خبرنامه دانشجویان ایران:

درست است که من با محمد علی ابطحی به لحاظ مواضع سیاسی همسو نیستم، اما نمی‌توانم او را بعنوان یک مسئول مردمی نادیده بگیرم؛ هرچند که امروز او دیگر یک مسئول سابق به حساب بیاید.
محمد علی ابطحی برخلاف بسیاری از مسئولان فعلی و سابق کشور، در ماه حداقل به تماشای یک تئاتر یا فیلم سینمایی می‌رود؛ بعضی وقتها سری به مراکز فرهنگی مثل باغ کتاب، یا جشنواره فیلم فجر یا جشنواره مستند حقیقت می‌زند؛ خیلی عادی به شهرها و استانهای کشور مسافرت می‌کند و گشتی در مراکز تفریحی و دیدنی آن میزند؛ و کلی کار معمولی دیگر، مثل بقیه مردم معمولی می‌کند.
تئاتر و سینما رفتن کار عجیبی نیست، ولی بسیاری از مسئولان فرهنگی دغدغه‌مند کشور را می‌شناسم که در سال یک فیلم و تئاتر نمی‌بینند اما برای عرصه‌های فرهنگی کشور تصمیم گیری می‌کنند و ساعتها درباره مدیریت فرهنگی در کشور برایتان سخنرانی می‌کنند! بعضی از مسئولان را دیده‌ام که حتی وقتی می‌خواهند ناپرهیزی کنند و سینما بروند، به دفترشان می‌سپارند یک سانس خلوت در یک سینمای خلوت را رزرو کن که خدای ناکرده کسی نباشد که ایشان را ببیند!
منظور من از مسئول مردمی لزوما مسئول ساده زیست نیست؛ مسئولی است که تجربه های زیستی مشترک با مردم داشته باشد تا این تجربه‌ها به او کمک کند مردم را و مسائلشان را و حرفهای‌شان را بهتر فهم کند و بتواند از محیط ایزوله خدمت بیرون بیاید و برای مردم بهتر تصمیم‌گیری کند!
طبیعتا کسی که تعامل بیشتری با مردم دارد و تجربه‌های زیستی بیشتری با مردم دارد، مردم را خیلی بهتر فهم می‌کند نسبت به کسی که از چنین تجربه‌هایی محروم است.