به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ دکتر فولادوند از دانشمندانی بود که بیش از دو دهه از عمر خود را صرف توسعه فناوریهای نوین دفاعی، پدافند پرتویی و اجرای طرحهای ملی کرد. وی در طول سالهای فعالیت خود، مدیریت بیش از ۲۰ پروژه کلان دفاعی را بر عهده داشت و نقش مؤثری در پیشبرد زیرساختهای علمی و فناورانه کشور ایفا کرد.
از جمله دستاوردهای شاخص این دانشمند، طراحی و ساخت دستگاه شبیهساز پلوم پرتویی بود که برای آن در سال ۱۳۸۹ موفق به کسب رتبه برتر جشنواره خوارزمی شد. همچنین مسئولیت راهبری طرحهای پدافند نوین در وزارت دفاع و مشارکت در ایجاد و توسعه مراکز پژوهشی در دانشگاههای صنعتی کشور، بخشی دیگر از کارنامه علمی و مدیریتی او به شمار میرود.
فعالیتهای علمی و دفاعی این دانشمند، موجب شد نام وی در سال ۲۰۲۵ در فهرست تحریمهای وزارت امور خارجه ایالات متحده قرار گیرد. در بیانیه تحریمی آمریکا، از او بهعنوان یکی از افراد مؤثر در توسعه فناوریهای حساس و انتقال دانش فنی مرتبط با برنامه هستهای ایران یاد شده بود.
نخستین اقدام تروریستی علیه دکتر فولادوند، سحرگاه آغاز جنگ ۱۲ روزه رخ داد؛ زمانی که منزل مسکونی وی همزمان با منازل تعدادی دیگر از دانشمندان کشور، از جمله شهیدان طهرانچی، عباسی و فقهی، هدف حمله رژیم صهیونیستی قرار گرفت. در این حمله، وی مجروح و جانباز شد، اما همسرش به شهادت رسید.
چند ماه پس از آن، در ادامه حملات رژیم صهیونیستی و همزمان با جنگ رمضان، منزل دکتر فولادوند در هشتم فروردین ۱۴۰۵ بار دیگر هدف حمله موشکی قرار گرفت. در این حمله، وی به همراه دخترش و تعدادی از اعضای تیم حفاظت به شهادت رسید.
کارنامه دکتر علی فولادوند، تلفیقی از پژوهشهای کاربردی، مدیریت طرحهای ملی، تربیت نیروهای متخصص و تلاش مستمر برای ارتقای توان علمی و دفاعی کشور بود. بسیاری از همکاران و شاگردان او، اخلاق حرفهای، تواضع و روحیه جهادی این دانشمند را از برجستهترین ویژگیهای شخصیتی وی میدانند.
شهادت دکتر فولادوند و اعضای خانوادهاش، نمادی از بهای سنگینی است که جامعه علمی ایران در مسیر پیشرفت و استقلال علمی کشور پرداخته است؛ مسیری که نام و یاد این دانشمند را در کنار دیگر شهدای علمی ایران ماندگار خواهد کرد.