر می گردد و برای برخی از سوژه ها ما از لحاظ لوکیشن با مشکلات زیادی روبه رو می شویم و نمی توانستیم وارد فضای دانشگاهی شده و  مجبور می شدیم در استودیو برنامه را بسازیم، در این میان هم دانشگاهی مانند دانشگاه تهران اجازه ضبط 3 تا 4 برنماه را به ما دادند، اما دانشگاه های مادر خیلی برخورد خوبی نداشتند و ما مجبور شویم به ضبط استودیویی که انتخاب اول مان نیز نبوده، روی بیاوریم.

از سوی دیگر در برخی قسمت ها مانند برنامه ای که مربوط به هاشمی بود، دانشجویان سوالات بسیار تندی می پرسیدند و بنده نیز سوالات خودم را می پرسیدم، اما برآیند کلی برنامه اینگونه شد که فردی به بنده گفت از خاندان هاشمی پول گرفته ام! در حالی که اصلا اینگونه نبوده و ما نیاز داشتیم که آن سوالات در برنامه پرسیده شود و بنده به عنوان مجری باید تعادل را ایجاد می کردم، چرا که بنده در مقام دانشجو نیستم، بلکه در مقام نماینده رسانه ملی ام و تا جای ممکن نباید عقاید شخصی ام را وارد برنامه کنم و تنها باید سوالات خودم را می پرسم، حال گاهی سوال دوم سوال اولم را هم نقض می کند و از آنجایی که نماینده تلویزیون ام، گاهی سوالاتم در حمایت از اشخاص و گاهی نیز در ضدیت با آنها است و این مسئله هیچ ارتباطی به رفتار سیاسی ام در خارج از برنامه «رادیکال سه» ندارد.

اگر نکته ای مدنظرتان هست، بفرمایید
خوشحالم که کارم را با «خبرنامه دانشجویان ایران» آغاز کردم و نسبت به این رسانه عرق دارم و احساس می کنم کار غیرحرفه ای مان را از این رسانه شروع کرده ام. «خبرنامه دانشجویان ایران»، «رادیکال ۳»، «هفته نامه دانشجویان» و «بدون توقف» باعث شدند تا سبک جدیدی از رسانه های نزدیک به جریان انقلابی در کشور شکل بگیرد که شبیه به رسانه های جبهه انقلابی قبلی فکر نمی کند و این یک اتفاق مثبتی است که باعث می شود نوع مواجه حاکمیت با رسانه تغییر کند. زمانی که در ساخت فیلم و رسانه انتقاد می شود، حاکمیت متوجه می شود که رسانه هایی که برندینگ آنها هم حمایت از حاکمیت است، نسبت به برخی موضوعات انتقاد دارند و این انتقادات، وقتی به انتقاد درون گفتمانی تبدیل می شود، تاثیر آن بیشتر می شود. معتقدم وقتی انتقاد رسانه ها پشتوانه مستقل داشته باشد نه سیاسی، آن سپر محافظی که برخی از دستگاه های برای خودشان ایجاد کرده اند توسط این رسانه ها از بین می رود که  این اتفاق مثبتی است که در رسانه های دانشجویی به خصوص «خبرنامه دانشجویان ایران» بیشتر از سایرین است؛ چرا که هر چه رسانه ها به دستگاه های اصلی وابسته تر می شود، محافظه کاری آنها نیز بیشتر است. این رسانه های مستقل در کنار فضای مجازی به کار هم برکت بیشتر می دهد.

*گفت‌و‌گو از زهرا رمضانی

مرتبط ها
نظرات
chapta
حداکثر تعداد کاراکتر نظر 200 ميياشد .
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران باشد و یا با قوانین جمهوری اسلامی ایران و آموزه‌های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.