به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» ، ادعای هادی غفاری مبنی بر تعلق انبار اسلحه کشف شده از وی به بسیج ، فرار به جلو و برای شانه خالی کردن از پاسخگویی در این زمینه است.
وی افزود: کدام آدم عاقل و مطلعی می پذیرد که در یک پایگاه بسیج با فعالیت های مختلف و مکان محدود که در سال 1373 – یعنی 17 سال قبل تعطیل شده ، نزدیک به 150 قبضه سلاح و مقادیر زیادی فشنگ وجود داشته و بعد از تعطیلی آن در محل باقی مانده باشند؟
این منبع مطلع تصریح کرد: سلاح های کشف شده از انبار هادی غفاری شامل «قناسه» ، «یوزی» ، «ژ-3» و «کلت» است که این سلاح ها هیچ گاه اسلحه سازمانی در بسیج نبوده است. همچنین سلاح های کلاشینکف موجود در انبار نیز آکبند و نو بوده که طبیعتا" نمی توانسته متعلق به یک واحد فعال باشد.
وی همچنین با اشاره به این نکته که مکان پایگاه بسیج مسجد الهادی- که سال 73 تعطیل شده – ارتباطی با انبار محل کشف سلاح ها نداشته است ، افزود: کسانی که با نحوه انبار گردانی ، تغییر و تحول و جابجایی امکانات و وسایل – بویژه اسلحه – در سازمان ها و نهادها آشنایی دارند به خوبی می دانند که واحدهای نظارتی و حفاظتی چه حساسیتی در این زمینه به خرج می دهند. زمانی که مفقود شدن حتی یک قبضه اسلحه حساسیت های زیادی را در یک سازمان ایجاد می کند چگونه ممکن است بعد از تعطیلی یک پایگاه بسیج ، نزدیک به 150 اسلحه و تعداد زیادی فشنگ از قلم بیفتد و در انبار جا بماند و تا 17 سال بعد هیچ کس از این موضوع اطلاع پیدا نکند؟
این منبع آگاه در عین حال تاکید کرد: حتی اگر بر فرض محال دریک پایگاه بسیج (نه پادگان!) تعداد 150 اسلحه وجود می داشت ، وجود اسلحه در اختیار بسیج با توجه به ماموریت های مختلف آن ، عرفا" و قانونا" معارضی نداشت و موجب تعجب و حیرت کسی نمی شد اما این که آقای غفاری برای شانه خالی کردن از مسئولیت هایی که به واسطه کشف این انبار اسلحه متوجه اوست ، فرافکنی کرده است نوعی تاکتیک فرار به جلوست و او باید برای ادعاهای خود استدلال های محکمه پسند ارائه کند که با توجه به موارد پیش گفته بعید است چنین استدلال های نزد وی وجود داشته باشد.
