خبرنامه دانشجویان ایران: عبدالمطهر محمدخانی*// شهادت می‌دهم که در آن روزهای اولیه هجمه داعش و معارضه به اقصی نقاط سوریه، در ایران هیچکس، مطلقا هیچکس به جز رهبر انقلاب امیدوار به پیروزی مقاومت و مطمئن به شکست جبهه سعودی-قطری-عثمانی و بقیه اراذل و اوباش منطقه‌ای آمریکا در برابر دولت اسد نبود.

هیچکس جرأت دفاع از بشار را نداشت. رئیس‌جمهور وقت که می‌گفت باید بیداری انسانی در سوریه را بپذیریم و با آقای اردوغان همراه شویم. تاریخ شهادت خواهد داد که هیچ قدمی برای سوریه بر نداشت.

او که هیچ، حتی بزرگان انقلابی و نظامی با تردید و حتی حیرت می‌گفتند که «آقا می‌فرمایند اسد باید بماند و این جنگ ان‌شالله به نفع مقاومت تمام می‌شود»

در آن روزها که شهرهای سوریه یکی پس از دیگری سقوط می‌کرد و داعشی‌ها به دمشق رسیده بودند؛ همه می‌گفتند اگر اسد سقوط کند، حزب‌الله فلان می‌شود و فلسطین بهمان. فلان استراتژیست متبحرمان می‌گفت باید راهی برای ارتباط با حزب الله غیر از سوریه پیدا کنیم. آن دیگری می‌گفت به جای اصرار بر بقای اسد به فکر یک دولت انتقالی میانه‌رو باشیم. غربگراها و لیبرال‌ها و رفقای ایرانی شیوخ خلیج که دیگر بماند.

اما یک نفر، به اندازه یک ملت، شجاع، به اندازه یک تاریخ، حکیم، به اندازه همه سیاستمداران جهان، باهوش و از همه اینها مهمتر خدایی داشت بزرگتر از همه هیمنه استکبار و ایادی خبیثش در منطقه.
آقای ما اینگونه است...

رهبرم، به شادی جوانان حلب قسم، به پیروزی‌های پی در پی مقاومت در سوریه و لبنان و عراق و یمن؛ یادم نخواهد رفت این همه حکمت و تدبیر و شجاعت و وعده‌های صادق تو را...

*رئیس فرهنگسرای انقلاب اسلامی