به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» یادداشت از مهدی عباسی‌مهر///؛ جنگی که در آن دشمن با تکیه بر غافلگیری، فشار حداکثری و فروپاشی درونی، به دنبال درهم شکستن ساخت قدرت و اراده ملت ایران بود؛ اما در برابر این طراحی، اراده‌ای ایستاد که ریشه در ایمان، تجربه تاریخی و سابقه مقابله مردم ایران با هرگونه تجاوزگری دارد.

راهبرد دشمن در این جنگ

راهبرد طرف متجاوز از ابتدا بر چند محور اصلی استوار بود:

۱. ترور رهبران و فرماندهان ارشد با هدف ایجاد اختلال در زنجیره فرماندهی و فروپاشی آنی ساختار تصمیم‌سازی.
۲. تخریب و تضعیف زیرساخت‌های نظامی و انتظامی به‌منظور ایجاد خلأ امنیتی و فراهم سازی بستر برای گام‌های بعدی.
۳. تقویت جریان آشوب و برهم‌زنندگی در کف خیابان‌ها با هدف انتقال بحران از مرزها به داخل شهرهای ایران.
۴. پشتیبانی از گروهک‌های تجزیه طلب برای ناامن‌سازی پیرامونی و نفوذ به عمق جغرافیای کشور.

مواجهه جمهوری اسلامی ایران

در برابر این سناریوی چندلایه، پاسخ جمهوری اسلامی ایران سریع، گسترده و تعیین‌کننده بود:

الف: با حداقل فاصله زمانی پس از شهادت فرماندهان، پاسخ نظامی آغاز و ابتکار عمل از دشمن گرفته شد.

ب: حمله به پایگاه‌های آمریکا در چندین کشور منطقه، از جمله بحرین، عربستان سعودی، قطر، امارات، عراق، اردن و کویت نشان داد پهنه پاسخ ایران محدود، موضعی و قابل پیش‌بینی نیست؛ امری که دشمن را غافلگیر کرد.

ج: شدت و تداوم ضربات، پیامدهای میدانی مهمی به همراه داشت؛ از جمله:

۱. بر اساس گزارش رسانه‌های منطقه‌ای، این حملات با تلفات انسانی در میان نیروهای آمریکایی و صهیونیستی همراه بوده است؛ هرچند مقامات رسمی آمریکا تاکنون به کشته شدن چهار نظامی خود اعتراف کرده‌اند.
۲. آسیب جدی و اختلال در برخی سامانه‌های راداری آمریکا موسوم به «چشم» در منطقه گزارش شده است.
۳. تعدادی از سامانه‌های پدافندی پیشرفته، از جمله «تاد»، دچار آسیب یا ازکارافتادگی شده‌اند که آثار آن در عدم رهگیری موشک‌ها و پهپادهای ایرانی در جبهه‌های جنوبی و غربی نمایان شده است.
۴. طبق مستندات میدانی - که تصاویر آن در رسانه‌ها بازنشر گسترده داشته - و نیز اعتراف رسانه‌های آمریکایی و انگلیسی، بیش از سه فروند جنگنده F15 رژیم آمریکا دچار آسیب یا سرنگونی شده‌اند.
۵. در گزارش‌های متعدد به نقل از خبرگزاری رویترز و شبکه CNN، از انهدام پهپادهای  MQ9 آمریکایی و پهپادهای «هرمس» و «هرون» اسرائیلی خبر داده شده است.
۶. تصاویر ماهواره‌ای شرکت‌های Maxar و Planet Labs و همچنین گزارش‌های متعدد از شبکه‌های تلویزیونی رژیم صهیونیستی، نشان‌دهنده آسیب جدی به زیرساخت‌های نظامی دشمن در پایگاه‌های منطقه‌ای و سرزمین‌های اشغالی است.
۷. اخلال جدی در تردد دریایی در تنگه هرمز که منجر به توقف کشتیرانی شده، صورت پذیرفته است.
۸. رسانه‌های عبری‌زبان، از جمله یدیعوت آحارونوت و هاآرتص، ماحصل حملات آفندی به سرزمین‌های اشغالی را وقوع ویرانی‌های گسترده عنوان کرده‌اند.

برخلاف محاسبات اولیه طراحان این تجاوز، دفاعی کم‌نظیر رقم خورده است؛ به‌گونه‌ای که جمهوری اسلامی ایران طی نه روز، در برابر بخش قابل‌توجهی از توان نظامی جهان ایستادگی کرده و این امر موجب شگفتی بسیاری از کارشناسان نظامی شده است.

نقش تعیین کننده مردم

از ابتدای روز نهم اسفند و پس از اعلام شهادت رهبر شهید انقلاب اسلامی، شاهد حضور میلیونی و مستمر مردم در خیابان‌ها بوده‌ایم؛ حضوری که از چند منظر قابل تحلیل است:

۱. اثبات‌کننده رابطه ناگسستنی ملت با امام خود و پیوند عمیق میان مردم و نظام.
۲. نمایش تفاوت بنیادین نظام اسلامی با سایر نظام‌های سیاسی؛ در حالی که در بسیاری از کشورها چنین رویدادهایی به آشوب و فروپاشی می‌انجامد، شهادت امام نه‌تنها موجب واگرایی نشد، بلکه به انسجام، اتحاد و خیزش عمومی انجامید.
۳. ناامیدی جریان‌های فریب‌خورده و مغرضی که چشم به تجاوز بیرونی برای عرض‌اندام داخلی دوخته بودند و در نتیجه، پروژه آشوب تا این مرحله با شکست مواجه شد.
۴. تقویت بسیج عمومی و فعال‌تر شدن نهادهای مردمی انقلاب.
۵. با وجود تخریب بیش از چهارهزار واحد مسکونی و شهادت بیش از هزار و چهارصد نفر از هم‌میهنان عزیز - که نمونه بارز آن شهادت ۱۶۵ دانش‌آموز در میناب است - چهره واقعی دشمن و ماهیت تجاوزکارانه او برای افکار عمومی آشکارتر شد.

این پیوند ایمانی، عقلانی و عاطفی میان مردم، امام جامعه و نظام اسلامی و چرایی چنین حضوری در شرایط جنگی، نیازمند ساعت‌ها تحلیل اجتماعی است و بی‌تردید به‌عنوان برگ زرینی از ظرفیت‌های بی‌پایان نظام اسلامی در تاریخ ثبت خواهد شد.

مهار تهدیدهای پیرامونی

در برابر تحرکات و شیطنت‌های برخی گروهک‌ها، ضربات مهلکی در خارج از مرزها به آن‌ها وارد شد و عملاً امکان عرض‌اندام از آنان سلب شد.

جمع‌بندی:

۱. دشمن از آغاز فاقد استراتژی روشن و هدف نهایی مشخص در مواجهه با ایران بود؛ ازاین‌رو جنگی با چنین ویژگی‌ها، حتی با وجود تحمیل هزینه‌های مادی و انسانی، در نهایت چیزی جز شکست برای آن‌ها به همراه نخواهد داشت.
۲. هر چند آمریکا و رژیم صهیونیستی به‌عنوان آغازگران تجاوز از عنصر غافلگیری بهره بردند و برتری‌های سخت‌افزاری آن‌ها قابل‌انکار نیست، اما در میدان عمل به دستاورد ملموسی نرسیده‌اند.
۳. امید اصلی دشمن بر استفاده از ظرفیت‌های داخلی برای برهم زدن موازنه بود که تا این مرحله، به‌طور قطعی ناکام مانده است.
۴. ایالات متحده از سال ۲۰۰۰ تاکنون در هیچ جنگی  در منطقه غرب آسیا پیروز نشده است. آمریکایی که پس از صرف هزینه‌های سرسام‌آور در عراق (۲.۴ تریلیون دلار) و افغانستان (۲.۶ تریلیون دلار)، با صدها هزار کشته و مجروح و نهایتاً خروجی تحقیرآمیز مواجه شد، بی‌تردید در برابر جمهوری اسلامی ایران - با پشتوانه ایمان، اتحاد ملی، عمق راهبردی و نیروهای مسلح دلاور - به حول و قوه الهی شکست تاریخی دیگری را تجربه خواهد کرد؛ شکستی که ان‌شاءالله به اخراج کامل آمریکا از منطقه خواهد انجامید؛ سیاستی که بنیان‌گذار و معمار آن در عرصه‌های گوناگون، شهید عزیز حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای(رضوان‌الله تعالی علیه) بود.