خبرنامه دانشجویان ایران: یاسین قاسمی// از آنجایی که به یاد دارم در تبلیغات انتخاباتی دکتر روحانی، یکی از شعارهای تبلیغاتی ایشان، اجرای قانون استخدام ۳ درصدی معلولان بود، که به طور صریح از آن صحبت می کردند و باعث شد موجی سرشار از امید در دل این قشر از جامعه را فراگیر شود.
در گزارش صد روزه آقای رئیسجمهور، منشور حقوق شهروندی منتشر شد، که انتشار این منشور نشان از توجه و رویکرد دولت به موارد مطرح در آن را دارد. در (بند 73) این منشور شهروندان حق دارند از تأمین اجتماعی، در مواردی همانند بیماری، معلولیت، بازنشستگی، بیکاری، پیری، از کارافتادگی و... که نیاز به خدمات بهداشتی و درمانی و مراقبتهای پزشکی به صورت بیمه و امثال آن دارند به عنوان حقی همگانی بهرهمند شوند. اما گرانی داروهای بیماریهای خاصی مانند: ام.اس ؛ خدمات توانبخشی مانند: فیزیوتراپی ؛ لوازم کمکی مانند: ویلچر، اسپلینیت و... معمولاً در پوشش بیمه نیستند و فشار بسیار زیادی را به خانوادهها (خصوصا طبقه کم درآمد) وارد میآورد.
موضوع دیگری که در منشور حقوق شهروندی به آن اشاره شده موضوع اشتغال معلولان است که پیش از این در قانون جامع حمایت از حقوق معلولان به صورت حق 3درصدی در استخدامهای دولتی، و در قانون کار به صورت حمایت از معلولان و رفع موانع معماری محیط کار پرداخته شده است. در همین راستا در (بند۶۰) سند منتشرشدهٔ فعلی در اشتغال و کار شایسته آمده است:
"شهروندان در برابر کار یکسان از مزد مساوی برخوردارند. مزد و مزایای کارگران (...) را برای آنان تأمین نماید و معلولیتی که مانع انجام کار نگردد نباید موجب محرومیت از حقوق پیش بینی شده باشد."
اکنون در نگاه نخستین این منشور حقوق شهروندی بسیار قانونمند و عدالت محور است ولی آن هنگام که به منصه ی ظهور می رسد همه چیز فراموش می شود و بی قانونی چنان قانونمند می شود که دیگر حرفی برای گفتن باقی نمی ماند، از آنجا که در چند روز اخیر شنیدیم و مشاهده نمودیم که خواهرزاده دکتر روحانی، آقای اسماعیل سماوی که در کنار افرادی مانند اکبر ترکان، محمد نهاوندیان و... به "ابوالمشاغل" دولت معروف هستند، اقدام به عملی کرد که هم در تناقض منشور حقوق شهروندی بود و هم در خلاف شعار تبلیغاتی استخدام 3درصدی معلولان بوده است!
کارمند معلول (روشندل) که 8سال هم به عنوان کارمند قراردادی در بخش پاسخگویی تلفنی مردم در مرکز ارتباطات مردمی نهاد ریاست جمهوری مشغول به کار بوده است توسط آقای سماوی اخراج می شود و این روشندل هم به قشر معلولان بیکار می پیوندد. سوال ما از رئیس جمهور و خواهرزاده ایشان این است که یک کارمند معلول مگر جای چه اشخاصی را تنگ کرده است که باید بی دلیل اخراج شود؟ که در پاسخ به این رفتار، سماوی می گوید: من میخواهم افراد خودم را وارد سازمان کنم! آقای روحانی چرا همیشه و در هر انتخاباتی حمایت از معلولان باید از آن به عنوان تاریخ مصرف تبلیغاتی استفاده شود؟ این رویه تا چه زمانی ادامه پیدا خواهد کرد؟
آقای روحانی، قشر معلولان ما نیازمند توجه و درک مسئولین هستند، نه ترحم! این توجه شماست که می تواند استعدادهای معلولان ما را شکوفا سازد. در این قشر از دانشجویان معلول نخبه گرفته تا معلولانی که حافظان قرآن هستند، وجود دارند که متاسفانه مورد بی مهری خیلی از مسئولین خصوصا مسئولین بهزیستی قرار گرفته اند. آقای رئیس جمهور من شما را دعوت می کنم به اینکه نشست صمیمانه ای با معلولان نخبه بگذارید تا از استعدادها و کارآفرینی های این قشر آسیب پذیر آشنا شوید چه بسا که شاید شعار تبلیغاتی شما به عمل تبدیل شود و بسیاری از مشکلات جامعه معلولان حل شود.
سخن آخرم را اینگونه بیان خواهم کرد، "معلولیت" محدودیت نیست، بلکه محرومیتی بس شدید است که از پیشرفت معلولان ما جلوگیری می کند و ما را نه تنها از اجتماع، حتی از زندگی هم دور می سازد.
"آقای روحانی، خیلی از افراد سالم در جامعه ما حتی از خلق اثری در لحظه ها، عاجزند که از نگاه ما آنها نیز معلولند ؛ و چه بسا روح بلند آدمیت فراتر از هر معلولیتی می باشد. فرق معلولانی که روی ویلچر می نشینند با افراد سالم این است که افق نگاه هر دوی این افراد یکی است اما یکی نشسته دنیا را می بیند و دیگری روی دو پای خود دنیا را نظاره می کند."
دانشجوی کارشناسی علوم سیاسی دانشگاه مازندران