به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ اول توضیح بدهیم که «نسل هزاره» به چه نسلی اطلاق میشود؟ «نسل هزاره» یا Millennials به نسلی گفته میشود که معمولاً متولد اوایل دهه ۱۹۸۰ تا اواسط دهه ۱۹۹۰ هستند؛ یعنی در سال ۲۰۲۶ تقریباً ۳۰ تا ۴۵ سالهاند. این نسل بعد از نسل X و پیش از نسل Z قرار میگیرد. ویژگی مهم آن این است که دوران کودکی را پیش از فراگیرشدن اینترنت گذراند، اما جوانی و ورودش به بازار کار همزمان با گسترش اینترنت، شبکههای اجتماعی و تغییرات اقتصادی بود. منظور از «فمینیستهای نسل هزاره» عمدتاً زنان غربی این نسل است که در دهههای ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰ با تأکید بر تحصیلات، استقلال مالی، پیشرفت شغلی و بهتعویقانداختن ازدواج و فرزندآوری وارد زندگی بزرگسالی شدند.
نسل هزاره با این وعده وارد بزرگسالی شد که زنان میتوانند همزمان به استقلال مالی، موفقیت حرفهای و آزادی فردی دست یابند و ازدواج و فرزندآوری را به سالهای بعد موکول کنند. با نزدیکشدن این نسل به ۴۰سالگی، اما محدودیتهای این الگو آشکارتر شده است؛ کاهش روابط عاطفی، گسترش تنهایی، فشارهای اقتصادی و افت نرخ فرزندآوری از مهمترین نشانههای این وضعیت است.
ساوربی در مقالهای با عنوان «زندگیهای بیرابطه فمینیستهای نسل هزاره» در وبسایت «آنهِرد»، تصمیم الکساندریا اوکاسیو-کورتز، نماینده دموکرات مجلس نمایندگان آمریکا، برای فریز تخمک را نمونهای از این چالش میداند. این اقدام امکان بهتعویقانداختن تصمیم درباره مادرشدن را فراهم میکند، اما پرهزینه است و موفقیت در بارداری آینده را تضمین نمیکند. از این منظر، تصور حفظ کامل مسیر شغلی و فردی بدون پرداخت هزینههای زیستی و عاطفی، با محدودیتهای واقعی زندگی روبهرو شده است.
به باور نویسنده، کاهش ازدواج و فرزندآوری را نمیتوان صرفاً به خودخواهی زنان یا بیمیلی آنان به مادرشدن نسبت داد. شکاف فزاینده میان زنان و مردان، نقش شبکههای اجتماعی و فشارهای اقتصادی، شکلگیری روابط پایدار را دشوارتر کرده و به گسترش بیگانگی عاطفی انجامیده است.
فشارهای اقتصادی و محدودیتهای بازار کار نیز این وضعیت را تشدید کردهاند. بسیاری از افراد در شرایطی قرار گرفتهاند که دستیابی به ثبات مالی، مسکن و امنیت شغلی، پیششرط تشکیل خانواده، بیش از گذشته دشوار شده است. در چنین فضایی، روابط عاطفی نهتنها دیرتر شکل میگیرند، بلکه در برابر بیاعتمادی، انتظارات متناقض و تغییرات سبک زندگی نیز آسیبپذیرترند.
مقاله در نهایت تأکید میکند که بحران موجود، حاصل تصمیمهای فردی زنان بهتنهایی نیست؛ بلکه به جامعهای مربوط میشود که در آن جمعکردن همزمان موفقیت شغلی، آزادی فردی و زندگی خانوادگی، بیش از گذشته دشوار شده است. حل این وضعیت، به کاهش فاصله میان دو جنس و بازنگری در وعدههای سادهانگارانه درباره سبک زندگی مدرن نیاز دارد
