خبرنامه دانشجویان ایران:  فیلم مزار «شریف» چهارمین ساخته سینمایی عبدالحسن برزیده بعد از 11 سال دوری از سینما است که در بخش سودای سیمرغ سی و سومین جشنواره فیلم فجر حضور داشت.

به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ علی پاشایی در یادداشتی پیرامون این فیلم می نویسد: این فیلم ماجرای حمله طالبان به کنسولگری ایران و کشتار دیپلمات‌های ایرانی را در 17 مرداد 1377 در شهر مزار شریف، طبق روایت تنها شاهد ماجرا به تصویر می‌کشد.

حسن برزیده که آثاری همچون دکل و پرواز خاموش را در کارنامه خود دارد پس از گذر از دوران دوری از فیلمسازی این بار با مزار شریف که در سی و سومین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد، تلاش کرد دین خود را به شهید صارمی و دیپلمات های ایرانی شهید در مزار شریف افغانستان ادا کند.

حسین یاری، مهتاب کرامتی، مسعود رایگان، علی عطایی، رضا عزیزی، مسعود سخایی، مهدی آگاهی، عمار تفتی، ابراهیم برزیده،  پدرام یوسفی، محمد آقامحمدی، امیرحسین فتحی، حسین باشه آهنگر و عباس حبیبی بازیگران فیلم مزارشریف هستند که سعی نمودند به عنوان کاراکترهایی مشخص توسط کارگردان به بازی گرفته شوند.

انتخاب موضوع فیلم

فیلم «مزار شریف» به یکی از حوادث معاصر کشورمان پرداخته است که تا کنون در سینما شاهد چنین کاری نبوده ایم و همین موضوع ارزش این فیلم را نشان می دهد. حمله تروریستی طالبان به کنسولگری ایران در مزار شریف و به شهادت رسیدن دیپلمات ها و خبرنگار ایرانی دستمایه فیلم نامه «مزار شریف» شده است تا از دریچه هنر و سینما به این حادثه تاریخ معاصر نگریسته شود.

داستان فیلم

در پی حمله تروریستی طالبان به کنسولگری ایران در مزار شریف هشت نفر از دیپلمات های ایرانی کشته می شوند و تنها الله مدد شاهسون بازمانده این حادثه است که جان سالم به در می برد و راهی سفری 15 کیلومتری با پای پیاده می شود. و با توجه به اینکه طالبان اعلام می کند که حال دیپلمات های ایرانی خوب است و آن ها در سلامت کامل به سر می برند تنها شاهسون است که می بایست خود را به ایران به رساند تا حقیقت ماجرا را بر ملا کند.

فیلم لحنی حماسی و امید بخش دارد که می توان این را در گفتگو دختر افغان (با بازی مهتاب کرامتی) که به شاهسون می گوید که "به ایران برو و جلو جنگ را بگیر" مشاهده کرد و با توجه به شعار فیلم که می گوید "هیچ جنگی به نفع هیچ مردمی نیست" نشان از صلح طلبی و دوری از منازعات را نشان می دهد و هجمه ای که با توجه به جنگ بر سر مردم می آید و زندگی مردم را تحت تاثیر قرار می دهد را مورد نظر دارد.

نکته قابل تامل

امروز شاید این مهم قابل بررسی باشد که چرا سینمای ایران در سالیان گذشته از ساخت فیلم درباره حمله شیمیایی به سردشت، ترور شخصیت های بزرگ انقلاب اسلامی، ترور دانشمندان هسته ای دور مانده است؟

ذکر این نکته مهم ضروری است که آثار سینمایی در قالب یک سند می تواند کاربرد فراوانی داشته باشد و با توجه به گستره فناوری و تکنولوژی در جهان و پیشرفت های زیادی که در این زمینه صورت گرفته و همچنین تغییر ذائقه مردم، استفاده از این بستر برای آگاهی مردم و همچنین زنده نگه داشتن چنین اتفاقاتی می تواند فرصت بسیار مناسب و مهمی برای سینمای دغدغه مند جامعه باشد.

نگاهی جدید و سیاسی

بی شک مهمترین بحث در هر گونه بازخوانی «مزار شریف» توجه به اهمیت این پروژه به لحاظ سیاسی است. فیلم نشان دهنده ی این است که فیلم ساز به خوبی از شرایط افراط گری های مذهبی در منطقه که از 16 سال پیش پر رنگ تر شده است سود برده و اثر خود را در جهت نمایش چنین اعتقادی ساخته است.

کارگردان فیلم «مزار شریف» به حیطه ای وارد شده است که اهمیت فراوانی دارد و با وجود چنین فیلم هایی می توان امیدوار بود که بلاخره تابوی ساخت فیلم درباره مسائل سیاسی روز کشور از میان رفته و درحالی که این نخستین تجارب در این گونه سینما، ازقضا به واقع بیش از حد انتظار و آبرومند تولید شده اند، باید امیدوار باشیم که در آینده ای نه چندان دور شاهد ساخت و تولید آثاری به مراتب بهتر و دقیق تر در این زمینه ها باشیم.

به هر تفسیر،‌ درحالی که «مزار شریف» باوجود برخی ضعف های طبیعی در آن که بی شک باتوجه به آن که تجربه اندکی در این گونه سینما در کشورمان وجود دارد، اثری قابل احترام است و باید منتظر باشیم که دیگر سینماگران کشورمان نیز با الگو قرار دادن آثاری همچون «مزار شریف» قدم در مسیری بگذارند که می تواند ادامه منطقی سینمای دفاع مقدس، این یگانه ژانر تماماً ملی و بومی سینمای ما باشد.