خبرنامه دانشجویان ایران: علیرضا خرم روز// ولایت فقیه به عنوان اصل بی بدیل در نظام جمهوری اسلامی ایران سبکی از حکومت را ترسیم می نماید که در آن فقیه جامع الشرایط بنا بر تشخیص خبرگان منتخب ملت بر مسند ولایت می نشیند و هدایت امور جامعه را بر عهده می گیرد.

بررسی چرایی وجود ولایت فقیه از نظر سیاسی نیز دلیلی محکم بر عقلانیت وجود این اصل فارغ از وجهه ی الهی آن دارد. زمانی که پس از اصل مترقی تفکیک قوا، کشور به سه قوه ی حقوقی در کنار قوای نظامی و امنیتی تبدیل می شود.

طبعا چالش های متعددی میان این نیروهای مساوی از لحاظ قدرت بوجود می آید. نگاه به اختیارات هر قوه می تواند شرایط بوجود آمده ناشی از اختلاف قوا را ترسیم نماید. از این گذشته در حالتی که کشور دچار بحران های مختلف از جمله مشروعیت می شود، باید نیرویی به عنوان نماینده ی مردم و فرد حاضر در راس حاکمیت بر این بحران غلبه نماید.

در هیچ یک از نهادهای حکومتی که در دنیا از آنها سراغی هست، چنین مکانیزمی برای حل بحران های حاکمیتی وجود ندارد و معمولا قوای مساوی از طریق جدل و استناد به بازوهای قانونی خود به تقابل می پردازند.

آنچه ولایت فقیه را متمایز می نماید، این است که، در شرایط حادی که میان قوا تعارض ماهوی وجود داشته باشد ولی فقیه به عنوان نماینده ی مردم و نظام الهی می تواند با دید همه جانبه نگر خود به حل این مشکلات بپردازد.

بحران های مشروعیتی که قدرت هیچ یک از قوا برآن فائق نمی آید، تنها با تکیه ی باور ملت بر ولی فقیه قابل حل و پایان یافتن است. لذا ولایت فقیه به عنوان عاملی برای خروج از بحران سیاسی اصلی مترقی و صاحب سبک است.

نظرات کارشناسی ولی فقیه به عنوان یک فرد همه جانبه نگر می تواند راهگشای ابعادی باشد که از آنها غفلت شده و چه بسا با تذکر وی به یاد آورده شود. نگاه سیرمند ولی فقیه نه به عنوان تحلیلی مقطعی بلکه حاکمیت را روندی می پندارد که در راستای رشد الهی آن می توان به تغییراتی چند دست زد و آنها را در قالب سیاست های مختلف متبلور ساخت. لذا درک از جایگاه ولی فقیه زمانی در حوزه ی سیاسی صورت می پذیرد که مفهوم خروج از بن بست های سیاسی و حاکمیتی درک شود.

ولی فقیه به عنوان فردی مدیر و مدبر علاوه بر تذکر به قوا جهت روشنگری در امور، می تواند خود نیز به ارائه راه حل در راستای ایمان الهی و منافع ملی بپردازد. ولایت فقیه به عنوان ولایتی الهی نماد حاکمیت خدا در اراده ی فقیه جامع الشرایط ناشی از انتخاب غیر مستقیم مردم است. لذا اعتماد عمومی نیز از همین طریق قابل حصول است. نگاهی به نظام های سیاسی غربی اثبات این مدعاست که وجود رهبری عالی مرتبه که هم منتخب خبرگان ملت باشد و هم مورد تایید خداوند می تواند بازوان حاکمیت را بیش از پیش قوی بگرداند.