به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ ۱۳۸۷ سال پیش در چنین روزی که به «یوم‌الترویه» شهره است (هشتم ذی‌الحجه سال ۶۰ هجری قمری)، مولایمان حسین بن علی (ع) هجرتی عظیم و تاریخ‌ساز را آغاز کرد. در آن لحظات که سیل مشتاقان از سراسر بلاد اسلامی برای انجام مناسک حج وارد مکه می‌شدند، او که حقیقتِ کعبه بود، با تمام هستی‌اش از حرمِ امنِ وحی به سوی تجلی‌گاه کربلا روانه شد. 
امام احرامِ حج را به احرامِ خون مبدل کرد تا به جای طوافِ بیت، به دیدار رب‌ّ‌البیت بشتابد؛ او رفت تا اقامه‌گر «حج اکبر» باشد و قبله‌گاهِ حقیقیِ دل را در نینوایِ جان، تا قیام قیامت بنا کند.
به گفته سید شهیدان اهل قلم، مرتضی آوینی: «امت محمد را آن‌ روز جز حسین ملجا و پناهی نبود. چه خود بدانند و چه ندانند. چه شکر نعمت بگذارند و چه نگذارند. واقعه عاشورا دروازه‌ای از نور است که آنان را از ظلم‌آباد یزیدیان به نورآباد عشق رهنمون می‌شود. اگر نبود خون حسین، خورشید سرد می‌شد و دیگر در آفاق جاوادنه شب نشانی از نور باقی نمی‌ماند. حسین چشمه خورشید است.»
امروز پس از گذشت حدود چهارده قرن، هنوز آن قافله در حرکت است؛ هر که آرزوی نصرت حق را در سر دارد، باید بداند که راهِ تاریخ از کربلا می‌گذرد و ما نیز امروز، در امتداد همان انتخاب بزرگ و در میانه‌ی همان کارزار ایستاده‌ایم.