
خبرنامه دانشجویان ایران: یادداشت ذیل در نقد یکی از یادداشتهای منتشر شده در الف ارسال شده است، موضع الف نیست، در برخی موارد مخالف جدی مواضع سایت است و صرفا با هدف تضارب آرا منتشر میشود.
آیا فقط رییس جمهور اشتباه میکند؟
چندی پیش یادداشتی در سایت الف منتشر شد با عنوان «اشتباهات آقای رئیس جمهور». اما نقدهایی بر این موضع وارد است؛ البته نه اینکه رییس جمهور اشتباه نکرده باشد. بحث بر سر این است که آیا فقط رییس جمهور اشتباه کرد؟ من تصور می کنم که این برداشتی کاملا اشتباه و قضاوتی یکجانبه است.
حال به بررسی طیفی که در مجمع تشخیص مصلحت حضور دارد میپردازیم. در میان این طیف افرادی هستند که از «سابقون اصولگرا» به حساب میآیند و در حال حاضر بیش از اینکه به اصولگرایان تعلق خاطر داشته باشند، با جریان سیاسی مقابل قرابت فکری پیدا کردهاند. اشخاصی چون آیتالله هاشمی رفسنجانی، حسن روحانی، حجتالاسلام ناطق نوری و ... از این دستهاند. این طیف با پشت پا زدن به سابقه انقلابی خود و البته استفاده ابزاری از این سابقه درخشان، به مقابله با اولین دولت اصولگرای بعد از انقلاب پرداختند. دولتی که مورد حمایت جدی و قاطعانه رهبر انقلاب واقع شد و از این حیث دارای امتیاز ویژهای است.
در اینجا توضیحاتی در خصوص دولتهای پس از انقلاب عرض میکنم: دولت شهید رجایی در دوره نخستوزیری با کار شکنی های عدیده از سوی بنیصدر روبهرو میشد، دولت شهید باهنر نیز دولت مستعجل بود و دوام چندانی نداشت. بسیاری دولت آیتالله خامنهای را دولتی کاملا اصولگرا میدانسته و هنوز هم میدانند؛ اما چند نکته درباره این دولت باید روشن شود:
- اول: رییس جمهور در این دوره یک مقام تشریفاتی بود و قدرت اجرایی نداشت و حتی برخی اختیارات وی از سوی نخست وزیر وقت محدود شده بود.
- دوم: گزینههای مد نظر آیتالله خامنهای برای نخستوزیری، افرادی به غیر از موسوی بودند. شاید نزدیکترین فرد به ایشان از لحاظ فکری و اعتقادی که به مجلس هم معرفی شد اما رای اعتماد نگرفت، دکتر ولایتی بود. اما مجلس با فشار بر رییسجمهور وقت و هزینه کردن از امام راحل(ره) میرحسین را به آیتالله خامنهای تحمیل کرد و فردی با تفکرات چپ را بر راس دولت نشاند.
- سوم: نخست وزیر وقت در بیشتر موارد با رییس جمهور وقت هماهنگ نبود و با انجام خودسرانه کارها، بعدها امام را سپر بلای خود میکرد؛ همگان به خاطر دارند که شرط آیتالله خامنهای برای ادامه کار در سمت ریاست جمهوری انتخاب نخست وزیر از سوی خود ایشان بود اما ماجرای 99 نفر پیش آمد و ...
اما دوره ریاست جمهوری آیتالله هاشمی رفسنجانی دوره آغاز انحرافات جدی در انقلاب بود؛ البته رییس دولت به تنهایی مقصر نبود بلکه تیم مشاوران و نزدیکان وی با نسخههای غربی، در صدد حذف فقرا از جامعه ایران بودند؛ همان کسانی که امام راحل عظیمالشان آنان را ولی نعمتان خوانده بودند. در این دوره شکاف طبقاتی افزایش چشمگیری یافت و آغازی بر چند دستگی فرهنگی جامعه بود.
دوره ریاست جمهوری سید محمد خاتمی هم که اوج مقابله با اصولگرایی اصیل و معتقد به انقلاب بود و تمام تلاشها برای زمینی جلوه دادن حکومت به کار گرفته شد اما از دل آن دولت، دولتی کاملا اصولگرا و معتقد به مبانی انقلاب اسلامی متولد شد و همگان لبهای خود را به نشانه حیرت گزیدند.
آیتالله هاشمی رفسنجانی که روزی از امیدهای اول انقلابیون اصیل بود و ماموریتها و پستهای حساس فراوانی از سوی حضرت امام خمینی(ره) به وی محول میشد، در خط مقدم حمایت از نامزد اصلی اصلاحطلبان قرار گرفت و مخالفتهای گاه و بیگاه خود در دوره 4 ساله دولت نهم را آشکار کرد و تمام تلاش خود و نیروهای تحت امر خویش را برای شکست دولت فعلی به کار گرفت. البته بیش از درباره هاشمی نوشتن توضیح واضحاتی بیش نیست و همگان این داستان را به چشم خویش دیده و درک کردهاند.
و اما حججالاسلام حسن روحانی و ناطق نوری روزگاری بزرگان ادواری از مجلس شورای اسلامی بودند که اصولگرایان انقلابی و با سوابق مبارزاتی دیرینه نمایندگی مردم را بر عهده داشتند. حتی حجتالاسلام ناطق نوری روزی یکی از 2 قطب انتخاباتی شد که تا آن زمان از رقابتیترین و مهیجترین رقابتهای انتخاباتی در تاریخ ایران بود و 7 میلیون رای وی، رای پیروان خط امام و رهبری بود که تا پیش از آن حامی حضرت آیتالله خامنهای و آیتالله هاشمی رفسنجانی بودند.
این 3 شخصیت با سابقه انقلابی درخشان، امروز فاصله زیادی از آن گذشته افتخار آمیز دارند.
اما گروه دیگر، برخی اعضای تعدادی از احزاب اصولگرا هستند که بنا به دلایل متعدد از آغاز به کار دولت نهم، بنای ناسازگاری با احمدینژاد را گذاشتند. به هر صورت رییس جمهور منتخب انتخابات نهم از دل جریان اصولگرایی بیرون آمده بود و شاید قدری تحمل احزاب و جریانات سیاسی همسو با مواضع اصولی دولت نهم و برجسته کردن دیدگاههای مشترک میتوانست پشتوانه قویتری برای 4 سال فعالیت دولت برآمده از حماسه سوم تیر 84 ایجاد کند. البته انتقادات جدی و بیپرده برخی احزاب و جریانات اصولگرا در انتخابات خرداد 88 به وحدت بدل شد که به برجسته کردن دیدگاهها و نظرات مشترک بازمیگشت. البته این دسته راه دیگری پیش روی خود نمیدیدند؛ از یک سو شخصیتی با رای بالا همچون احمدینژاد نداشتند و از سوی دیگر نمیخواستند در مقابل دولت مورد تایید رهبری فرد دیگری را معرفی کنند.
اما اثر گذارترین طیف اصولگرا که درون حاکمیت یکی از قوا را در اختیار دارد و در مقابل دولت سیاست کژدار و مریز را دنبال میکند، مجلس شورای اسلامی است. از برجستهترین چهرههای اصولگرای مجلس هشتم میتوان به علی لاریجانی، محمدرضا باهنر، غلامعلی حداد عادل، احمد توکلی، علی مطهری، الیاس نادران، علیرضا زاکانی، اسدالله بادامچیان، حججاسلام آقاتهرانی، رسایی و حسینیان، حسین فدایی و ... میتوان اشاره کرد. در این میان در جریان رقابتهای انتخاباتی ریاست جمهوری دهم و نیز هنگام بررسی رای اعتماد به کابینه جدید احمدینژاد، به مخالفت آشکار با دولت 24 میلیونی پرداختند. در جریان انتخابات، علی لاریجانی و علی مطهری که هر از منسوبان بیت استاد شهید مطهری هستند در مخالفت با دولت سنگ تمام گذاشتند. کارشکنی علی لاریجانی در صدور بیانیه حمایت فراکسیون اصولگرایان از احمدینژاد خبر سازترین فعالیت لاریجانی در جریان انتخابات بود. علی مطهری نیز از مدتها پیش از آغاز رسمی رقابتهای انتخاباتی به رایزنیهای گسترده با دیگر شخصیتهای اصولگرا همچون دکتر ولایتی، قالیباف و محسن رضایی پرداخته بود که در نهایت تنها موفق شد فرمانده سابق سپاه را برای حضور در انتخابات مصممتر سازد. لاریجانی پس از اعلام نتایج نیز در گفتگوی ویژه خبری حمایت شورای نگهبان از یک کاندیدای خاص را صحیح ندانست؛ البته وی در جریان رای اعتماد به کابینه دهم از اشتباهات خود پند گرفت و از موضعگیری علنی در این خصوص خودداری کرد.
اما در عوض علی مطهری که هنگام انتخابات ناکام مانده بود، در مخالفت با کابینه پیشنهادی دهم سنگ تمام گذاشت و با عباراتی غیر قابل باور همچون «جمع ولایت فقیه و ولایت مشایی» و نیز «سیاست فرهنگی لیبرال دولت نهم» حتی همفکران خود را انگشت به دهان گذاشت.
در این میان موضعگیریهای محمدرضا باهنر نیز جالب توجه بود. حمید رسایی روایت جالبی از نقش وی در وی در دوره انتخابات دارد:
«... اگر آقای باهنر به سئوالات زیر پاسخ دهند، میتوان به راحتی از جعبه سیاه این موضعگیریها رمزگشایی کرد.
چه کسانی در ایام انتخابات در فراکسیون اصولگرایان تمام تلاش خود را مصروف جلوگیری از جمعبندی فراکسیون در حمایت از احمدینژاد کردند و پس از آن که فراکسیون تصمیم به حمایت از وی گرفت، از اعلام آن خودداری کردند.
چه کسی در همان ایام در جلسات مختلف با امثال آقای تابش (رییس فراکسیون اقلیت) برای آقای خاتمی پیام میداد که زبان ما بسته است، امیدواریم شما برخی نکات را درباره دولت نهم مطرح کنید.
چه کسی چند روز قبل از انتخابات در سخنرانی خود، موسوی و احمدینژاد را اصولگرا معرفی کرد با این تفاوت که احمدینژاد اصولگرایی است که با سرعت 220 کیلومتر میراند و ممکن است هر لحظه تصادف کند ولی موسوی اصولگرایی است که با سرعت متعادل میراند. جالب اینجاست که این اصولگرای متعادل مورد حمایت این فرد، بعد از انتخابات تاکنون بیش از ده ها بار از جاده امام و انقلاب خارج شده و تصادف کرده و تلفات داده است!
چه کسی حدود یک ماه قبل از انتخابات در جلسهای که آقای حسینیان و زارعی نیز حضور داشتند، رسما گفت که معتقد است برخی از شخصیتها و احزاب اصولگرا باید از موسوی حمایت کنند تا اگر رای آورد، بتوانند در قدرت حضور داشته باشند و از تکرار دوم خردادی دیگر جلوگیری کنند.
چه کسی قافیه را باخته بود تا آنجا که به گفته یکی از مسئولان ارشد ستاد موسوی، حاضر شد در فیلم انتخاباتی موسوی هم حضور یابد و البته مشاوران اصلاحطلب موسوی، کاندیدای خود را از این کار منع کردند با این توجیه که در این صورت، راست سنتی نیز در آرای جبهه سبز پوشان خود را شریک میداند.
چه کسی از آخرین تلاش خود برای حمایت از موسوی نیز دریغ نکرد و چند روز قبل از انتخابات در نامهای به یکی از مقامات عالی رتبه، خیرخواهانه (!) از ایشان میخواهد تا با توجه به احتمال پیروزی اصلاحطلبان ، ضمن حمایت تلویحی از موسوی ، از تکرار دوم خرداد جلوگیری کند.»
اما دکتر احمد توکلی در دوره انتخابات شخصا از احمدینژاد حمایت نکرد اما سایت الف که رسما تحت مسئولیت ایشان فعالیت میکند، در زمان آشوبهای خیابانی پس از انتخابات و ادعای مضحک تقلب از سوی برخی کاندیداها، به صورت منطقی به دفاع از مواضع نظام پرداخت و ژست منتقد دولت بودن را کنار گذاشت؛ اما متاسفانه در صحن علنی مجلس و به هنگام رای اعتماد به کابینه پیشنهادی بار دیگر دولت را به قانونگریزی متهم کرد و نسبت به خطر ادامه روند قانونشکنی هشدار داد. وی از ناهماهنگی و ناکارآمدی در تیم اقتصادی دولت سخن گفت:
« ناهماهنگی [در تیم اقتصادی دولت] در وضعیتی که رئیسجمهور شخصیتی غیراقتصادی است و به شدت اقتضایی تصمیم میگیرد، آینده روشنی از حیث ثبات سیاستهای اقتصادی را نشان نمیدهد. این یعنی ادامه ناکارآمدی نسبی فعلی. »
وی حتی پس از رای اعتماد مجلس به 18 وزیر پیشنهادی احمدینژاد میگوید:|
« تجربه در این دولت نشان داده وقتی کسی رای نمیآورد نفر بعدی ضعیفتر خواهد بود، چراکه این کاندیداها بهترین گزینههای آقای احمدینژاد بودند ولی من وضع فعلی پیش آمده را حمل به خیر میکنم، چراکه زودتر تکلیف وزارتخانهها روشن شد البته حدس میزنم که برخی از این وزرا از پس کار برنمیآیند و چون ارزیابیها شفاف صورت نمیگیرد فرافکنی کرده و خودشان را حفظ میکنند.»
وی اذعان میکند که «اگر بعضی تلاشهای ما (توکلی و باهنر) نبود همین سه نفر هم رای میآوردند.»
توکلی سپس از وعدههای فریبنده سخن به میان میآورد:
«... از جمله اینکه وعدههای فریبندهای انجام شد به طوری که برخی از نامزدهای وزارت در سرسرای مجلس حتی برخی از توقعات فراقانونی را نیز از نماینده قبول میکردند و قول تحقق آن را میدادند. مثلا به نظر من نماینده مجلس حق ندارد از وزیر آموزشوپرورش بخواهد که رئیس آموزشوپرورش استانش را عوض کند و دیگری را به این سمت بگذرد. میتواند بگوید او به این دلیل خدایناخواسته فاسد یا ناکارآمد است.»
اینها بخشی کوچک از موضعگیریها و هجمههای شدید علیه دولت است؛ دولتی که بزرگترین افتخارش پیروی از ولایت و خدمت بی منت به مردم خصوصا محرومین و مستضعفین است و در این راه از هیچ گونه مانعی هراس ندارد اما دوستداران دولت همواره این شعر را به خاطر دارند که:
« ما ز یاران چشم یاری داشتیم، خود ... بود آنچه ما پنداشتیم»
جناب آقای دکتر توکلی و نمایندگان محترم اصولگرا!
ما با این امید که شما و یارانتان همواره در خط انقلاب، امام و رهبری میمانید به شما اطمینان کردیم و رای دادیم اما برخی از دوستان شما در مجلس به گونهای رفتار کردهاند که مردم از رای به آنان پشیمان هستند. ما توقع نداریم که مجلس مجیز گوی دولت باشد و اشتباهات دولت را نادیده بگیرد بلکه به دنبال یک همکاری سالم و سازنده میان 2 طرف هستیم.
باشد که طرفین به دستور قرآن کریم که میفرماید: «تعاونوا علی البر و التقوی» جامه عمل بپوشانند. ان شاءالله...