به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ کیانوش بدنکی/// اکنون قریب به ۷۲ ساعت از امضای تفاهم الکترونیکی میان رؤسای جمهور ایران و آمریکا میگذرد. در روزهای اخیر، برخی جریانهای داخلی تلاش کردهاند اینگونه القا کنند که این تفاهم مورد تأیید کامل و بیقید و شرط رهبر انقلاب بوده است؛ در حالی که بر اساس مفاد پیام معظمله، چنین برداشتی با واقعیت منطبق نیست.
آنچه از پیام رهبر انقلاب استنباط میشود، صدور اذن برای پیشبرد مسیر تفاهم در چارچوب مصوبات شورای عالی امنیت ملی است؛ شورایی که مسئولیت بررسی، تصمیمگیری و ارائه تضمینهای لازم را بر عهده دارد. بدیهی است هنگامی که اذن انجام یک اقدام صادر میشود، التزام به فرآیند قانونی آن نیز مورد انتظار خواهد بود.
رهبر حکیم انقلاب همواره نقطه تعادل میان میدان، دیپلماسی و مطالبات مردم بودهاند و مدیریت همزمان این سه عرصه از مهمترین ویژگیهای رهبری ایشان به شمار میرود. از همین رو، در کنار تعیین چارچوبهای کلان، مسئولیت اجرا، پیگیری و پذیرش تبعات توافقات احتمالی نیز متوجه شورای عالی امنیت ملی و رئیسجمهور محترم خواهد بود.
در پیام معظمله تصریح شده است که پذیرش گفتوگو و تفاهم از سوی طرف آمریکایی نه از موضع قدرت، بلکه در نتیجه استیصال، شرایط و محدودیتهایی بوده که آنان را به پذیرش اصول و شروط کلی جمهوری اسلامی ایران سوق داده است.
همچنین روشن است که راهبرد بنیادین جمهوری اسلامی در مواجهه با دشمنیها، بر پایه مقاومت فعال استوار بوده و این حقیقت بارها از سوی رهبر شهید انقلاب نیز تأکید شده بود. از این رو، ضروری است این واقعیت بهدرستی روایت شود تا در آینده چنین وانمود نگردد که نظام اسلامی از مواضع اصولی خود عقبنشینی کرده یا در برابر دشمن تن به سازش داده است.
آقا سید مجتبی خامنهای؛ رهبر معظم انقلاب در تبیین مسیر پیشرو و مذاکرات شصتروزه نیز بر این نکته تأکید کردهاند که تیم مذاکرهکننده جمهوری اسلامی ایران نباید در برابر زیادهخواهیهای طرف مقابل عقبنشینی کند و روشن ساختهاند که پذیرش هرگونه توافق نهایی منوط به رعایت خطوط قرمز و تأمین منافع ملی کشور خواهد بود.
در مجموع، موضع اتخاذشده از سوی رهبر انقلاب را میتوان موضعی حکیمانه و مبتنی بر مدیریت جامع صحنه دانست؛ موضعی که ضمن تعیین تکلیف میدان و دیپلماسی، افکار عمومی و مطالبات مردم را نیز در نظر گرفته و مسیر حرکت هر یک از این جبههها را روشن ساخته است.