گروه های خبری
آرشیو
ف
کد خبر: 362805

جریان‌شناسی رأی در انتخابات آمریکا

مساله امروز آمریکا بسیار پیچیده‌تر از گذشته شده است. تقریباً نه اشخاص و نه نظرسنجی‌ها نمی‌توانند نتایج انتخابات آینده را حدس بزنند، زیرا رفتار مردم نه برگرفته از وابستگی حزبی‌شان که متاثر از بحران‌ها است.

به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» به نقل از تسنیم- کمتر از چهارماه دیگر انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا در 50 ایالت این کشور برگزار خواهد شد. نظرسنجی‌های انتخاباتی حاکی از پیشی‌گرفتن جو بایدن، نامزد دموکرات‌ها از دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور فعلی آمریکا و نامزد جمهوری‌خواهان است.

جریان‌شناسی رأی در انتخابات آمریکا

براساس نقشه انتخاباتی آمریکا که سایت electoralvotemap آن را منتشر کرده است، درصورت برگزاری انتخابات، بایدن 284 رای الکترال و ترامپ 159 رای الکترال را به‌دست خواهند آورد. همچنین سرنوشت نهایی 95 الکترال نیز مشخص نیست. باتوجه به وجود 538 رای الکترال در کل کسی که بتواند 270 الکترال را به خود اختصاص دهد، راهی کاخ‌سفید خواهد شد.

براساس این نظرسنجی‌ها اگر تغییر جدی در وضعیت فعلی رخ ندهد، ترامپ رئیس‌جمهور تک‌دوره‌ای خواهد شد. بخش اعظم این احتمالات، ناشی از وضعیت فعلی آمریکاست که درگیر همه‌گیری کرونا، تبعات اقتصادی ناشی از آن و اعتراضات نسبت‌به بی‌عدالتی است.

اگر ترامپ تا پیش از برگزاری انتخابات موفق به مهار ویروس کرونا شود یا بتواند یک بمب خبری ایجاد کند، به‌طور حتم فضا در آمریکا به‌نفع وی بازخواهد گشت. این را نباید از نظر دور داشت که در سال 2016 هم برخی که هوادار ترامپ بودند، در نظرسنجی‌ها به هر دلیلی اطلاعات غیرواقعی دادند تا تقریبا تمام نظرسنجی‌ها نتایج را اشتباه پیش‌بینی کنند. سوابق دوره‌های قبلی انتخابات نشان داده حتی در برخی مواقع پایگاه‌های سنتی یک حزب علیه آن رای داده‌اند.

مشخص‌ترین نمونه از این رفتار انتخاباتی به آخرین انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا در سال 2016 بازمی‌گردد که تعدادی از ایالت‌های دموکرات آمریکا به ترامپ جمهوری‌خواه رای دادند.

مساله امروز آمریکا بسیار پیچیده‌تر از گذشته شده است. تقریبا نه اشخاص و نه نظرسنجی‌ها نمی‌توانند نتایج انتخابات آینده را درست حدس بزنند، زیرا رفتار مردم نه برگرفته از وابستگی حزبی‌شان که متاثر از بحران‌ها است. به دیگر سخن، اگر آمریکا در وضعیت عادی به‌سر می‌برد، این گرایشات سیاسی بودند که رئیس‌جمهور را راهی کاخ‌سفید می‌کردند، اما مشکلات پیچیده و شکاف‌های توسعه‌یافته، همه‌چیز را به‌هم ریخته است. دیگر این گرایشات سیاسی نیستند که نتایج را تعیین می‌کنند؛ این بحران‌ها هستند که یک دموکرات یا جمهوری‌خواه را به کاخ‌سفید هدایت می‌کنند. «فرهیختگان» در این گزارش به بررسی وضعیت انتخاباتی آمریکا در دوره‌های گذشته پرداخته است تا مشخص شود در انتخابات آتی، چه کسی شانس بیشتری برای ریاست‌جمهوری دارد.

در قرن 19 میلادی زمانی که آیین‌نامه انتخابات آمریکا تدوین شد، عمده مردم این کشور کشاورز بودند. به‌همین دلیل، اعضای کنگره برای تعیین زمان برگزاری انتخابات در جست‌وجوی تاریخی برآمدند که برای کشاورزان مناسب‌ترین زمان باشد. درنهایت ماه نوامبر به این دلیل که در آن، برداشت پاییزه کشاورزان و در کل، فصل جمع‌آوری محصول به پایان می‌رسد، انتخاب شد. به‌دلیل فاصله طولانی میان مناطق روستایی آمریکا با شهرها، کشاورزان آمریکایی باید گاها یک روز کامل را صرف آمدن به شهر و رای دادن می‌کردند. به‌همین دلیل دوشنبه به‌عنوان اولین روز کاری هفته برای برگزاری انتخابات مناسب نبود، چراکه در این صورت، مردم این مناطق باید مسافرت خود را از روز یکشنبه که یک روز تعطیل و زمانی برای رفتن به کلیسا و انجام آیین‌های مذهبی بود، آغاز می‌کردند. بنابراین به‌جای دوشنبه که روز اول هفته است، روز سه‌شنبه برای برگزاری انتخابات تعیین شد. انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا در سال 2020 نیز در تاریخ 3 نوامبر 2020 مصادف با 13 آبان 1399 برگزار خواهد شد. این انتخابات پنجاه‌ونهمین انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا است.

شیوه برگزاری انتخابات

شیوه رای‌دهی در انتخابات ریاست‌جمهوری در آمریکا با شیوه‌های مرسوم در جهان متفاوت است، به‌گونه‌ای که در این کشور رئیس‌جمهور به‌صورت مستقیم با رای مردم انتخاب نمی‌شود. سیستم انتخاباتی آمریکا غیرمستقیم بوده و به «الکترال‌کالج» مشهور است. رای‌دهندگان براساس این نظام انتخاباتی، در روز انتخابات به رئیس‌جمهور و معاون او رای می‌دهند. رای به رئیس‌جمهور، به‌معنای رای به «الکتورها» (گزینندگان) نیز هست و این افراد پس از برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری در «الکترال‌کالج» (مجمع گزینندگان) جمع شده و رئیس‌جمهور آمریکا را انتخاب می‌کنند.

الکترال‌کالج‌ها از کجا آمدند؟

براساس قانون اساسی 1784 آمریکا، رئیس‌جمهور نهادی برای حفظ وحدت ایالات سیزده‌گانه به‌شمار می‌رفت و بنابراین همه ایالات، رایی برابر در انتخاب رئیس‌جمهور داشتند. در آن دوران، به‌دلیل عدم توسعه سیاسی، نبود احزاب قدرتمند و همچنین تضمین حقوق برابر ایالات، مقرر شد تا پارلمان‌های ایالتی افرادی را معرفی کنند که الکتور (Elector) نام گرفتند. هر ایالت دو الکتور داشت و این الکتورها که براساس تشخیص ایالت‌ها با یا بدون انتخابات برگزیده می‌شدند، در مکانی با نام الکترال‌کالج جمع شده و رئیس‌جمهور کشور را انتخاب می‌کردند. در آن زمان کاندیداهای ریاست‌جمهوری خود را به این جمع معرفی کرده و هرکس بیشترین آرای الکترال‌کالج را به‌دست می‌آورد، رئیس‌جمهور و نفر دوم نایب‌رئیس با رئیس‌جمهور رزرو (Vice president) نام می‌گرفت. به این ترتیب یک سیستم غیرمستقیم برای انتخاب رئیس‌جمهور به‌وجود آمد. مردم پارلمان ایالتی را شکل می‌دادند، پارلمان‌های ایالتی الکتور‌ها را انتخاب می‌کردند و الکتورها رئیس‌جمهور را؛ اتفاقی که در آن روزگار خیلی غیردموکراتیک نبود و هم استقلال ایالات در حق رای آنها را تضمین می‌کرد و هم یک راه درست برای انتخاب بود. چون با نبود احزاب سیاسی و فضای سیاسی مناسب، شهروندان روستایی آمریکایی که عمدتا کشاورز (البته فقط مردان سفیدپوست صاحب ملک) بودند، هیچ شناختی از شخصیت‌های ملی نداشتند. در قرن 19 میلادی، کم‌کم ایالات برای گزینش الکتورها، انتخابات عمومی برگزار کردند. به این شکل که هر الکتور منتخب با تبلیغ اینکه به کدام کاندیدای ریاست‌جمهوری رای خواهد داد، رای مردم ایالتش را کسب می‌کرد. با گسترش شبکه حمل‌ونقل و ارتباطات در آمریکا، به‌تدریج نظام انتخابات مستقیم در کنار انتخابات غیرمستقیم (الکترال‌کالج) پا به عرصه وجود گذاشت. تحول دیگر، ازبین‌رفتن حالت کنفدراسیون آمریکا بود؛ به‌شکلی که هر ایالت بنابر جمعیتش، یعنی به تعداد نمایندگانش در کنگره (مجلس و سنا) سهمیه الکترال کسب کرد. مجلس سنا دارای 100 نماینده است؛ یعنی هر ایالت فارغ از جمعیتش، دو سناتور دارد. مجلس نمایندگان آمریکا نیز دارای 435 نماینده است که به‌تناسب جمعیت میان ایالات مختلف تقسیم شده‌اند. تعداد کل کرسی‌های کنگره 435 صندلی است، اما به این تعداد، سه الکتور منطقه کلمبیا موسوم به واشنگتن‌دی‌سی نیز اضافه می‌شود تا درمجموع تعداد الکترال‌کالج‌ها به 538 برسد. انتخاب الکتورها یک فرآیند دومرحله‌ای است؛ در مرحله اول، احزاب سیاسی در هر ایالت‌، مدتی قبل از انتخابات عمومی، الکتورهای بالقوه خودشان را انتخاب می‌کنند. در مرحله دوم، در روز انتخابات، رای‌دهندگان در هر ایالت، با رای دادن به نامزدهای رئیس‌جمهور، الکتورهای خودشان را برمی‌گزینند. به‌عبارت بهتر، اگر فردی در ایالت کالیفرنیا به نامزد دموکرات و معاون او رای داد، درواقع به فهرستی 55 نفره از انتخاب‌کنندگان آن حزب در کالیفرنیا که در واقع وفاداران حزب فرد پیروز هستند، رای داده است.

مبنای رای الکترال‌کالج‌ها

بنابر دیدگاه نخبه‌گرایانه در کنگره آمریکا، بنا شد اگر مردم آرای خود را به نفع یک کاندیدا به صندوق انداختند، اما هیات‌های انتخابی فرد دیگری را انتخاب کرد، رای گروه دوم به رسمیت شناخته شود و آرای مستقیم مردم به‌حساب نیاید. این موضوع اگرچه در تضاد با دموکراسی است، ولی همچنان در آمریکا جریان دارد و پنج‌بار که آخرینش سال 2016 بود، سرنوشت انتخابات را تغییر داده است. اما بر چه اساسی رای الکتورهای یک ایالت به نامزدها تعلق می‌گیرد؟ در انتخابات، قانون «همه سهمیه برای شخص پیروز»(Winner takes all) حاکم است. این قانون می‌گوید -به جز در مین و نبراسکا- هر فردی که صاحب رای اکثریت مردمی در یک ایالت بشود، همه سهمیه الکترال‌کالج را به خود اختصاص خواهد داد و به زبان صحیح‌تر هر ایالت باید تنها یک نفر را به رئیس‌جمهوری برگزیند. یعنی اگر در کالیفرنیا یک کاندیدا حائز بیشترین آرا شود، تمام 55 الکترال این ایالت را از آن خود خواهد کرد. باتوجه به اینکه اعضای کالج انتخاباتی توسط حزبی برگزیده می‌شود که بیشترین رای را در ایالت موردنظر به‌دست آورده است، کمتر اتفاق می‌افتد که این اعضا رایی مغایر با آنچه که حزب پیروز در انتخابات ایالتی موردنظر دارد، بدهند. اما در قانون اساسی آمریکا هیچ بند یا قانونی وجود ندارد که الکتورها را ملزم کند رای خودشان به نامزدهای ریاست‌جمهوری را طبق آرای مردمی بدهند. چندباری اتفاق افتاده که اعضای کالج‌های انتخاباتی در روز رای‌گیری، به نامزدی غیر از آنچه که انتظار می‌رفته رای داده‌اند و به‌عبارت دیگر خلف‌وعده کرده‌اند. با این حال الکتورها در روز انتخاب نهایی (در دسامبر) به نامزدی رای می‌دهند که اکثریت رای‌دهندگان ایالتی آنها، انتخاب آن نامزد را توقع دارند. این الکتورها در یک روز مشخص دور هم جمع می‌شوند و نامزد پیروز را مشخص می‌کنند. هر نامزدی که بتواند 270 رای الکترال یعنی بیش از نیمی از الکترال‌ها را کسب کند، رئیس‌جمهور آمریکا می‌شود.

جمهوری‌خواهان رکورد‌دار پیروزی در انتخابات

رکورد بیشترین میزان پیروزی در انتخابات ریاست‌جمهوری را جمهوری‌خواهان داشته‌اند. آنها از سال 1860 تا 1928 از 18 مبارزه انتخاباتی برای کاخ‌سفید، 14 بار پیروز شدند. از سال 1948 یعنی پایان جنگ جهانی دوم تا 2016 از 18 انتخابات، جمهوری‌خواهان 10 بار پیروز شده‌اند و این تفاوت در تعداد طرفداران حزبی و نتایج به دو دلیل عمده است؛ حزب دموکرات برخلاف حزب جمهوری‌خواه مجموعه‌ای از ائتلاف گروه‌های متفاوت و غیرمتجانس است و به همین دلیل از یک انتخابات تا انتخابات بعدی، خیلی اتفاق می‌افتد که افراد به این حزب پشت کنند. این عدم تجانس در حزب دموکرات آن را دربرابر حزب جمهوری‌خواه اگر رهبران قدرتمندی چون رونالد ریگان را به صحنه بفرستند، بسیار آسیب‌پذیر می‌کند. موضوع مهم دیگر مساله حضور در هنگام رای دادن است؛ به‌لحاظ تعداد وسیع‌تر و عدم تجانس، بسیار محتمل است که تعداد بیشتری از دموکرات‌ها پای صندوق رای نروند.

15 درصد تعیین‌کننده

در آمریکا وابستگی حزبی همچون اروپا نیست که با فراخوان احزاب هواداران به تحرک واداشته شوند اما در شرایط نرمال، در انتخابات مشخص است که حدود 70درصد رای‌دهندگان به کاندیدای کدام حزب رای خواهند داد. به‌عنوان مثال مشخص است که فرد کارگر یقه سفید، پروتستان، جنوبی، سفیدپوست ساکن حومه شهر و دارای خانواده به جمهوری‌خواهان رأی می‌دهد، چراکه یک جمهوری‌خواه غالبا تمامی ویژگی‌های گروه‌های ذکرشده را دارد. درمقابل سیاه‌پوستان و افراد بدون تعلقات مذهبی به‌سوی پایگاه لیبرال‌ها یعنی حزب دموکرات تمایل واضح‌تری دارند. با این وجود تعیین‌کننده پیروز انتخابات، حدود 15درصد از مردم هستند که تا آخرین روزهای پایانی انتخابات هنوز نظر خود را شکل نداده‌اند. این 15 درصد همان رای‌دهندگان مستقلی هستند که تعلقات حزبی ضعیفی دارند ولی همین گروه کوچک، تعیین‌کننده نتیجه انتخابات هستند، چراکه کوچک‌ترین حرکت مثبت به سوی یکی از کاندیداها، نقش اساسی در تعیین برنده بازی دارد.

پایگاه‌های سنتی و ایالات چرخشی

در میان ایالت‌های آمریکا برخی از آنها معمولا آرای خود را به کاندیداهای دموکرات می‌دهند و برخی دیگر نیز آرای خود را به نفع جمهوری‌خواهان به صندوق می‌اندازند. به این ایالات به اصطلاحایالات امن (safe) گفته می‌شود. ایالات کالیفرنیا (55 الکترال)، نیویورک (29 الکترال)، میشیگان (16 الکترال) و نیوجرسی(14 الکترال) پایگاه سنتی دموکرات‌ها به‌حساب می‌آیند و ایالات تگزاس(38 الکترال)، وایومینگ(3 الکترال)، نبراسکا(4 الکترال)، داکوتای‌شمالی(3 الکترال)، آلاسکا(3 الکترال)، کانزاس(6 الکترال) و بسیاری از ایالت‌های‌جنوبی و مرکزی آمریکا، جزء ایالت‌هایی هستند که به‌طور طبیعی به جمهوری‌خواهان رای می‌دهند.

در آمریکا به ایالت‌هایی که همواره به کاندیدای جمهوری‌خواه رای می‌دهند، اصطلاحا ایالت‌های قرمز و به ایالت‌هایی که همواره به حزب دموکرات رای دهند، ایالت‌های آبی می‌گویند. در نقشه نیز این ایالت‌ها را با رنگ قرمز یا آبی مشخص می‌کنند. در این میان البته ایالات در حال نوسان swing states (چرخشی) نیز هستند که به ایالت بنفش مشهورند و به فراخور شرایط، در هر انتخابات احتمال دارد آرای خود را به سبد دموکرات‌ها یا جمهوری‌خواهان بریزند.

تعیین‌کننده‌ترین و در عین حال باثبات‌ترین مولفه رأی افراد، تعلق حزبی و میزان وفاداری حزبی شهروندان است. به این معنا که باید بتوان بر این اساس، به‌راحتی نتایج انتخابات را پیش‌بینی کرد و یک فهم وسیع از این داشت که چه کسی به پیروزی در انتخابات دست پیدا می‌کند و به کاخ‌سفید یا کنگره قدم می‌گذارد. به‌عنوان مثال در چند دهه گذشته آرای لاتین‌تبارها، سیاه‌پوستان، طبقات ضعیف کارگری، بخشی از دانشگاهیان یا در معنای بزرگ‌تر شهروندان لیبرال که بیشتر در شهرهای بزرگ و دانشگاهی زندگی می‌کردند، به دموکرات‌ها تعلق داشته است. درمقابل آرای تعداد بیشتری از سفیدپوستان و پروتستان‌ها در شهرهای با تراکم جمعیتی کمتر به سبد جمهوری‌خواهان می‌رود.

قرمز شدن ایالات آبی در سال 2016

اما در انتخابات آمریکا با وجود آگاهی از گرایش‌های حزبی افراد رأی دهنده، از یک انتخابات تا انتخابات بعد شاهد تغییر در ترکیب کسانی هستیم که انتخاب می‌شوند. به عبارت بهتر نه‌تنها ایالت‌های چرخشی که ایالت‌هایی که پایگاه یک حزب بوده، در روز انتخابات به حزب رقیب رای داده است و او را پیروز الکترال‌ها