به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ یادداشت از علی خضریان/// سال گذشته در چنین ساعاتی که از وقوع حادثه برای شهید رئیسی میگذشت و جامعه بیخبر از وضعیت شهدای خدمت بود، شاهد یک دل شوره جمعی و بروز پدیده بیداری ضمیر ناخودآگاه اجتماعی در میان مردم بودیم که نشأت گرفته از باور اجتماعی نسبت به روحیات اخلاقی و خدمتگزاری رئیس جمهور شهید بود.
واقعیت اینکه ناخودآگاه اجتماعی ایرانیان عمیقتر و مؤثرتر از خودآگاه جمعی آنان در بعضی از مقاطع تاریخی بوده است. این ناخودآگاه اجتماعی، استعداد و ظرفیتهای مشترک انسانها در هر کجای جهان و در مقاطع تاریخی و فرهنگی مختلف ناشی از ماهیت وجودی و ادراک آنان در یک موضع مشترک است.
دلشوره جمعی مردم پس از اطلاع از خبر شهادت رئیسی عزیز در بدرقه تاریخی و میلیونی شهیدان پرواز اردیبهشت تجلی یافت تا بر اساس جامعهشناسی معرفت، حقیقت ارتباط بین جامعه و مجموعههایی از نظامهای اخلاقی و سیاسی در زمینههای اجتماعی و فرهنگی جامعه که در آن پرورانده شدند، آشکار شود.
واقیعت این است که شهید رئیسی را باید در چهارچوب مکتب امام خمینی(ره) فهم کرد. حتی نه یک بار فهم، بلکه به صورت هرمنوتیک مضاعف آن را بفهمیم و این فهم مضاعف باعث میشود با همه مشکلات و کج کارکردیهای جریان زاویهدار با انقلاب، شاهد تکریم اجتماعی جریان اصیل انقلاب اسلامی باشیم.