به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ محسن تقیانی/// بعضی نویسندهها فقط داستان نمینویسند؛ آنها برای واقعیتهای ناگفته، زبان و روایت میسازند.
آشنایی من با قلم نیما اکبرخانی به خواندن رمان «عزرائیل» برمیگردد؛ اثری که برایم فراتر از یک داستان جذاب، یک تریلر امنیتی خوشساخت، پرکشش و سرشار از تعلیقهای هوشمندانه بود. آنقدر از خواندنش لذت بردم که آن را به دوستان زیادی هدیه دادم یا خواندنش را پیشنهاد کردم.
از همانجا به این باور رسیدم که نیما اکبرخانی در ژانر داستانهای امنیتی و ادبیات مقاومت، استعداد و افق روشنی دارد؛ نویسندهای که میتواند صاحب سبک باشد و مهمتر از آن، مخاطب را با خود تا آخرین صفحه همراه کند.
حالا انتشار تقریظ رهبر شهید انقلاب بر رمان «خاکسپاری دوم بانوی مرگ» و تعبیر دقیق و تأملبرانگیز ایشان از این اثر بهعنوان «گونهای تازه از رمان جنگ»، بار دیگر توجهها را به اهمیت این مسیر داستانی جلب کرده است.
به گمانم ادبیات مقاومت برای ماندگار شدن، بیش از شعار به داستان نیاز دارد؛ به شخصیت، تعلیق، تخیل، روایت و البته نویسندگانی که بلد باشند حقیقتهای بزرگ را در قالب داستانهایی خواندنی و اثرگذار به تصویر بکشند.
نیما اکبرخانی را باید جدی گرفت. شاید یکی از صداهای متفاوت و آیندهدار ادبیات داستانی ما در روایت جنگ پنهان و مواجهه با ماشین ترور و خشونت رژیم صهیونیستی، همین صدایی باشد که امروز آرامآرام دارد شناخته میشود.
نیمای عزیز، این تقریظ مبارکت باشد. مشتاقم «خاکسپاری دوم بانوی مرگ» را هم بخوانم و با جهان تازهای که در آن ساختهای، همراه شوم.
ادبیات مقاومت، به روایتهای تازه و نویسندگان جسور نیاز دارد.