گروه های خبری
آرشیو
ف
کد خبر: 333179

صحبتهای چمران درباره انجام کارهای عمرانی در شورای شهر فعلی

خود اعضای فعلی شورا هم می گویند که اصراری به کارهای عمرانی ندارند و دوران پل ساختن و احداث تونل تمام شده و باید به زندگی مردم بپردازند.

به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» به نقل از جهان نیوز، شاید یکی از بهترین افرادی که بتوان با وی درباره اوضاع مدیریتی تهران به گفتگو نشست، مهندس مهدی چمران است که در طول حضورش در سه دوره شورای شهر تهران به غیر از یکسال، در سال های دیگر ریاست این شورا را بر عهده داشته و در بسیاری از این سال ها ریاست شورای عالی استان ها را هم عهده دار بوده است. صبح یک روز پاییز چمرانی که سیاسیون اصولگرا و حتی بسیاری از اصلاح طلبان درباره پاک منشی او شهادت می دهند، به دفتر جهان نیوز آمد و با وی حدود دوساعتی به گفتگو نشستیم. صریحا اعلام کرد که بسیاری از نظرات صریحی که قبل از شروع رسمی گفتگو بیان کرده را در جریان مصاحبه نخواهد گفت و آنها پیش ما امانت خواهند ماند؛ چرا که بنای اصلاح امور دارد. ماحصل گفتگو با رئیس سابق سه دوره شورای شهر تهران را که در دوبخش تقسیم شده و اکنون نظاره گر بخش اول آن هستید را در ادامه خواهید خواند:

دو سال از استقرار شورای پنجم گذشت. شورایی که هر 21 عضو آن متعلق به یک جبهه سیاسی هستند. ارزیابی شما از عملکرد این شورا و شهرداری برآمده از این شورا که دراین مدت 3 شهردار و 2 سرپرست داشته چیست؟
من معمولا سعی می کنم ارزیابی نداشته باشم چراکه عده ای تصور می کنند به دلیل اینکه پس از 15 سال عضویت در شورای شهر دیگر در این دوره حضور ندارم و اعضا کنونی شورا هم از جریان سیاسی مقابل هستند، ارزیابی بنده از عملکرد آنان ناشی از گرایشات و تفکرات جریان سیاسی باشد و خدای نکرده جهت دار و ناعادلانه باشد. معمولا تلاش می کنم آنچه را که می گویم چیزی باشد که مردم احساس و درک می کنند. این سخنی را که می گویم واقعیت است و معمولا به من گفته می شود که در این دوره از شورا اقدامی و کاری نمی بینیم و حتی کسانی که از نظر تفکر سیاسی با نمایندگان فعلی شورای شهر هم جهت و هم فکر هستند هم این را می گویند.

البته خود اعضای فعلی شورا هم می گویند که اصراری به کارهای عمرانی ندارند و دوران پل ساختن و احداث تونل تمام شده و باید به زندگی مردم بپردازند و من دقیقا متوجه نمی شوم که منظورشان از این زندگی چه چیزی است. اگر زندگی شبانه (زیست شبانه) منظورشان است من یک دفعه هم گفتم که شما زندگی روز مردم را خراب نکنید خودشان بلد هستند شب زندگی کنند.

به هر حال آنچه برداشت مردم است و گفته می شود این است که کار خاصی صورت نمی گیرد.

اینکه اعضای شورا می گویند اهل کار عمرانی نیستند به این معنی است که توان انجام کار ندارند و تصور می کنند هر کاری بکنند قابل رقابت با دوره قبل نیست؟
سخنانشان را  تعبیر و تفسیر نمی کنم ولی همه اینها را می شود گفت. در درجه‌ اول می گویند پول ندارند که در جایی دیدم گفتند که نسبت به سال گذشته حدود 20 درصد، میزان دقیقش یادم نیست درآمدشان افزایش پیدا کرده است. البته گفته بودند با توجه به تورم بازهم کمبود دارند. درست هم می گویند همین طور است، درآمدشان افزایش پیدا کرده  ولی این افزایش متناسب با تورم نیست. وقتی تورم بالای 40 درصد است، 20 درصد افزایش درآمد هم داشته باشند یعنی هنوز  20 درصد به نسبت  سال گذشته کمبود دارند.

به نسبت بودجه هایی هم که در زمان ما تنظیم می شد اعتباراتشان کمتر است بنابراین مشکل اعتبار و بودجه است و گرنه در حال حاضر پروژه هایی است که باید انجام دهند و به نظر من بی خود درگیر این مسائل پیچیده نشوند. مثلا بزرگراه یادگار امام باید ادامه پیدا کند نه اینکه به خیابان امام خمینی(ره) برسد و متوقف شود. اصلا ما طرحی را داشتیم که این بزرگراه از آنجا به سمت جنوب به سه شاخه تقسیم می شد و من هم یک طرحی برای  یکی از این سه شاخه بزرگراه داشتم که بر انجام آن اصرار داشتم و بعد از مطالعاتی که پیرامون طرح شد آن را پذیرفتند که این بزرگراه مستقیم به جاده قم متصل شود.

این  طرح اولا از مناطق به اصطلاح بافت فرسوده عبور می کرد و یک تحرکی در آن مناطق بوجود می آورد، آن وقت اعضای شورا می‌گویند که بی کاریم و کاری برای انجام دادن نداریم. این بزرگراه یادگار امام را ادامه دهند نه اینکه آن را رها کنند. البته کار سختی است، مثل بزرگراه امام علی(ع) که از محلات قدیمی و بافت های کهنه و فرسوده عبور می کرد و خریدن خانه هایی که در مسیر بزرگراه قرار داشت و توافق با مالکان این خانه ها و ... ماجراهایی‌ داشت. برای احداث این پروژه هم مشکل معارضان ملکی وجود دارد و شاید استدلال کنند سری که درد نمی کند را که دستمال نمی بندند. این بزرگراه در ادامه مسیر به سمت غرب تغییر مسیر می دهد  و از پادگان جی عبور میکند و به بزرگراه فتح می رسد که لازم است در منطقه بزرگراه فتح و مهرآباد جنوبی پل احداث کنند و پل‌هایش هم پیچیده است و احداث ان کار سختی می باشد، حتی از هواپیما دیدم که این بزرگراه تا پادگان جی هم رفته و تمام زیرسازی‌های آن اماده است. این پروژه را تعطیل کردند نه به طور موقت بلکه کارگاهش را جمع کردند و به طور کل آن را تعطیل کردند.

با توجه به اینکه اعضای فعلی شورا می گویند پول ندارند، این سوال برای مردم پیش می آید که در زمان آقای قالیباف که شرایط سخت تر بود، ایشان پول و هزینه این همه کار عمرانی را از کجا می آورد؟ الان هم موضوع بدهی های شهرداری را مطرح می کنند. لطفا در این باره روشنگری کنید؟
می گویند آن زمان قرض می کردند و پروژه های شهرداری را انجام می دادند و ما می‌گوییم اتفاقا کار خوبی است. شما کدام فعالیت اقتصادی را سراغ دارید که برای انجام آن قرض نکنند، اصلا روش بعضی از تجار به این صورت است که اگر 20 درصد سرمایه را داشته باشند بقیه اش را قرض می کنند و کار را انجام می دهند و در نهایت آن را تمام کنند حالا ما به این 20 درصدش کاری نداشتیم ولی پروژه ها را سعی داشتیم تکمیل کنیم. بعضی از این پروژه ها، پروژه هایی بودند که در طرح جامع تهران از سال 49 مانده بوده، بعضی دیگر هم در طرح جامعی که اصلاح کردند در سال 1370 در زمان شهرداری آقای کرباسچی که مدتش هم 5 سال و موقت بود، پیش بینی شده بود و بعضی از این طرح ها هم در طرح جامع جدید تهران بود که قانون بود و باید اجرا می شد.

بخشی از هزینه های این طرح ها را شهرداری قرض کرد و انجام داد و این کار شهرداری بسیار خوب بود؛ به علت اینکه تعلل نکرد و هزینه های این طرح ها را آن زمان تامین کرد  چراکه اگر منتظر اعتبار می ماند باتوجه به نوسانات اقتصادی و افزایش هزینه ها اکنون باید برای اجرای این طرح ها چند برابر هزینه می کرد به طور مثال اگر یک مسیر مترو را همان زمان می ساختند هزینه اش خیلی کمتر در می آمد.

در دوره قبلی شورا ساخت این هفت خط مترو تمام شد و همه مراحل احداث مسیر مترو تقریبا انجام شده بود و فقط یک تکه کوچکی از مسیر خط 6 مترو به طول 1800 متر در منطقه شهر ری باقی مانده بود که در طرح اولیه مترو هم نبود و بعدا به مسیر خط 6 اضافه شد که با افزوده شدن این مسیر خط 6 تا نزدیکی حرم حضرت عبدالعظیم(ع) ادامه پیدا می کرد و زمانی که شورای شهر جدید آمد همه تجهیزات احداث تونل در این خط موجود بود یعنی دستگاه حفاری و ... آماده بود این خط را همین جوری ادامه دادند. یعنی فقط این تونلی

خود اعضای فعلی شورا هم می گویند که اصراری به کارهای عمرانی ندارند و دوران پل ساختن و احداث تونل تمام شده و باید به زندگی مردم بپردازند

که مانده بود حفر شد و بقیه اش حفر شده بود و آماده بود. حتی در گزارشی که شهرداری آن موقع درباره پیشرفت فیزیکی این خط داد نشان میداد که ساخت 92 درصد از خط 6 تمام شده بود. خط 7 هم که افتتاح شده بود ولی بستند و بعد از چند ماه همانگونه که بود دوباره افتتاح کردند.

شما معتقدید که بستن خط 7 سیاسی بود؟  قصد ندارم بگویم که سیاسی بوده یا نه.
در موضوع خط 7 دو نوع نگاه وجود دارد عده ای می گویند که آقای قالیباف به خاطر مسائل سیاسی می خواست این خط را زودتر افتتاح کند و افتتاح  آن را به نام خودش تمام کند و به همین دلیل سلامت و ایمنی مردم را در نظر نگرفت. یک عده هم معتقدند که اصلاح طلبان دستاوردی نداشتند و می خواستند با بستن این خط و افتتاح مجدد آن دستاوردتراشی کنند. شما به کدامیک معتقدید؟
اگر این خط را می بستند و در زمان افتتاح مجدد، اصلاحاتی را انجام داده بودند و یا آن نواقصی را که می‌گفتند رفع می کردند، آن زمان می توانستیم بپذیریم که واقعا کمبوداتی وجود داشته و به همین دلیل آن را تعطیل کردند تا اصلاحش کنند و دوباره راه اندازی کنند ولی وقتی می بینیم بعد از تعطیلی خط هفت آن را به همان صورتی که در روز اول بود راه اندازی می کنند، این را می رساند که این تعطیلی بی معنی بوده چرا که اگر جایی نیاز به اصلاح داشت باید اصلاح می شد؛ البته اکنون به طور کلی این اصلاحات را دارند انجام می دهند.

الان که دوباره این خط باز شده اصلاحات را دارند انجام می دهند؟
بله- ما هم همین را می گفتیم. راه اندازی خطوط مترو در گذشته هم به همین شکل بود، خطوطی هم که در زمان خود آقای مهندس هاشمی احداث می شد همین طوری بود. به عنوان نمونه در همین خط 4 ایستگاهی افتتاح می شد ولی پله برقی اش هنوز نرسیده بود و پله برقی آن بعد از مدتی نصب می شد البته مسائلی است که در زمان راه اندازی باید حتما رعایت شود و از آن ها کسی نمی‌تواند بگذرد و چشم پوشی کند. آن زمان روی خط هفت هم این بحث بود. یادم است با چند نفر از همکاران،فکر می کنم دوتا بازدید خیلی طولانی و تخصصی گذاشتیم و حدود 25 مورد ایرادی را که گرفته بودند مورد به مورد بررسی کردیم و پاسخ فنی به آن دادیم و آن زمان شرایط این خط برای حرکت قطارها با سر فاصله حدود 15 دقیقه مشکلی نداشت، ولی اگر در همین زمان هم بخواهند، سرفاصله حرکت قطارها در این خط را حدود 3 دقیقه کنند نمی شود، بنابراین در این خط  باید سر فاصله حرکت قطارها 10 الی 15 دقیقه باشد تا بتواند بدونهیچ مشکلی فعالیت کند.

همان طور که گفتم خط شش مترو تقریبا آماده بود و آقای قالیباف می خواستند افتتاح کنند. همین مسیری که اخیرا از دولت آباد تا میدان شهدا افتتاح شد، این آماده بود و به ایشان گفتم در این زمان و به این شکل خوب نیست افتتاح کنیم و بگذارید این خط تکمیل شود و به طور کامل راه اندازی شود. دوم اینکه به خاطر همین حرف هایی که گفته می شد که اینها قصد دارند هرچی بوده را افتتاح کنند لذا به ایشان گفتم که این را بگذارید برای دوستانی که بعد از ما بر سرکار می آیند، واقعا این حرف را هم زدم، البته نمی دانستم چه کسانی هستند و فرقی هم نداشت چه کسانی و از چه گروهی باشند، هنوز انتخاباتی هم برگزار نشده بود البته به پیروزی و موفقیت‌مان در انتخابات شورا زیاد امید نداشتیم به دلیل اینکه فضای جامعه دستمان آمده بود و با توجه به انتخابات ریاست جمهوری و آن شلوغی ها، در آن فضا مشخص بود که نتیجه چه خواهد شد به هرحال گفتیم که افتتاح خط 6 را بگذارید برای مسئولین بعدی که آن را کامل تر و راه اندازی کنند.

واقعا اگر می خواستیم و دنبالش بودیم می توانستیم افتتاح کنیم. حتی می شد یکسری کارها را انجام ندهیم و یک مقدار بدهی‌مان بیشتر شود و چند درصد باقی مانده خط را با سرعت بیشتری تکمیل کنیم و کل خط را افتتاح کنیم. حتی به این نتیجه رسیده بودند که این کار را انجام دهند ولی باز بحث شد که بگذارید روی روال طبیعی و عادی اش باشد.

درباره بدهی های شهرداری باید بگوییم که قرض کردیم و طرح ها و پروژه‌ها را انجام دادیم، در این زمان اگر بخواهند آن پروژه ها را اجرا کنند برای اجرای آن طرح ها حداقل باید سه برابر آن زمان هزینه کنند بنابراین این قرض کردن به نفع شهرداری بود، اگر بهره بانکی هم می دادند هزینه اش کمتر از  سه برابر می شد و در عوض پروژه را هم افتتاح می‌کردند و ارزان تر هم تمام می‌شد و مردم هم در حال حاضر از آن استفاده می‌کنند این خیلی ارزشش از آن سه برابر هزینه کردن بیشتر است چرا که رفاه اجتماعی برای مردم دارد، مثلا همین متروِ، که روزانه هزاران نفر را جابجا می کند و به سرعت به مقصد می رساند، حالا اگر ما آن را متوقف می کردیم تا در زمانی که شرایط بهتر شود، آن را  انجام دهیم، حداقلش این بود که آن چند صد هزار نفر هرروز نمی توانستند با آن قطارتردد کنند .

روزی که کار را تحویل شورای بعدی دادید میزان بدهی‌ها و مطالبات شهرداری چقدر بود؟
رقمی که روز آخر اعلام و بر اساس گزارش تنظیم تفریغ بودجه و برگرفته از منابع رسمی است و به وزارت کشور و سازمان بازرسی داده شد و آن موقع اعلام کردند 15 هزار و خرده‌ای میلیارد تومان بود، چیزی که الان هم روی آن ایستادند. مطالبات هم تقریبا 14هزار میلیارد و خرده‌ای از دولت بود که دولت آن موقع قبول داشت. تقریبا بدهی ها و مطالباتمان برابر بود، منهای منابعی که شهرداری در جاهای مختلف گذاشته بود.

ماجرای 50 هزار میلیاردی که مدعی هستند بدهی شهرداری تهران می باشد چیست؟
نمی دانم این مقدار بدهی از کجا آمده، اول اعلام کردند که میزان بدهی 30 هزار میلیارد تومان است. بعد متاسفانه شهردار اسبق تهران اعلام کرد 54 هزار میلیارد و بعدش یکدفعه شد 69 هزار میلیارد که حالا بقیه بدهی از کجا آمد و خرج چه شده من نمی دانم حالا نمی خواهم بگویم.

به نظر شما به عنوان کسی که سه دوره در شورای شهر بودید و به غیر از یکسال، در باقی سال ها ریاست شورای پایتخت را برعهده داشته اید، آینده تهران با توجه به جمعیت حدود 10 میلیونی این شهر با وضع ترافیک کنونی، حمل و نقل و آلودگی هوا به کجا خواهد رسید؟
درباره تهران باید تصمیمات خیلی جدی اتخاذ شود. در چشم انداز پیش بینی شده ولی متاسفانه اجرا نمی شود. در زمانی که در شورای دوم شروع به کار کردیم نه طرح جامع داشتیم نه چشم انداز و نه برنامه استراتژیک، هیچ چیز برای شهر تهران نبود، حتی درباره تصمیمات گرفته می شد می گفتند که شب ها می نشینند دورهم و  تصمیم می‌گریند و صبح می آیند و یکدفعه قوانین را به هم می‌ریزند. به طور مثال از فردا سه طبقه بیشتر نمی شود ساخت. واقعا هم اینطوری بود، بالاخره اولین کارهایی که انجام شد روی طرح جامع و طرح تفصیلی بود حالا بگذریم که با هر خون دلی بود انجام شد، به دلیل اینکه دولت وقت که آن زمان دولت آقای خاتمی بود به شهرداری برای طرح جامع پول نمی داد و می گفت که آن را در بودجه ندیدم، آن زمان وزیر مسکن مهندس عبدالعلی زاده بود که پول نداد و شهرداری را ملزم کردیم که خودش پولش را بدهد و بعدا از وزارت مسکن بگیرد و زمانی که اقای سعیدی کیا وزیر شد خوشبختانه پولش را داد.

طرح جامع و طرح تفصیلی تهران را برای اولین بار می شود گفت که تهیه شد چراکه  تهران طرح تفصیلی کامل نداشت، و آن را روی سایت قرار دادند و دیگر پنهان کاری وجود نداشت. در حال حاضر که بحث شفاف سازی می شود ما مهمترین به خاطر همین حرف هایی که گفته می شد که اینها قصد دارند هرچی بوده را افتتاح کنند لذا به قالیباف گفتم که این را بگذارید برای دوستانی که بعد از ما بر سرکار می آیند
شفاف سازی را که طرح تفصیلی بود را روی سایت گذاشتیم.

حتی دنبال این بودیم مردم بتوانند در همان فضای مجازی پروانه شان را بگیرند بدون اینکه به شهرداری مراجعه کنند و این شدنی بود و در منطقه 22 بخشی از آن را پیاده کرده بودند، که آن زمان 20 روزه پروانه داده بودند.

اینکه گفتید 20 روزه پروانه صادر کرده بودند، یعنی تمامی مراحلش غیرحضوری بود؟
نه، در شهرداری حضور پیدا می کردند ولی وقتی می مراجعه می کرد به آنجا یک صفحه مانیتور بود که وقتی کد را می زد تمامی مراحل پرونده اش را نمایش می داد. همه اینها موارد را می توانستیم به سایت منتقل کنیم و در خانه نقشه را ببیند و اندازه اش را پیدا کند و پولش را دربیاورد و با سیستم های الکترونیکی پرداخت کند. همه این کارها را می شد انجام داد و به عقیده من عقب هستند. کسانی که این کار نکردند و باید این کار را انجام میدادند چراکه در برنامه بوده است. به هر حال این حرکت ها که بوجود آمد و بعد ما چشم انداز 20 ساله تهران را تدوین کردیم همان گروهی که چشم انداز 20 ساله کشور را نوشته بودند آمدن قرارداد بستند و بالاخره به نتیجه رسیدیم.

ما دنبال این چشم انداز بودیم و به وسیله آن چشم انداز می توان تهران را اصلاح کرد ولی خیلی مشکل و سخت است. اولا باید سعی کرد که به جمعیت تهران اضافه نشود. به جمعیت خود تهران اضافه نمی شود یا اگر هم اضافه شود خیلی کم اضافه می شود. رشد جمعیت شهر تهران منظورم هست نه استان تهران چرا که استان تهران بعضی از مناطقش 12 درصد رشد دارد؛ مثل رباط کریم، اسلامشهر و شهریار. مثلا اسلامشهر یک زمانی هزار نفر جمعیت داشت اما در حال حاضر حدود 800 هزار نفر جمعیت دارد. این شهرهایی که اطراف تهران است اینها مرتب رشد جمعیت دارد، رشد بادکنکی جمعیت و تهران را می خورد، خود شهر تهران به دلایلی که یکی از آن ها گرانی است رشد جمعیت آن کمتر است، آمارهایی را که می‌گیرند نشان می دهد که آن رشد 2 درصدی جمعیت در کل کشور را شهر تهران ندارد. نباید بگذارند تهران و بخصوص استان تهران این رشد جمعیت را داشته باشد چرا که استان تهران مشکلات زیادی دارد از جمله اینکه آب کم دارد. یادم هست وزارت نیرو اعلام می کرد که اگر جمعیت تهران به 14 میلیون نفر برسد ما نمی توانیم برای ان آب تامین کنیم که هم اکنون رسیده و مشکل کم آبی کل استان تهران را منظورم است و در حال حاضر مشاهده می کنید که کشاورزی ها و زراعت ها و باغات  اطراف تهران در حال از بین رفتن است.

آیا اقدامی برای جلوگیر از مهاجرت به تهران انجام می دهند یا فقط گرانی است که مانع این مهاجرت شده است؟
به عقیده من کاری برای جلوگیری از مهاجرت به شهر تهران انجام نمی شود البته کار خیلی سختی است و این کار را باید کل کشور و دولت و کل ملت همه باهم انجام دهند، باید برای روستاها کار کنند و آنجا را آباد کنند نمی توان دور تهران دیوار کشید که از روستا و شهرستان نیایند. مگر  بیکار است که آب و هوا و فضای خوب روستایی را رها کند و بیاید در فضای دود و دم و شلوغ شهر تهران زندگی کند. راه جلو گیری از مهاجرت این نیست که شهر را گران کنیم یا اعلام کنیم که به تهران نیایید.

میزان جمعیت و ماشینی که در تهران تردد می کند چهار برابر ظرفیت تهران است به همین دلیل ما می گفتیم علاوه بر اینکه خطوط مترو و اتوبوس باید گسترش پیدا کند و گسترش هم می دادیم. فکر می کنم از سال 89 دولت دیگر به شهرداری اتوبوس نداد. اگر هم داد خیلی تعدادش کم بود یعنی وزارت کشور باید به شهرداری ها می داد و اتوبوسی که وزارت کشور به ما می داد 82.5 درصدش را دولت میداد و 17.5 درصدش را  باید شهرداری یا راننده ای که می خرید پرداخت می کرد نه فقط تهران بلکه در کل کشور به این صورت بود.

این اتوبوس های دو کابینی که در تهران تردد می کند همه را شهرداری از بودجه مثلا عمرانی شهر خریداری کرده با قیمت های بالا به علت اینکه این اتوبوس ها دارای امکانات زیادی است.

یعنی دولت سهمش را برای مدیریت تهران نمی دهد؟
نه تنها سهمش را نداده بلکه گمرکی اش را هم گرفته حتی ما می گفتیم لااقل سود بازرگانی گمرکش را نگیرید.

جهان: اینجا بین روحانی و احمدی نژاد تفاوتی هست؟
نه هیچکدام ندادند، این اتوبوس ها را شهرداری خودش خریده و 8 سال عمرش هم تمام شده و عمرش را کرده و یکی دو سال دیگر باید از رده خارج شود 

اینکه پول تهران را نمی دهند دعواهای سیاسی است یا واقعا کار مهمتری دارند؟
اولا اعتقاد ندارند بدهند یعنی تا بحث پول می شد می گفتند که تهران پول دارد. 18 هزار میلیار تومان بودجه بستید. یادم هست همان موقع سال 90 یا 91 بود، بودجه عمرانی دولت 18 یا 20 هزار میلیار تومان برای کل کشور بیشتر نبود و می گفتند شما در تهران 18 هزار میلیار تومان پول دارید برای چه دیگر پول می خواهید؟ شما که خودتان پول دارید بروید و بخرید. این پول ها، پول مردم تهران است و عوارضی است که فقط مردم شهر تهران برای رتق و فتق امور تهران پرداخت می کنند این عوارض را مردم شهر دیگر نمی دهند بنابراین طبق قانون فقط باید در تهران خرج شود.

نه تنها پول اتوبوس را باید بدهند بلکه باید نصف پول تهران را هم می دادند و بلیت مترو را هم باید یک سومش را دولت یک سومش را مردم و یک سوم دیگرش را شهرداری بدهد که این را مجلس تصویب می کرد که مثلا در سال 100 میلیارد تومان برای بلیت اتوبوس و متروی تهران بدهند. از این 100 میلیارد تومان هم 15 میلیاردش را بیشتر نمی دادند.

نصف هزینه ساخت مترو را باید دولت پرداخت کند و نصف دیگر را شهرداری البته در گذشته اینطور بود که 100درصد هزینه احداث مترو را دولت می داد. بعدا گفتند که دولت نمی تواند بدهد و از بودجه شهرداری استفاده کنید.  خیلی از کشورها هستند که 100 درصد هزینه احداث مترو را دولت می دهد مثل متروی پاریس، لندن و مسکو که به این شکل بوده است. حتی 50 درصدش را هم نمی دادند. در سال مثلا دو هزار و 500 میلیارد تومان هزینه احداث مترو بود و این سالهایی که شهرداری رکورد احداث مترو را نه تنها در ایران  بلکه در دنیا شکست و 25 کیلومتر مترو در سال احداث کرد که هزینه احداث مترو تا 3 هزار و 500 میلیارد تومان هم رسید.

اخیر اعلام کرده اند قصد راه اندازی چهار خط جدید مترو برای تهران دارند؟
البته این چهار تا خط تازه تصویب نشده و در گذشته و زمانی که خود آقای مهندس هاشمی در مترو بود مطالعه شده بود که چهارتا خط تندرو که دارای ایستگاه های کمتری باشد و سریع تر باشد که از نقاط مختلف به صورت ضربدری مردم شهر را جابجا کند و احداث آن می تواند کمک بیشتری به شبکه حمل و نقل کند چراکه این مترویی که هم اکنون در تهران ساخته شد برای الان نیست. برای دهه 50 و 60 است و نقشه آن در دهه 50 کشیده شده و در حال حاضر برای تهران کافی نیست.

برای احداث این 4 خط جدید 20 سال زمان گذاشتند در حالی که در آن چند سال سالی 25 کیلومتر مترو ساخته شد و نزدیک 3 هزار میلیارد تومان هم برای مترو تهران بودجه گذاشتیم، مجلس هم 300 میلیارد تومان برای مترو بودجه در نظرگرفته بود که این مبلغ را هم نمی دادند و فاینانس می کردند که مترو الان هم همین طور است. نه اینکه آن موقع را بگویم، گفتم دولت قبلی و این دولت به این شورا پول ندادند با این که از نظر سیاسی نزدیک و هم جهت بودند.

آقای مهندس! در اولین صحبت های شورای شهر و شهردار اصلاح طلب بیان شد که کمک به هیئت، اربعین و .. نداریم و شهرداری وظیفه ای در زمینه ندارد یا اینکه مگر می توانیم بیت المال را خرج این مسائل  نامگذاری خیابان ها قانون دارد و بطورکلی هر مصوبه ای را که شورای شهر می گذراند نباید مغایر قانون باشد مانند مجلس شورای اسلامی که قوانینی که تصویب می کند نباید مغایر قانون اساسی و شرع باشد

کنیم. با کدام اجازه قبلا این کار را می کردند! شما این را چطور پاسخ می دهید؟
از شهرداری باید دو تا برداشت داشته باشیم یکی آن برداشتی که از کل شهرداری داریم که کل امور شهر و مدیریت یکپارچه شهری باید دست شهرداری باشد و مردم هم این انتظار را دارند و دیگر قوانینی که وجود دارد. در آن قوانین نه درباره این هزینه‌ها گفته شده و نه منع کرده بلکه به طور کلی کلی نوشته شده مسائل فرهنگی، آموزشی، بهداشتی، اجتماعی. همه اینها را در اصل 101 قانون شورا نوشته شده که باید با نظر شورای شهر و روستا عملی شود. بنابراین اگر بخواهند این کار را انجام دهند در قانون به طور کلی گذاشته شده است. اگر بخواهند این کار را نکنند می توانند بگویند که با صراحت در قانون نگفته و وظیفه ما نیست که کارهای فرهنگی انجام دهیم.

اگر این طور نگاه کنیم می توانند بگویند که وظیفه شهرداری نیست که متکدیان را جمع کند، بله وظیفه شهرداری نیست که به تنهایی متکدیان را جمع کند ولی شهرداری  یکی  از آن نهادهایی است که وظیفه دارد در کنار سایر نهادها قرار گیرد و این کار را انجام دهد.

گفته می شود اعضای شورای شهر در دو سالی که آمده اند اصطلاحا «اسم فامیل» راه انداخته اند و اسم خیابان های شهر را عوض می کنند. بعضی از خیابان ها به اسم هنرمندان و ورزشکاران شد و بعضی از خیابان ها را هم مثل گذشته به اسم شهدا زدند در این بین اسم افرادی را روی خیابان ها گذاشتند مثل شجریان و مصدق و یا حتی شاعرانی که سوابق خوبی نداشتند. سوال اینجاست که شورای شهر هر تصمیمی می تواند بگیرد و هیچ نهادی نمی تواند مانع شورای شهر شود؟
خیر، نامگذاری خیابان ها قانون دارد و بطورکلی هر مصوبه ای را که شورای شهر می گذراند نباید مغایر قانون باشد مانند مجلس شورای اسلامی که قوانینی که تصویب می کند نباید مغایر قانون اساسی و شرع باشد عین همین موضوع برای شورای شهر هم است.

چه نهادی ناظر بر تصمیمات شورای شهر است؟
تا چند سال قبل نهاد ناظر شوراها فرمانداری‌ها بودند که زیر مجموعه وزارت کشور است و در فرمانداری آن را تطبیق می داد با قانون تا مغایرت قانونی نداشته باشد و به این شکل هم نبود که فرمانداری بگوید من اینطوری دوست دارم یا اینطوری مصلحت می بینم، مجمع تشخیص مصلحت که نیست.

شورای نگهبان کاری ندارد که این قانون به صلاح باشد یا نه اگر مطابق قانون اساسی باشد و مغایر شرع  هم نباشد آن را تصویب می کند و اگر مغایر قانون باشد اعلام می کند که مثلا با این بند مغایر است، فرمانداری ها هم به همین شکل بررسی می کردند  ولی در این جا ممکن بود اطلاعات بعضی افرادکم یا زیاد باشد و گاهی اعمال نظرهایی هم شود.

در موقعی که شورای عالی استان ها بودم یک حرکتی را انجام دادیم و مجلس هم استقبال کرد و این نهاد نظارتی را گسترش دادیم و علاوه بر فرمانداری یک قاضی از قوه قضاییه و همین طور از یک نهاد دیگری مثل شورا یک هیئت بررسی مسائل را تشکیل دهند که آنجا این مسائل دقیق تر بررسی می شود و اگر مغایرتی با قانون داشته باشد اعلام شود. به عنوان مثال اخیر شنیدم که به اعضای شورا حق رفت و آمد دادند، این خلاف قانون است چون که طبق قانون، به دلیل اینکه شوراها حقوق ندارند و حق جلسه می گیرند پرداخت هیچ گونه وجه دیگری مجاز نیست. اعضای شورا اضافه کاری ندارند و حتی به اعضای شورا عیدی نمی دادیم. سال اخری که در شورا بودیم هیئت دولت تصویب کرد که یک ماه از حق جلسه اعضای شورا عیدی داده شود

مثلا ما از صبح تا شب و شب تا صبح می دویدیم و دنبال کار بودیم، درماه 70 ساعت حق الجلسه به ما می دادند که 70 ساعت را ما در یک هفته پر می کردیم و بقیه اش حساب نمی شد.

الان هم همان حق الجلسه است ولی حقوقی شد و در هیئت دولت تصویب شد که اعضای شورا ماهیانه حقوق بگیرند و 80 ساعت هم کار کنند و دیگر ساعتی را برداشتند. آن زمان که ساعتی بود با حقوق شهردار و میزان تحصیلات شهردار هماهنگ بود و یک هفتادم آن بود. بنابراین اگر شهردار تحصیلاتش بالا بود حقوقش بالا بود حق الجلسه بالا می رفت اگر لیسانس داشت حقوقش پایین می آمد.

در حال حاضر یک عضو شورا به طور میانگین چقدر می گیرد؟
فکر می کنم حدود 8 میلیون تومان باشد ولی قرار شد که دولت هر سال مطابق تورم رسمی که اعلام می کند به این 8 میلیون تومان اضافه کند که این قانونی خوبی است و این قانون در اواخر حضور من شورای عالی به تصویب رسید و دیگه فرصت اجرای آن نبود و از دوره جدید شورا اجرا شد.

در موضوع نامگذاری خیابان ها اخیرا اسم آقای مصدق را روی خیابان نفت گذاشتند، این از لحاظ قانونی مشکلی ندارد؟
درباره موضوع نام گذاری خیابان ها اگر مغایر قانون باشد آن هیئت با آن مخالفت می کند و درباره آقای مصدق مخالفت نکردند چرا که مشکلی نداشت که مخالف کنند و مغایرتی هم با قانون نداشت.

در ماجرای حذف نام واژه شهید از خیابان ها در مصاحبه ای گفته بودید که شهرداری باید عذر خواهی کند، به نظر شما این اتفاقات عامدانه بود؟
به نظرمن این اتفاق از طرف شورا و شهرداری عامدانه نبوده ولی ممکن است یک افرادی در رده های پایین تر عامدانه این کار را انجام داده باشند یا بی توجهی کرده باشند که به عقیده اگر عامدانه باشد خیلی خطرناک است. اینکه می گویند پیمانکار این کار را کرده این حرف بی خودی است با پیمانکار قرار داد می بندد و به او می گویند که فلان کار را انجام دهد و آن هم انجام می دهد. وقتی پیمانکار کار را تحویل می دهد ناظر شهرداری آن را تحویل می گیرد و وقتی می بیند که اسم شهید روی تابلو نیست با او باید برخورد کند نه اینکه رهاش کند بنابراین فکر می کنم عده ای عامدانه و غیر عامدانه شیطنت هایی انجام دادند.

حذف نام شهدا یک کار جریانی نبوده است؟ چون که در بعضی از شهرستانها هم این اتفاق افتاد و فقط به تهران منحصر نشد؟
فکر نمی کنم؛ جریان شوراهایی که در حال حاضر هستند یک جریانی است که در کل کشور زیاد با هم ارتباط دارند و بیشتر تفکر غالب تفکر شورای شهر تهران است و در شهرهای دیگر هم به دلیل اینکه انتخابات شورا در زمان انتخابات رئیس جمهوری و بطور هماهنگ بود بیشتر آن گروه رای آوردند بنابراین بعید نیست که در شهرهای دیگر هم این اتفاق افتاده باشد ولی مطمئنم که مسئولین‌شان هیچ وقت چنین تفکری نداشتند.

شما در حال حاضر با آقای محسن هاشمی رئیس شورای شهر ارتباط دارید؟
بله. اگر کاری داشته باشیم باهم ارتباط داریم. مردم هم زیاد به من مراجعه می کنند و به علت اینکه دستشان به اعضای شورا نمی رسد نامه هایشان را به من می دهند. من هم یک نامه می نویسم و می گذارم روی آن و برایشان می فرستم.

آقای هاشمی از شما مشاوره می گیرند؟
خیلی نه ولی گاهی اوقات با بنده تماس می گیرند یا زمانی که شورا مصوباتی داشته باشد تماس می گیرند و می پرسند که در گذشته سابقه داشته و شما در این زمینه چه کردید. نه تنها ایشان بلکه بقیه اعضای شورا هم گاهی اوقات زنگ می زنند و سوال می پرسند.

اگر آقای هاشمی شهردار می شدند طبق قانون شما وارد شورا می شدید ولی گفته بودید که امکان ندارد اجازه دهند که ایشان شهردار شوند. اگر این اتفاق می افتاد شما وارد شورا می شدید و آیا رغبت داشتید با 20 نفر دیگری که همه از جریان سیاسی دیگری هستند کار کنید؟
من رغبتی نداشتم و الان هم نمی توانم بگویم ندارم. به علت اینکه می دانستم آقای هاشمی شهردار نمی شود روی این موضوع فکر نکردم و بی خود فکرم را مشغول نکردم. آنقدر مسئله هست که روی آن فکر کنیم.

مرتبط ها
نظرات
chapta
حداکثر تعداد کاراکتر نظر 200 ميياشد .
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران باشد و یا با قوانین جمهوری اسلامی ایران و آموزه‌های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.