ابتدا اندیشیدم حتما کار آمریکاست! لامصب تو دانشگاه علامه هم نفوذ کرده. حوالی ظهر و بعد از نماز به محل مقرر رفتم تا ببینم این دانشگاهیان مخالف با معرفی وزیر ناهمسو چه کسانی هستند؟ و از حضور در جمعی باشکوه نهایت استفاده را ببرم. ابتدا یک حلقه حدودا 20 نفری در اطراف مقبره شهدای دانشگاه ایجاد شد، حلقه ای دیگر که وانمود می کرد تنها برای مشاهده تجمع بود با تعدادی 15 نفره تشکیل شد.
فارغ از جریان مجوز داشتن، برخورد مسئولین و... همه چیز طبیعی بود به جز زمان! تجمعی که قرار بود ساعت 11:20 برگزار شود، از 12 هم گذشته بود که تازه نوای شروع را بانیان آغاز کردند: یار دبستانی من، با من و همراه همیم // چوب الف بر سرما بغض منو آه منی و ...
خوب صحبت شروع شد و یکی از عزیزان جلوی دانشجویان بی شمار که بر تعدادشان هر چند دقیقه یکی افزوده میشد، قرار گرفت. خود را به حلقه اول رساندم که صدا را نیز خوب بشنوم؛ ما اینجا جمع شده ایم که بگوییم آقای روحانی ما به شما رای دادیم که مسیر فرجی دانا نیلی منفردها ادامه یابد؛ وزارت علوم برای ما بسیار مهم است. قرار بود رحمانی فضلی را کنار بگذارید نگذاشتید، قرار بود کارهای دیگری انجام دهید.
در عمق کلمات این دوستان محو بودم که یکی اومد و گفت چرا دست نمیزنی؟ مث بقیه دست بزن! گفتم: با دست زدنم مگه حل میشه چیزی؟ من محتوایی همراهی میکنم یعنی تک تک حرفا رو میفهمم و به بقیه انتقال میدم! اینا که دست میزنن نمی فهمن شما چی میگی! گفت: از این زاویه نگاه نکرده بودم، درسته.
برایم جالب بود که چرا ما باید از دولت محبوبمان انتقاد کنیم؟ چه ضرورتی دارد؟ اصلا چرا بخاطر یک وزیر؟ چرا مخالفان این کار را انجام نمی دهند؟ همراه با این سوالات می شنیدم حرفهای آخر را که ما به اعتراضات خود تا تحقق وعده ها ادامه می دهیم! برای اینکه خون فعالین دانشجویی هدر نشود!!
خوب با خودم گفتم لابد شهیدان دانشجو برای به قدرت رسیدن برادران اصلاح طلب و ضد فتنه در دانشگاه جان فشانی کرده اند! شاید این دوستان فراموش کرده اند که فقط 8 سال قدرت در دست گروه رقیب خودشان بوده و الباقی 40 سال بعد انقلاب را همین نیلی ها در وزارت علوم اداره کرده اند؛ شاید مشکل بیکاری امروز دانشجویان و جوانان همین وزارت علوم و تنها عاملش وزیر معرفی شده است؛ شاید دیگر اگر ما جمع سی-چهل نفره در بزرگترین دانشگاه علوم انسانی کشور به رئیس جمهور عزیز خود اعتراض نکنیم دیگر قانونی که وجود ندارد و مجلس هم که خودمان انتخابشان کردیم، حواسشان نیست!
همه این ماجرا تمام شد و هم اکنون در فضای مجازی سوژه ای پرآب و تاب برای رسانه های بیگانه شده است! می اندیشم چرا در این تجمع شرکت کردم؟ چرا به این وعده خاص اعتراض شد؟ مگر اقتصاد و شکم اهمیت کمتری از فلانی یا فلانی دارد که گلی به دامن دانشجو نزده اند؟ چرا باید خود را بازیچه احزاب –خواسته یا ناخواسته- قرار دهیم؟
کشور همان کشور است، انقلاب همان انقلاب، شهیدان همان قهرمانان جاوید. دوست دارم ما نیز به عنوان دانشجو همان جویندگان علم و مطالبه گر خواسته های جامعه و نه احزاب باشیم. در حین خروج از دانشگاه یاد حرف استاد طباطبایی افتادم که گفت: فقط در کشور ایران است که به «انقلاب فرانسه»،«انقلاب کبیر فرانسه» می گوید، حتی خود فرانسوی ها هم قبول ندارند، انقلاب فرانسه شورشی برای شکم های گرسنه بود(من 20 سال فرانسه زندگی کرده ام). مشکل ما در کشور شاید حرف و اندیشه غربی است که با اعتماد به غربزدگان آنها را به قدرت می رسانیم و خود منتقد آنها می شویم.
