به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ هادی هدایت زاده/// در روزهای اخیر، برخی تجمعات دانشجویی در تعدادی از دانشگاههای کشور، از جمله دو دانشگاه شاخص پایتخت، به حاشیههایی تلخ و نگرانکننده انجامید. زخمی شدن تعدادی از دانشجویان، تخریب اموال عمومی و پرتاب سنگ و اشیای سخت، تصاویری را رقم زد که با شأن دانشگاه ایرانی فاصلهای معنادار دارد. پرسش اساسی اینجاست: چه کسانی از ناامنسازی محیط علمی کشور سود میبرند؟
دانشگاه در جمهوری اسلامی ایران همواره یکی از مهمترین کانونهای تولید علم، گفتمانسازی و تربیت نیروی انسانی متعهد و متخصص بوده است. از سالهای دفاع مقدس تا پیشرفتهای هستهای، نانو، پزشکی و فناوریهای نوین، این دانشگاهها بودهاند که بار اصلی خودکفایی و اقتدار علمی کشور را بر دوش کشیدهاند. طبیعی است که چنین ظرفیتی، همواره در معرض توجه و البته طمع جریانهایی باشد که از پیشرفت و ثبات ایران اسلامی خشنود نیستند.
تمایز میان «مطالبهگری دانشجویی» و «اغتشاش سازمانیافته» ضرورتی انکارناپذیر است. مطالبهگری، حقی قانونی و مورد تأکید نظام است؛ اما هنگامی که رفتارهای خشونتآمیز، تخریب اموال عمومی، ایجاد رعب و اخلال در نظم آموزشی جای گفتوگو و نقد را میگیرد، دیگر نمیتوان آن را در چارچوب کنش دانشجویی تعریف کرد. تجربه سالهای گذشته نشان داده است که برخی شبکههای رسانهای معاند و جریانهای برانداز، همواره تلاش کردهاند با نفوذ در فضای دانشگاهی، اعتراضات صنفی یا سیاسی را به سمت آشوب سوق دهند.
در چنین شرایطی، مسئولیت مدیران دانشگاهی دوچندان است. ایجاد بستر گفتوگوی آزاد و قانونمند، شنیدن صدای دانشجویان و پاسخگویی شفاف میتواند مانع از سوءاستفاده بدخواهان شود. از سوی دیگر، دستگاههای مسئول در حوزه امنیت نیز موظفاند با تفکیک دقیق میان دانشجوی معترض و عنصر آشوبگر، اجازه ندهند فضای علمی کشور ملعبه پروژههای بیثباتسازی شود.
دانشگاه، خط مقدم جنگ شناختی نیز هست. امروز دشمن بیش از هر زمان دیگری تلاش میکند با عملیات روانی، تحریف واقعیتها و بزرگنمایی حوادث، تصویر دانشگاه ایرانی را ملتهب و ناآرام نشان دهد. هوشیاری جامعه دانشگاهی و رسانههای مسئول در برابر این سناریوها اهمیت حیاتی دارد.
آنچه مسلم است، آینده ایران اسلامی در گرو آرامش، عقلانیت و استمرار مسیر پیشرفت علمی است. از شریف تا تهران و از تبریز تا شیراز، دانشگاه باید سنگر علم بماند، نه صحنه درگیری. مطالبهگری آگاهانه، قانونمدار و مسئولانه سرمایه نظام است؛ اما اراذل و اوباش و عناصر سازمانیافتهای که امنیت دانشگاه را هدف گرفتهاند، جایی در این سنگر ندارند.