به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ یادداشت از مهدی عسگری*/// پرده اول: ایران، شهریور ۱۳۲۰؛

  روز چهارم حمله متفقین به ایران

کشور از شمال و جنوب اشغال شده، ساختار سیاسی و نظامی فروپاشیده، ارتش پر ادعای رضاخان عملا تسلیم شده و ایران بی دفاع مانده است، رضا پهلوی هم چندی بعد با خفت از کشور تبعید می‌شود.

مردم دچار شوک و بهت شده، گرفتار سختی و تحقیر و کمبود شدید کالاهای حیاتی هستند، کشور تا ۴سال دچار قحطی و فشار سنگین معیشتی می‌شود. 

منابع و نفت برای چندین دهه در اختیار کشورهای استعمارگر قرار گرفته، ایران تا ۳۷سال تحت سلطه بریتاتیا و آمریکا در می‌آید. 

پرده دوم: ایران؛ اسفند ۱۴۰۴

روز چهارم حمله مشترک کشورهای قلدر دنیا به ایران مستقل؛

امام امت و خانواده‌اش پس از ایستادگی مقابل سلطه‌جویان به شهادت رسیده‌اند، فرماندهان عالی دفاعی، برای بار دوم ظرف ۸ماه شهید شده‌اند؛ اما ماشین جنگی ایران درحال مبارزه جانانه در عرصه هوایی، دریایی و زمینی است؛

حداقل ۸ کشور منطقه زیر آتش موشک‌ها و‌پهپادهای بومی ایران قراردارند، همزمان تمام پایگاه‌ها و منافع آمریکا در منطقه زیر آتش سنگین ایران قرار دارد. ۳ جنگنده و ده‌ها پهپاد پیشرفته آمریکایی طعمه پدافند ایران شده است. تنگه هرمز در کنترل کامل ایران قرار دارد و هیچ شناوری بدون اجازه، حق عبور ندارد...

مردم علی‌رغم دشواری‌ها و داغداری، ۴شب است که همدلانه در میدان حضور دارند با عزت و افتخار از کشورشان دفاع می‌کنند و با حفظ جبهه داخلی و حمایت از رزمندگان وطن، خواستار انتقام و استقلال کشورند.

واقعا باورش سخت است

 که ایران از اون وضعیت زجرآور به این سطح از اقتدار رسیده و درود خدا بر امام و امتی که طراح و پشتیبان اقتدار ایران بوده‌اند.

تاریخ به کدام ایران افتخار خواهد کرد؟!

*نماینده مجلس یازدهم