به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ در آستانه ورود به روز ششم این رویارویی عاشورایی با اسرائیل و آمریکا، آنچه بیش از هر چیز ذهن تحلیلگران و مردم را به خود مشغول ساخته، عبور از شتاب ویرانگر و تراکم عملیاتها به محدود بودن عملیاتهاست که فضایی به ظاهر منفعل و شبیه به واپسین ساعات یک نبرد طولانی را تداعی میکند.
وضعیت میدانی به گونهای رقم خورده است که شباهتهای غیرقابل انکاری با مقاطع پایانی جنگ ۱۲ روزه به چشم میخورد؛ واقعیتی که نشان میدهد عمق ضربات واردشده، بسیار فراتر از محاسبات اولیه طرف متجاوز بوده است.
یکی از مهمترین نقاط عطف این مرحله، فلج شدن نسبی شبکه پدافند هوایی و راداری متمرکز شده آمریکا در منطقه خلیج فارس است. اطلاعات موجود حاکی از آن است که حجم حملات دقیق و متوالی، این شبکه حیاتی را تا مرز «کوری عملیاتی» پیش برده است.
کوری پدافندی دشمن، نتیجه ملموس عملیاتهای موفق و هدفمند در محورهای متعدد است که نشان میدهد معماری دفاعی دشمن در برابر یک حملهی چندلایه، دارای نقاط ضعف بنیادینی است؛ ضعفی که دشمن در تلاش است با سکوت خبری، ابعاد واقعی آن را پنهان کند.
با وجود این سکوت خبری، شماری از این کوری پدافندی، به نقل از نیویورک تایمز، بدین شرح است: در بحرین، مقر ناوگان پنجم، مرکز اصلی فرماندهی دریایی آمریکا در منطقه، مورد اصابت شدید قرار گرفت. العدید قطر که در جنگ ۱۲ روزه، رادار AN/TPY-2 به ارزش ۱.۱ میلیارد دلار که تمامی باتریهای پاتریوت و تاد در منطقه را هماهنگ میکنند، هدف قرار گرفتهاند. سایت عریفجان کویت نیز هدف موشکهای هایپرسونیک فتاح۲ قرار گرفت. تأسیسات امارات متحده عربی و پایانههای SATCOM تخریب شدهاند. رادومهای گرانقیمت آمریکایی در بحرین از هم گسسته شدهاند.
این فرسایش در سامانه دیدهبانی دشمن، در تلاقی با افت محسوس ذخایر رهگیرها، نگرانیهای جدی در سطوح بالای فرماندهی پنتاگون ایجاد کرده است. این امر، در کنار کاهش ظاهری نرخ شلیکهای موشکی جمهوری اسلامی به دلیل آسیبهای وارده به برخی زیرساختها، یک پارادوکس راهبردی را رقم زده است.
چراکه با وجود کاستی در کمیت، هدفمندی و موفقیت پرتابهها به دلایل ذکر شده، افزایش یافته است. این تغییر در کیفیت حمله، علیرغم حملات متعدد دشمن به سایتهای موشکی، خود دال بر حفظ آتش و مدیریت هوشمندانه منابع در شرایط جنگی است.
در مقابل، نقطه محوری تمرکز دشمن، تلاشی مذبوحانه برای حفظ کریدورهای ژئواستراتژیک و تحقق آرزوی دیرینه خود یعنی «لبنانیزه کردن ایران» است. این هدف که مستلزم کسب برتری هوایی و عملیاتی مطلق بر آسمان کشور است، یک خط قرمز غیرقابل عبور برای نیروهای مسلح تلقی میشود؛ همانطور که در روزهای پایانی جنگ ۱۲ روزه، با اقدامات قاطع در آخرین ساعات، از تحقق آن جلوگیری به عمل آمد.