به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ بر اساس این گزارش، پنتاگون یک سند ۷ صفحهای شامل رویدادهای مشخصی تهیه کرده که نگرانیهای واشنگتن را برانگیخته است. پیامد فوری این دستورالعمل جدید، اعمال محدودیتهای سختگیرانهتر و احتیاطهای ویژه برای مقامات و دیپلماتهای آمریکایی در جریان سفر به سرزمین اشغالی یا ملاقاتهای رسمی با مقامات صهیونیست است. مقامات ارشد آمریکا از مدتها پیش هنگام سفر به اسرائیل از گوشیها و رایانههای موقت استفاده و در اتاقهای هتل نیز با احتیاط شدید صحبت میکردند.
زمینه این ارزیابی جدید را باید در تنشهای اخیر بین واشنگتن و تلآویو جستوجو کرد. این هشدار در حالی صادر شده که ترامپ و نتانیاهو بر سر جنگ با ایران و عملیات نظامی اسرائیل در لبنان دچار اختلاف شدهاند، از جمله در یک تماس تلفنی پرتنش که ترامپ بعداً تأیید کرد نتانیاهو را «دیوانه» خوانده است. ۲ هفته پیش از انتشار این گزارش، مقامات امنیتی رژیم صهیونی به نیویورکتایمز گفته بودند اسرائیل توسط دولت ترامپ کاملاً کنار گذاشته شده و رهبرانش عملاً در مذاکرات آتشبس میان آمریکا و ایران نقشی ندارند. در چنین فضایی، نگرانی اصلی پنتاگون احتمالا این است که اسرائیل تلاش میکند اطلاعاتی درباره مذاکرات داخلی دولت آمریکا در مورد جنگ با ایران به دست آورد.
مقامات سفارت رژیم در واشنگتن اما این گزارش را قاطعانه رد کرده و گفتند: «اسرائیل هیچ اطلاعاتی از نهادهای آمریکایی، چه رسد به مقامات دولتی، جمعآوری نمیکند». کاخ سفید هم این گزارش را کذب خواند. اما این انکارها در برابر واقعیتی تاریخی قرار میگیرد که دهههاست زیر فرش پنهان مانده است.
این اولین بار نیست که اسرائیل در آمریکا به جاسوسی متهم میشود. پرونده جاناتان پولارد، تحلیلگر اطلاعاتی نیروی دریایی آمریکا در دهه ۱۹۸۰ میلادی یکی از بزرگترین رسواییهای اطلاعاتی تاریخ آمریکا بود. پولارد هر ۲ هفته یک بار بین ژانویه تا نوامبر ۱۹۸۵ اسناد طبقهبندیشده را به یک آپارتمان در واشنگتن تحویل میداد که به دستگاه کپی پرسرعتی مجهز شده بود و در ازای این خدمت پول دریافت میکرد. او سال ۱۹۸۷ به حبس ابد محکوم شد و اولین آمریکاییای بود که به جرم جاسوسی برای یک دولت متحد به این مجازات رسید. پولارد سال ۲۰۱۵ آزاد شد و پس از پایان ممنوعیت سفر، راهی اسرائیل شد و نتانیاهو شخصاً در فرودگاه به استقبالش رفت. پرونده پولارد اما تنها نقطه تاریک این رابطه نبود. سال ۲۰۰۵ دو مقام ارشد آیپک به عنوان اصلیترین لابی اسرائیل در آمریکا، به اتهام انتقال اطلاعات سری به دولت صهیونی از طریق یک مقام پنتاگون کیفرخواست دریافت کردند، هرچند این پرونده سرانجام سال ۲۰۰۹ بسته شد.
امیلی هاردینگ، معاون بخش دفاع و امنیت مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی (CSIS) در این باره گفت: «اسرائیل یک سرویس اطلاعاتی بسیار پرنفوذ دارد. آنها فوقالعاده نسبت به اینکه ما چه میکنیم کنجکاو هستند». این توصیف از زبان یک متخصص مستقر در واشنگتن، خود گواهی است بر اینکه جاسوسی اسرائیل علیه آمریکا نه پدیدهای نو، بلکه رویهای شناختهشده در محافل اطلاعاتی است.
اما نگرانی از فعالیتهای اطلاعاتی اسرائیل محدود به خاک آمریکا نیست. در اروپا نیز رد پای این اتفاقات دیده میشود، هرچند در قالبی متفاوت. سال ۲۰۲۱، روزنامههای آلمان فاش کردند اداره پلیس جنایی فدرال آلمان نرمافزار جاسوسی «پگاسوس» ساخت شرکت اسرائیلی اناساو را خریداری کرده است. دولت آلمان بعداً در یک نشست بسته پارلمانی این موضوع را تأیید کرد و گفت اداره پلیس این نرمافزار را اواخر سال ۲۰۱۹ خریداری کرده است. جدا از این ماجرا، مستندات بینالمللی در پرونده پگاسوس نشان میدهد همبستگی مشخصی میان بازدیدهای نتانیاهو از کشورهای مختلف یا بازدید رهبران خارجی از اسرائیل و زمان راهاندازی سیستم مذکور در همان کشورها وجود دارد؛ این نرمافزار در واقع به ابزاری در دیپلماسی اسرائیل تبدیل شده بود. در همین رابطه برخی رسانهها در سالهای اخیر از جاسوسی اسرائیل از مقامات و رهبران اروپا خبر داده بودند.
اما اگر تصویر را از جاسوسی مستقیم وسیعتر کنیم، به لایهای عمیقتر میرسیم. آنچه در واشنگتن رخ میدهد فراتر از شنودهای الکترونیک و جاسوسان انسانی است. رژیم از دههها پیش شبکهای از نفوذ در درون ساختار سیاسی آمریکا ایجاد کرده که از هر سرویس اطلاعاتی اثربخشتر عمل کرده است. آیپک، قدرتمندترین لابی خارجی در واشنگتن، هر سال میلیونها دلار صرف حمایت از نامزدهایی میکند که دیدگاههای موافق اسرائیل دارند، با صدها نماینده کنگره ملاقات و در شکل دادن به قوانین و بودجههای دفاعی نقش مستقیم ایفا میکند.
این واقعیت همان موضوعی است که پروفسور «جان مرشایمر» استاد علوم سیاسی دانشگاه شیکاگو و پروفسور «استفن والت» استاد روابط بینالملل دانشگاه هاروارد، در کتاب پرجنجال خود «لابی اسرائیل و سیاست خارجی آمریکا» با صراحت مطرح کردند. این ۲ محقق استدلال میکنند سطح حمایت مادی و دیپلماتیک آمریکا از اسرائیل نه با ملاحظات راهبردی و نه با ملاحظات اخلاقی قابل توضیح نیست، بلکه ریشه در نفوذ سیاسی یک ائتلاف غیررسمی از افراد و سازمانهایی دارد که فعالانه برای جهتدهی سیاست خارجی آمریکا در مسیر موافق اسرائیل کار میکنند. مرشایمر و والت معتقدند این لابی تأثیری گسترده بر موضع آمریکا در سراسر خاورمیانه، از جمله در عراق، ایران و لبنان داشته و سیاستهایی که این لابی تشویق کرده، در منافع ملی آمریکا نبوده است. این استدلال نشان میدهد مساله جاسوسی و نفوذ اسرائیل تنها به عرصه اطلاعاتی محدود نمیشود.
مقامات فعلی و سابق آمریکایی که با انبیسی صحبت کردند، تأکید داشتند تلاشهای اخیر اسرائیل «بسیار فراتر از آنچه در جهان اطلاعات متعارف و مورد انتظار است» رفته است. این جمله اهمیت دارد چون تصریح میکند بین کشورها جاسوسی وجود دارد اما آنچه اسرائیل انجام میدهد از مرز متعارف عبور کرده است. پرسشی که در ذهن باقی میماند، این است: وقتی رژیمی میتواند هم از طریق کانالهای رسمی لابیگری، هم از طریق شبکه نفوذ در بروکراسی دولتی و هم از طریق جمعآوری اطلاعات از مقامات حریف، سیاستهای آمریکا را در جهت منافع خود هدایت کند، آیا میتوان گفت این یک اتحاد میان ۲ واحد مستقل است؟
ارتقای درجه تهدید اسرائیل، اگرچه ممکن است در کوتاهمدت اثر اجرایی محدودی داشته باشد اما از منظر نمادین مهم است: برای اولین بار در سالهای اخیر، یک نهاد رسمی دولت آمریکا با این صراحت رفتار اطلاعاتی اسرائیل را در بالاترین سطح خطر دستهبندی کرده است. این واقعه در دورهای رخ میدهد که رابطه ۲ رژیم با شکافهای جدی روبهرو است. آمریکاییهای زیادی در ۲ حزب دموکرات و جمهوریخواه، اسرائیل را مسبب وضعیت فعلی آمریکا و بحران ناشی از جنگ با ایران میدانند. آنچه در پشت این ارزیابی نهفته است، داستان پیچیدهتری است از یک رابطه که دیگر نمیتوان آن را اتحاد نامید!