به گزارش خبرنگار تشکلهای دانشجویی «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ این روزها مذاکرات ایران و آمریکا ادامه داشته و مقامات آمریکایی همچون گذشته با دخالت در سیاست داخلی کشور ایران را تهدید میکنند و مخالف غنیسازی هستهای ایران هستند. درحالیکه همین کشور دارای درصد بالایی از غنیسازی بوده و غولهای فناوری و کشورهای مختلف در حال پیشروی در ابعاد گوناگون انرژی هستهای هستند.
خبرنامه دانشجویان ایران این فضا را مغتنم شمرده و با دو تن از فعالین دانشجویی به گفتوگو نشسته است. مهدی قشونی دبیرسیاسی انجمن اسلامی دانشگاه شهید چمران اهواز و فاطمه علیپور دبیر سیاسی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه خوارزمی در این مصاحبه تأکید کردند که دولت نباید اداره کشور را به مذاکرات و توافق گره بزند و فقط بر آن متمرکز شود.
غنی سازی حق طبیعی و قانونی کشور
مهدی قشونی با تأکید بر حق قانونی و طبیعی کشور در غنی سازی اورانیوم و انرژی هسته ای بیان کرد: چیزی که امروز شاهد آن هستیم، این است که داریم برای حق خودمان مذاکره می کنیم، آن هم با یک طرف بسیار بدعهد و پیمان شکن که این بدعهدی ها فقط مربوط به مذاکرات هستهای نیست. از سال 1382 بر سر چیزی که باید برگ برنده و اهرم فشارمان باشد داریم مذاکره میکنیم و این تبدیل به نقطه ضعف ما و اهرمی برای فشار به خودمان شده است. متاسفانه از ابتدا در مذاکرات هسته ای روند اشتباهی را در پیش گرفته ایم.
او ادامه داد: اگر توافق بشود، دو احتمال وجود دارد: تحریمها کامل برداشته میشود و یا اینکه همچنان تحریمها باقی میماند و طرف مقابل بدعهدی خودش را تکرار میکند. تجربه نشان میدهد که تحریمها برداشته نمیشود و فشار بر ما بیشتر شده و تهدید به حمله نظامی کنند. اگر توافق هم بشود باید دید چه چیزی در ازای آن گرفته میشود و مسائلی مانند اسنپ بک در برجام پیش نیاید.
غنی سازی مسئلهای داخلی است
فاطمه علیپور ضمن تأکید بر اینکه "تولید در داخل مرزهای یک کشور" در هیچ کجای دنیا نیازی به اجازهی ملتهای دیگر نداشته و ندارد گفت: اینکه مردمی تصمیم بگیرند درآمدشان را صرف چه عاملی بکنند و چه چیزی را مایهی پیشرفت خود بدانند_ بخصوص اینکه آسیبی به دیگر کشورها نخواهد زد یک امر کاملا داخلی است.
مسئلهی غنیسازی هم به همین منوال است. و در حقیقت نهایتا بحث غنی سازی به سلاح هستیای ختم میشود، اینکه ایران بتواند از نظر نظامی در جایگاه بالاتری قراربگیرد معادلات زیادی را بر هم میزند و نگرانی جامعهی جهانی هم از همین است اما چه ایران بتواند به این نیرو دست پیدا بکند چه نتواند (با توجه به اینکه در تفکرات ما استفاده از این سلاح مجاز نیست و آن را غیر انسانی میدانیم) در نهایت به هیچ کدام از کشورها ارتباطی ندارد.
وی افزود: موضوع توافق با آمریکا خیلی ریشهدار تر از این است که یک عامل برداشته شود و بعد کشوری با سیاستهای آمریکا بخواهد تمام تحریمها را علیه ایران لغو کند. غنی سازی تنها بخشی از خواستههای دولت آمریکاست اما به زعم من تقابل ایران و آمریکا تنها در این مورد خاص نخواهد بود. کما اینکه ما بر سر مسئلهی فلسطین هم به توافق نرسیدیم و وجود اسرائیل در منطقه همچنان سنگ بزرگی است. جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده بر اساس مسائل عمیقتری با هم مسئله دارند و باید در رابطه با تک تک آنها صحبت شود تا توافق رخ دهد.
درصورت توافق، درخواست بعدی آمریکاییها، توان موشکی ایران خواهد بود
مهدی قشونی افزود: اگر غنی سازی را متوقف کنیم و دیگر انجام ندهیم، درخواست بعدی آنها احتمالا توان موشکی و نظامی خواهد بود. که با این حجم از تحولاتی که بعد از دولت سیزدهم صورت گرفته و میل به توافق تقریبا در تمامی ارکان نظام دیده می شود، بعید نیست توان موشکی نیز محدود شوند، و تعبیری که امام خمینی درباره قطعنامه به کار برد دوباره به کار رود. البته باید درباره لیبی این نکته را در نظر گرفت که اگر توافق نمی کردند، لیبی به این شرایط دچار نمی شد. بعد از توافق هسته ای لیبی، آن کشور خلع سلاح را پذیرفت و پس از هفت سال با شورش ها و ناآرامی ها و ورود کشور های خارجی و دخالت نظامی، آن کشور به این سرنوشت دچار شد. اگر توقف غنی سازی را بپذیریم و به سمت خلع سلاح برویم، در مدت زمان کمتری به ما حمله خواهد شد.
فاطمه علیپور افزود: اوکراین و لیبی هر کدام به دلایل متعددی دچار مشکلات شدند که تمام علل آن در تاریخ ضبط و ثبت شده است. نوع برخورد حاکمیت این دو کشور با نیروهای بیگانه و دست به دست شدن سیاستهای داخلی آنها توسط تصمیمات افراد خارجی باعث آن رخدادها شد. نفس توافق در هیچ کجا بد نخوانده بود مگر اینکه تمام منافع و دو طرف با توجه به امتیاز گرفتن و امتیاز دادن(با توجه به اصول مذاکره) رعایت شود. اینکه حاکمیت کشور ما چطور به عوامل خارجی نگاه میکند و چقدر بر توان ملی و داخلی کشور توجه دارد از صرفا مذاکره و توافق بسیار مهمتر است.
رویکرد دولت به مذاکرات چگونه باشد؟
مهدی قشونی تأکید کرد: دولت باید برنامه جامع و کاملی را داشته باشد، اگر متمرکز بر یک ایده شود و آن شکست بخورد، دولت ناتوان خواهد بود. و تجربه تلخ سال های 1392 تا 1400 دوباره تکرار خواهد شد. در دولت سیزدهم، اداره کشور به مذاکرات و توافق گره نخورد و بدون آن هم کشور اداره شد.
فاطمه علیپور با اشاره به اینکه توافق با هیچ دولت و کشوری بد نیست، بیان کرد: توافق با آمریکا قطعا بخشی از مسائل داخلی را بهبود میبخشد اما این مورد تنها حلقهی گم شدهی اقتصاد ایران نیست که باید سر جای خودش قرار بگیرد. نگاه به داخل کشور و افزایش توان تولیدی چیزی نیست که فقط به توافق بستگی داشته باشد. اجرای درست قوانین کشور در راستای بازار سالم هم تحت ید دولت مردان خوت کشور است! امور داخلی کشور اگر مدیریت و حل نشوند آن مدینهای که برای ساختنش تلاش میکنیم با یک تواقق خالی حاصل نخواهد شد.