به گزارش سرویس فرهنگی «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ زهرا سادات غمیلوی، فعال حوزه سینما و رسانه: زیبا صدایم کن و چشم بادومی دو فیلم شبیه ولی مکمل برای یک زمان است.

موضوعی که این روزها در سینما خیلی کمتر به آن پرداخته می شود؛ ارزش و جایگاه خانواده است که یا با فرم اغراق شده در محتوا گنجانده می‌شود و یا اصلا ظرفیتی برای این رکن مهم در نظر گرفته نمی‌شود.

با برجسته شدن افراطی تفکر فردگرایی در جای‌جای جامعه و نیز خانواده‌ها این جایگاه حتی به پایین و پایین‌تر تنزل خواهد کرد و عملا سبک زندگی کنونی و ذائقه سازیِ سبک زندگی پیشِ‌رو، با حذف توجه به کانون خانواده صورت می‌پذیرد و یا با برجسته کردن سایر مفاهیم، از رده اهمیت دور نگه داشته می شود.

زیبا صدایم کن یک فیلم تاثیرگذار در حوزه خانواده است.

سیر موضوعی فیلم، پله پله با ایجاد همزادپنداری در مخاطب، جایگاه خانواده را یادآوری می‌کند.

زیبا صدایم کن امیدبخش این روزهای سینمای ضدخانواده و سیاه‌نماست.

شخصیت پردازی درجه یک امین حیایی که از یک کمدین و جنتلمن و حقه باز در نقش آفرینی‌های قبلی، یک بیمار روانی برای مخاطب ساخت.

طراحی گریم باظرافتِ عظیم فراین، برای مثال آن موهای آشفته پشتِ سر خسرو، خسرو را برای مخاطب جدی‌تر کرد‌.

اقتباس درست و فیلمنامه روان که مخاطب را درگیر چون‌وچرای دیالوگ‌ها و نوع روایت نکرد.

رسول صدرعاملی و مازیار هاشمی در جشنواره ۴۳، تشویق تماشاچی و تمجید منتقد را گرفتند.

زیبا صدایم کن میان فیلم‌های دچارِ تکرار زدگی متفاوت ظاهر شد؛ غرق دغدغه های این روزهای عموم کارگردانان نشد و نیاز قشر نوجوان و جوان را از دل یک کتاب یک قصه بیرون کشید و به نمایش گذاشت.

این فیلم می‌تواند نقطه عطف احیای «شکوه خانواده» در سینما باشد.

هیبت خسرو برای زیبا در این فیلم در عین بیماری خسرو و مشکلات ریشه دار خانوادگی، این فیلم را منتسب به پدر کرد.

اگرچه فیلم میتوانست در ولیعصر شلوغ و زنده تهران جان بیشتری داشته باشد؛ اما ترمیم این نمایش ترمیم یک شکاف عمیق به واسطه خانواده فوق‌العاده شیرین بود.

فیلم چشم بادومی

چشم بادومی مهم است ولی در کنار زیبا صدایم کن.

چشم بادومی روی یک بحران و چالش روز در جامعه تمرکز کردن مسائل کهنه. ابراهیم امینی اهمیت توجه درست در زمان درست را فهمید. در چشم بادومی دغدغه‌ها و چالش‌های دو نسل در یک خانواده دیده می‌شود.

خانواده‌ای که با وجود عدم درک این چالش ها به دلیل گسست نسلی در یک‌ زمان کوتاه حاضر شد برای حال خوب فرزند از همه‌چیز بگذرد؛ حتی از سقف بالایِ سر البته که شخصیت دخترک چشم بادومی متجاسر بود و سرکش، حس مسئولیت پذیری نداشت ولی دچار آشفتگی بود و مبتلا به نادیده گرفتن شدن.

چشم بادومی به حساس ترین قشر جامعه یعنی نوجوانان پرداخت با یک موضوع خوب و حقیقتا از پس موضوع برآمد.