خبرنامه دانشجویان ایران:

مگر یتیم نبودی خدا پناهت داد ؟

خدا ، که در حرم امن خویش راهت داد ؟

هجوم جهل و خرافه ، هجوم تاریکی

خدا پناه در آن دوره‌ی سیاهت داد

خدا، کدام خدا ؟ آن خدای بی ‌مانند

همان که عصمت پرهیز ، از گناهت داد

همان که جان نجیب تو را مراقب بود

همان که سینه ی خالی از اشتباهت داد

توان و توشه به پایان رسیده بود - ولی

خدا رسید به فریاد و زاد راهت داد

بگو که نعمت پروردگار پنهان نیست

خدا که دست تو را خواند و دستگاهت داد

خدا که چشم تو را با نماز ، روشن کرد

خدا که فرصت تشخیص راه و چاهت داد

چقدر واقعه‌ی آسمانی و شفاف

خدا به یمن دعاهای صبحگاهت داد

خدا که عاقبتی خیر و خوش عطایت کرد

خدا که آینه را نور ، با نگاهت داد

قسم به روز ، که خورشید ـ شمع خانه ی توست

قسم به شب که خدا ـ برتری به ماهت داد

خدا که اشک تو را جلوه ی گهر بخشید

خدا که شعله ی روشن به جای آهت داد

خدا که جان تو را از الهه ‌ها پیراست

خدا که غلغله ی قوم لا اله ‌ات داد

جدا نمی شود از تو خدا ، نخواهد شد

خدا رفیق سفر ، بخت نیک خواهت داد

یتیم آمده ‌ام ، مانده ‌ام ، پناهم ده

مگر یتیم نبودی خدا پناهت داد ...

شاعر:: مرتضی امیری اسفندقه