به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ یادداشت از سید محمدحسین موسوی*/// در حالی که ایران در متن یک نبرد تمام عیار ترکیبی قرار دارد، تکرار مواضع شکست خورده گذشته توسط چهره ای که نقش آفرین اصلی فتنه ۸۸ بود، چیزی جز پافشاری بر لجاجت سیاسی و هم صدایی با پروژه های دشمن صهیونیستی و آمریکایی نیست؛ پروژه هایی که هدف نهایی‌شان، فروپاشی انسجام داخلی و تضعیف قدرت ملی ایران است.

وحدت و انسجام ملی، از بدو شکل گیری جمهوری اسلامی تا امروز، همواره به عنوان ستون فقرات امنیت، اقتدار و ثبات اجتماعی، فرهنگی و سیاسی کشور شناخته شده است. این مؤلفه بنیادین، نه تنها ضامن پایداری ساختار حکمرانی است، بلکه به مثابه سد مستحکمی عمل کرده که در برابر امواج سهمگین تهدیدات بیرونی ایستادگی کرده و کشور را از بحرانهای متعدد داخلی و خارجی عبور داده است.

انسجام ملی، همان پیوند میان حاکمیت و مردم، همان همدلی میان اقوام و مذاهب، و همان یکپارچگی در برابر بیگانگان است که توانسته نقشه های شوم دشمنان را در بزنگاه های مختلف خنثی کند. تضعیف این عامل کلیدی، دقیقا ً همان چیزی است که در اتاق های فکر سرویس های اطلاعاتی دشمن بارها و بارها طراحی شده و در قالب پروژه های جنگ شناختی، رسانه ای، تحریم اقتصادی و حتی عملیات روانی دنبال شده است.

دشمنان منطقه ای و فرامنطقه ای ایران از واشنگتن و لندن تا تل‌آویو سالهاست دریافته‌اند که شکست نظامی در برابر ایران ممکن نیست، مگر از طریق فروپاشی درونی. آنها برای رسیدن به این هدف، استراتژی ایجاد گسست های اجتماعی، ترویج ناامیدی، تحریک شکافهای قومی و مذهبی، و القای بی اعتمادی میان مردم و نظام را در دستور کار قرار داده اند. هرگاه که توانستند بر موجی از اختلافات داخلی سوار شوند، کوشیده اند آن را به بحران سیاسی بدل کرده و ساختار ملی را به لرزه درآورند.

از این رو، حفظ وحدت، نه یک شعار تکراری بلکه یک ضرورت راهبردی است. کسانی که امروز با مواضع تحریک آمیز، واژه سازی های شبه انقلابی و ژستهای شبه روشنفکری، عملا ً در میدان دشمن بازی می کنند، باید بدانند که در حال سست کردن همان پایه هایی هستند که از انقالب اسلامی در برابر انواع تهاجم‌ها حفاظت کرده اند. دشمن از درون ِ تفرقه نیرو می گیرد و از شکاف های داخلی تغذیه می کند؛ و دقیقا ً به همین دلیل است که هر سخن و موضعی که وحدت را نشانه برود، ولو با ظاهر اصلاح طلبانه و عدالتخواهانه، در نهایت بازی در زمین دشمن است خواه آگاهانه، خواه از سر ناآگاهی.

ایران، آماج جنگ ترکیبی است

امروز، ایران در معرض شدیدترین جنگ ترکیبی قرار دارد. جنگی ترکیبی که تمامی ابزارهای اقتصادی، امنیتی، اطالعاتی، رسانه ای و روانی را علیه مردم این سرزمین به کار گرفته است. در چنین شرایطی، کمترین انتظار از نخبگان، شخصیتها و چهره های سیاسی آن است که با درک واقعیت های میدان، مصالح کلان کشور را فدای اغراض شخصی و جناحی نکنند.

اما در میان این هیاهوی تهدید و تحریم، باز هم نامی از گذشته سربرآورده است: مهندس میرحسین موسوی؛ چهره‌ای که خاطره تلخ فتنه ۸۸ و انشقاق بزرگ ملی، بی نام او کامل نمی شود.

فتنه‌ای که هنوز هزینه‌اش را می‌پردازیم

در سال۱۳۸۸، در حالی که ملت ایران مشارکتی کم نظیر در انتخابات از خود نشان دادند، موسوی با نادیده گرفتن رأی مردم و تمکین نکردن به سازوکار قانونی، آتش یک بحران عمیق داخلی را شعله ور کرد. از سر حب و بغض شخصی، او نه تنها از مسیر عقلانیت عبور نکرد، بلکه با لجاجتی چشمگیر، بستر تفرقه و بی‌ثباتی را در دل کشور فراهم آورد؛ تفرقه‌ای که بلافاصله مورد استقبال و بهره برداری دشمنان دیرینه ایران آمریکا و رژیم صهیونیستی قرار گرفت.

آنچه در آن سال گذشت، هنوز هم آثار زیانبارش بر پیکرهی سیاسی و اجتماعی کشور باقی است. تخریب اعتماد عمومی، تشدید شکاف های سیاسی، تهییج فضای اجتماعی و فراه مکردن بستر دخالت دشمن، میراث تلخی است که از آن فتنه باقی مانده است.

تکرار مواضع شکست خورده، در بحبوحه نبرد تمام عیار

با کمال تأسف، همان چهره ای که عامل یکی از پرهزینه ترین مقاطع تاریخ انقلاب بود، امروز نیز در میانه میدان جنگی نابرابر، بازگشته و با بیانیه ای سراسر انحراف و اغراض سیاسی، بار دیگر مواضع شکست خورده گذشته را تکرار کرده است. همصدایی با رسانه های معاند، تأکید بر ادعاهای نخ‌نما شده، و اصرار بر نگاهی ضدملی، نشان از آن دارد که موسوی نه تنها از اشتباهات گذشته درس نگرفته، بلکه به آن وفادار و نسبت به آن پا فشاری می کند. در شرایطی که ایران هنوز از غبار جنگ۱۲ روزه در منطقه عبور نکرده، و نیروهای مقاومت درگیر نبردی سرنوشت ساز با صهیونیسم بین الملل هستند، انتشار چنین بیانیه هایی، تنها میتواند به عنوان یک خدمت به دشمنان ایران تفسیر شود.

چه کسی در زمین دشمن بازی میکند؟

موسوی، همانگونه که در سال ۸۸ از حمایت و پشتیبانی مقامات آمریکایی ابراز برائت نکرد، امروز نیز در برابر موج حمایت رسانه های غربی و عبری از بیانیه اش سکوت کرده است. آیا این سکوت نشانه رضایت است؟ یا شراکت در پروژهای بزرگتر؟ الزم به یاد آوری است که آقای موسوی در سال 88 نیز در مقابله با حمایت مستقیم مقامات آمریکایی سکوت کرده بود.

وقتی محتوای یک موضعگیری، با خواسته های صهیونیسم جهانی هم راستا می شود، وقتی صدای یک بیانیه از شبکه های بی‌بی‌سی و صدای آمریکا و اینترنشنال با آبوتاب منتشر می شود، آیا می‌توان همچنان از دلسوزی ملی سخن گفت؟

وحدت، خط قرمز ماست

امروز، کشور بیش از هر زمان دیگری نیازمند وحدت، انسجام و عقلانیت است. صدای اختلاف، التهاب آفرینی و انشقاق باید در برابر منافع ملی خاموش شود. در حالی که دشمن از هر فرصتی برای نفوذ و تخریب بهره می‌برد، نباید اجازه داد کسانی که سابقه‌شان با فتنه و بحرانسازی گره خورده، بار دیگر فضای سیاسی کشور را مسموم و افکار عمومی را منحرف کنند. وحدت ملی، خط قرمز امنیت جمهوری اسلامی ایران است؛ و کسانی که آگاهانه یا ناآگاهانه به آن ضربه می زنند، بی تردید در معرض قضاوت تاریخ، مردم و نسل آینده قرار خواهند گرفت و دستگاه قضایی باید به صورت ویژه پیگیری نماید.

میرحسین موسوی نیز درست همانند دشمنان قسم خورده ایران یکپارچه نه در سال ۱۳۸۸ توانست رأی و مشارکت گسترده مردم را بپذیرد، و نه امروز تاب دیدن انسجام ملی مثال زدنی در برابر تهدیدهای خارجی را دارد. او بار دیگر، به جای همراهی با ملت و درک شرایط خطیر کشور، ترجیح داده تا در جبهه جنگ روانی دشمن ظاهر شود. دست زدن به چنین رفتارهایی، نه تنها کمکی به موسوی نمی کند، بلکه تنها موجب فرو رفتن هرچه عمیق تر او در زباله دان تاریخ خواهدشد همانجایی که فتنه گران،ماجراجویان سیاسی وهمصداهای دشمنان ملت در آن جای دارند.

*دبیر سیاسی اتحادیه انجمن‌های اسلامی دانشجویان مستقل دانشگاه‌های سراسر کشور