
به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»، دکتر «سیده مرضیه فرید»، دکترای تخصصی روانشناسی سلامت و روانشناس گروه روانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شیراز، اظهار کرد: ورود به کلاس اول یکی از مهمترین مراحل رشد روانی و اجتماعی کودک است، کودک با آموزش مسئولیتپذیری میتواند، به استقلال فردی و تنظیم هیجانات دست یابد و به دنبال آن بتواند با همسالان و معلم تعامل مؤثر داشته باشد.
وی افزود: با هدف رسیدن به اهداف مذکور، آموختن مهارتهای زندگی آمیخته با هیجانات از طریق بازی، نقشآفرینی و تمرینهای روزانه تقویت میشود و کودک می آموزد که چگونه در جمع دوستانش حقوق خود و دیگران را رعایت کند، بتواند احساساتش را با کلمات بیان کند، قوانین ساده کلاس را بفهمد و در صورت نیاز از معلم یا بزرگترها کمک بخواهد.
دکتر فرید درباره راهکارهای کاهش اضطراب کودکان در شروع مدرسه گفت: والدین لازم است قبل از شروع مدرسه، کودک را با محیط مدرسه آشنا کنند، مانند بازدید از کلاس یا حیاط مدرسه، با کودک درباره مدرسه با لحن مثبت صحبت کنند و به احساساتش گوش دهند.
این متخصص روانشناسی همچنین تاکید کرد: گفتن «نه» به کودک کمک میکند حد و مرز شخصی خود را بشناسد و از خود در برابر زورگویی، سوءاستفاده یا موقعیتهای خطرناک محافظت کند، این مهارت را میتوان از طریق بازی و نقشآفرینی به کودک آموزش داد؛ مثلاً بپرسید: اگه کسی دعوت به انجام کار خطرناک کرد، چه پاسخی دهد؟ و کودک تمرین کند، بتواند در موقعیت ها قاطعانه پاسخ دهد "نه من این کار را نمیکنم".
دکتر فرید در مورد مهارتهای ارتباطی ضروری برای کودکان کلاس اولی در مدرسه گفت: مهارتهایی مانند سلام و خداحافظی کردن، گوش دادن به حرف دیگران، سؤال پرسیدن مؤدبانه و نوبت گرفتن در صحبت کردن از مهمترین مهارتهایی است که بهر است کودک، یاد بگیرد، این مهارتها را میتوان از طریق بازیهای گروهی، نمایشهای ساده و گفتوگوهای روزانه در خانه یا کلاس تقویت کرد.
وی افزود: بازی به کودک کمک میکند با دیگران تعامل داشته باشد، قوانین برد و باخت را یاد بگیرد و در نقشهای مختلف قرار بگیرد، مثل بازی نقش پلیس یا معلم، بازیهای گروهی مثل پانتومیم و ساخت کاردستی از جمله بازی های گروهی مناسب هستند.
این روانشناس به بیان راهکارهای ساده برای بیان احساسات کودک پرداخت و اظهار کرد: اسم احساسات را با شکل یا داستان به کودک یاد دهید، از کتابهای تصویری کمک بگیرید، از او بپرسید: الان چه احساسی داری؟ و کمکش کنید پاسخ دهد، به او یاد بدهید بگوید: من ناراحتم چون… یا من عصبانیام به این دلیل که...
دکتر فرید ادامه داد: با کودک حرف بزنید، گوش بدهید و تمرین کنید، در خانه نقش مدرسه را بازی کنید تا کودک تمرین کند، او را تشویق کنید تا خودش کارهایش را انجام دهد و مستقلتر شود.
وی توضیح داد: قلدری فقط کتک زدن نیست؛ ممکن است به شکل مسخره کردن، نادیده گرفتن، خراب کردن وسایل و تنها گذاشتن کودک باشد، نشانههای کودکی که مورد قلدری در مدرسه قرار گرفته است، شامل ترس ناگهانی از مدرسه رفتن، آسیب به وسایل مدرسه، گوشهگیری و غمگینی و شکایات جسمی برای اجتناب از مدرسه است، در صورت مشاهده این موارد حتماً با کودک گفتوگو کنید و با معلم در میان بگذارید و در صورت شدت و مدت زمان از کمک تخصصی روانشناس و روانپزشک کمک بگیرید.
دکتر فرید در پایان به نقش والدین و معلمان در ایجاد محیط امن برای کودکان در مدرسه، پرداخت و اظهار کرد: ایجاد فضای امن یعنی گوش دادن به حرفهای کودک بدون قضاوت، تشویق به صحبت کردن درباره احساسات، ترویج احترام و مهربانی بین بچه ها و پیگیری سریع و دلسوزانه هر مورد شکایات یا ناراحتی کودک است، باید دانست وقتی کودک احساس امنیت کند، راحتتر یاد میگیرد و رشد میکند.