عاشورای سال ۸۸ یادآور تمام تلخی‌هایی بود که از اول انقلاب نچشیده بودیم و انگار قرار بود جمع شود و یکجا به کام مردمی برود که ریختن خون فرزندان شهیدشان به پای درخت انقلاب، شیرین‌تر از هر چیزی بود.