تاریخ : 1404,دوشنبه 23 تير21:29
کد خبر : 539433 - سرویس خبری : ورزشی

مصطفی ساجدی؛

عکس با ترامپ؟ جولانی بهترش را دارد!

مصطفی ساجدی، فعال سابق دانشجویی، در یادداشتی تند و تامل‌برانگیز، از عکس یادگاری‌ علیرضا فغانی با دونالد ترامپ و سکوت در برابر ترور نخبگان ایرانی انتقاد می‌کند؛ او می‌نویسد که افتخار حقیقی، در همراهی با مردم و میهن است، نه در لبخند زدن به "خون‌خوار بزرگ".

به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» یادداشت از مصطفی ساجدی/// علیرضا فغانی بر قلّۀ داوری فوتبال ایستاده. این را نمی‌توان کتمان کرد.
اشتباهات داوری نداشته؟ داشته. اما نمی‌توان گفت صرفاً به خاطر مقاصد سیاسی فیفا، به او توجه می‌شود. حتی نمی‌توان اثبات کرد که انتخاب او به عنوان داور دیدار پایانی جام‌جهانی باشگاه‌های جهان، سیاسی بوده.

فغانی ایران را ترک کرده و رفته به استرالیا.
در اینجا مقصرهایی بوده‌اند؟ حتماً بوده‌اند. از جنس همان‌هایی که کار مردم را معطل می‌کنند، روی برگه استخدام یک نخبه خودکار قرمز می‌کشند و به یک کسب و کار اجازه آغاز فعالیت نمی‌دهند؛ خدا لعنت‌شان کند. 

همه اینها را گفتم که بگویم اگرچه از عکس یادگاری فغانی با خونخوارِ بزرگ، دونالد ترامپ ناراحتم و از همراهی ژست‌گونه او با این خبیث بیشتر و از بازنشر همه اینها در صفحه اینستاگرام، آن هم به گونه‌ای افتخارآمیز بیشتر از دوتای قبلی؛ اما مخاطبم فغانی نیست.

عکس گرفتن با ترامپ کاری ندارد. می‌توان کاری کرد که در یک هفته، ترامپ به تهران بیاید. در بیت رهبری حاضر شود و در حالی که کفش‌هایش را درآورده، با رهبر ایران صحبت کند. حتی انقدر مؤدب بنشیند که تا یک ماه سوژۀ کفِ توئیتر، تحلیل زبان بدن او باشد. 
نمونه می‌خواهید؟ محمد جولانی. جولانی نه به ورزش ربطی داشت، نه به هنر؛ و نه حتی عکس گرفتن با او می‌توانست چهره ترامپ را انسانی نشان دهد. جولانی فرمانده یک گروه تروریستی بود. صدها زن و کودک کشته بود. برای کشتنش جایزه تعیین کرده بودند. به محض اینکه پذیرفت پیاده کننده نقشه خون‌خوارِ بزرگ شود، دیگر برای کشتنش جایزه نگذاشتند، تحریم‌هایش رفع شد و ترامپ با او عکس یادگاری هم گرفت.
برگردیم به روزهای قبل. یک مثال دیگر. امیرحسین فقهی. می‌شناسید؟ یک دانشمند.160 مقاله علمی داشت که 2700 ارجاع علمی به مقاله‌هایش داده بودند. بردگی را نپذیرفت. بی‌وطنی را نپذیرفت. لبخند نزد. ترور شد. می‌بینید؟ برای برده‌دار بزرگ، مهم نیست تو چه کسی هستی؟ دانشمند باشی و او را نپذیری تو را می‌کشد، تروریست باشی و او را بپذیری، با تو عکس می‌گیرد.

پس هرچقدر سوت زدن در فینال جام‌جهانی باشگاه‌ها، افتخار آمیز است، عکس گرفتن با خون‌خواری که با محمد جولانی هم عکس می‌گیرد، نشانه افتخار نیست. 
داخل پرانتز این را هم بگویم. فغانی نخبه بود. باید جلوی رفتنش گرفته می‌شد. قبول. اما نمی‌شود از رفتن نخبه‌ها گفت و در برابر نخبه‌کشی‌ها سکوت کرد، ترور را حق‌‎شان دانست و به نشانۀ افتخار با قاتل یک نخبۀ دیگر عکس یادگاری گرفت. اینجا برده‌دار بزرگ، به کشورت حمله کرده و نخبه‌هایت را کشته؟ پس عکس گرفتن شانه بی‌وطنی هم می‌شود.