به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ این سه کهکشان در فاصله حدود ۱۹۰ میلیون سال نوری از ما، بسیار فراتر از ستارگان و سحابی‌های درخشان کهکشان راه شیری، توسط گرانش در یک رقص کیهانی مسحورکننده به سمت یکدیگر کشیده شده‌اند.

کهکشان‌های مارپیچی بزرگ NGC۶۷۶۹ و NGC۶۷۷۰ که به وضوح توسط برهمکنش‌های گرانشی در مقیاس کهکشانی تحریف شده‌اند، از روبرو، همراه با دیسک‌های کهکشانی درخشان که توسط خطوط غبار بین ستاره‌ای مبهم، زخمی شده‌اند، دیده می‌شوند.

خوشه‌های ستاره‌ای آبی جوان آنها در امتداد بازوهای مارپیچی کشیده شده، در مناطق تشکیل ستاره‌ای که از برخورد ابرهای مولکولی عظیم حاصل می‌شوند، ایجاد می‌شوند.

در پایین این تصویر، کهکشان مارپیچی NGC۶۷۷۱ چشم‌اندازی از لبه خود را نشان می‌دهد که برآمدگی مرکزی آن به دلیل جریان‌های کِشَندی ستاره‌ها است.

در آینده‌ای دور، ادغام این سه کهکشان اجتناب‌ناپذیر است.

در فاصله تخمینی این سه کهکشان که برخی آن را «نقاب شیطان» می‌نامند، قاب تلسکوپی تیز آن بیش از ۳۰۰ هزار سال نوری در مرزهای صورت فلکی جنوبی طاووس امتداد دارد.