تاریخ انتشار: یکشنبه 1401/05/23 - 02:02
کد خبر: 440965

گزارشی که باب انتقادات تند و تیز را باز کرد؛

نباید در فضای رسانه‌ای جای ظالم و مظلوم عوض شود

نباید در فضای رسانه‌ای جای ظالم و مظلوم عوض شود

اگر چه مسئله‌ی نفوذ در تمام ابعاد سیاسی، اقتصادی و فرهنگی از دیرباز وجود داشته و بنابر تاکیدات رهبر انقلاب در سال‌های متمادی، نفوذ فرهنگی از سایر ابعاد نفوذ، مهم‌تر و حیاتی‌تر است اما نباید با اقداماتی که در نهایت به نام جمهوری اسلامی تمام می‌شود، به ثمر رسیدن پروژه دشمن در کشور، یاری رساند.

به گزارش سرویس زنان «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ از زمان پخش گزارش خبری آمنه سادات ذبیح پور، بیش از دو هفته می‌گذرد. آنچه در این مدت و با نشان دادن تنها چند لحظه از صحبت‌های سپیده رشنو در فضای رسانه‌ای شکل گرفت، چه از سوی موافقین نظام و چه از سوی مخالفین نظام که این گروه البته از هر دست آویزی در راستای هدف اصلی و غایی خود، یعنی براندازی نظام جمهوری اسلامی ایران بهره می‌برند، انتقادات تند و وارونه جلوه کردن اصل ماجراست.

گزارش تصویری منتشر شده در اخبار ۲۰:۳۰، نه‌ تنها به روشن شدن ماجرا و تفهیم اتهام سپیده رشنو کمکی نکرد، بلکه با مظلوم جلوه دادن او، ورق را به نفع ضد نطام برگرداند. شاید برای اثبات این گزاره باید باری دیگر اتفاقات رخ داده را مرور کرد.

پرده اول

در روزهایی که ایران عزیزمان به دلایل مختلف، درگیر تنش‌هایی پیرامون حجاب است، ماجرایی در یک بی آرتی اتفاق می‌افتد که فیلم آن سر از شبکه‌های معاند فارسی زبان در می‌آورد. این ماجرا سه بازیگر اصلی دارد؛ خانم محجبه و چادری که در نهایت توسط نفر دوم ماجرا و به کمک سایر مسافرین اتوبوس به بیرون از اتوبوس رانده می‌شود، خانم غیرمحجبه که با نفر اول دچار نزاع کلامی و سپس فیزیکی شده و اتفاق اول را رقم می‌زند و نفر سومی که بیرون گود است و از این ماجرا تصویر برداری کرده و به گفته‌ی خودش کاملا آگاهانه قصد دارد فیلم را برای همه دنیا بفرستد!

فیلمی که سپیده رشنو می‌گیرد، کنداکتور شبکه‌های معاند را پر و پیمان‌تر می‌کند؛ شبکه‌هایی که در طی روزها و هفته‌های پیش از انتشار این فیلم، از هیچ تلاشی برای دو قطبی سازی جامعه در زمینه حجاب، فرو گذار نکردند.

پس از موج سواری‌های رسانه‌ای دشمنانِ امنیت و آرامش مردم ایران در این ماجرا، دختری که این فیلم را آگاهانه و برای ایجاد آشوب در جامعه برای معاندین ارسال کرده، دستگیر می‌شود.

به فاصله چند روز پس از دستگیری و انتشار این خبر در رسانه‌های بیگانه، صدا و سیمای ایران سکوت را می‌شکند و گزارشی تصویری از این اتفاق منتشر می‌سازد؛ گزارشی که باب انتقادات تند و تیز را باز می‌کند.

در بخشی از این گزارش آشتی کردن زن محجبه و زن غیرمحجبه را نشان می‌دهد و ماجرای جلوی دوربین رشنو، این بار در جلوی دوربین صدا و سیما جمهوری اسلامی ایران، با در آغوش کشیدن این دو زن، حل و فصل می‌شود اما این پایان گزارش نیست. در بخشی از گزارش سپیده رشنو را نشان می‌دهد؛ دختری با حالِ آشفته، در پوزیشن یک مظلوم که با صدایی بسیار آرام که پشیمانی او را به تصویر می‌کشد، از فریب خوردن خود حرف می‌زند. دیگر خبری از صدای رسای او در اتوبوس که می‌گفت «من این فیلم رو برای کل دنیا می‌فرستم» نیست. رشنو در مورد مسیح علی‌نژاد می‌گوید «آدمی که خودش توی گود نیست نباید این همه آدم رو ترغیب کنه که براش فیلم بفرستند.»

تا اینجای کار با فردی رو به رو هستیم که عامدانه و آگاهانه فیلمی را از تقابل دو هموطن برای دشمنان قسم خورده‌ی ما می‌فرستد و فضای امن جامعه را به فضایی متشنج تبدیل می‌کند و بر دو قطبی‌های از پیش ساخته شده دامن می‌زند.

در اینجا باید مخالفین این دستگیری چند سوال جدی را از خود بپرسند؛ در کدام یک از کشورهای مدعی آزادی بیان و عقیده، نیروهای تامین امنیت کشور، از کنار کسی که با انجام عملی منجر به برهم خوردن امنیت و آرامش مردم شده و به عنوان سرباز تحت لوای دشمن، به کشورش خیانت می‌کند، به راحتی می‌گذرند که ایران اسلامی ما بخواهد چنین کند؟ کدام یک از کشورهای مدعی آزادی بیان و عقیده، با کسی همچون سپیده رشنو که پازل دشمن در زمینه‌ی براندازی نظام سیاسی عقیدتی حاکم در کشور را تکمیل می‌کند، رفتاری جز رفتار اخیر جمهوری اسلامی را در پیش می‌گیرد؟ آیا جز خیانت، وطن فروشی و اخلال در امنیت ملی، می‌توان نام دیگری بر رفتارهای آگاهانه‌ی امثال سپیده رشنو گذاشت؟