به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ شنا یکی از محبوب‌ترین ورزش‌ها و تفریحات در تمام فصل‌های سال است؛ اما آنچه بسیاری از افراد به آن توجه نمی‌کنند، کیفیت آب استخری است که در آن شنا می‌کنند. شاید ظاهر آب شفاف و تمیز به نظر برسد، اما این موضوع همیشه به معنای سالم بودن آن نیست. وجود میکروارگانیسم‌ها، آلودگی‌های شیمیایی یا عدم تعادل مواد ضدعفونی‌کننده می‌تواند سلامت شناگران را به خطر بیندازد.

به همین دلیل، بررسی منظم کیفیت آب یکی از مهم‌ترین اقدامات برای حفظ بهداشت استخر محسوب می‌شود. اگر می‌خواهید بدانید چرا آزمایش کیفیت آب استخر برای سلامت شناگران ضروری است، کافی است نگاهی به بیماری‌ها و مشکلاتی بیندازید که در اثر استفاده از آب آلوده ایجاد می‌شوند. بسیاری از این خطرات تنها از طریق آزمایش‌های تخصصی قابل شناسایی هستند و با مشاهده ظاهری آب نمی‌توان درباره سلامت آن قضاوت کرد.

چرا آب استخر آلوده می‌شود؟

آب استخر به‌طور مداوم در معرض آلودگی قرار دارد. ورود افراد مختلف، گردوغبار، مواد آرایشی، کرم‌های ضدآفتاب، تعریق بدن، برگ درختان و حتی بارندگی می‌توانند کیفیت آب را تحت تأثیر قرار دهند. اگر سیستم تصفیه و ضدعفونی استخر به‌درستی عمل نکند یا کنترل کیفیت آب به‌صورت منظم انجام نشود، شرایط برای رشد انواع باکتری‌ها، ویروس‌ها و قارچ‌ها فراهم خواهد شد.

از سوی دیگر، استفاده نادرست از مواد شیمیایی مانند کلر نیز می‌تواند مشکلات دیگری ایجاد کند. کمبود کلر باعث افزایش آلودگی می‌شود و مصرف بیش از حد آن نیز احتمال بروز حساسیت‌های پوستی و مشکلات تنفسی را افزایش می‌دهد.

بیماری‌های پوستی؛ یکی از رایج‌ترین پیامدهای آب آلوده

پوست اولین عضوی است که با آب استخر تماس پیدا می‌کند؛ بنابراین در صورت آلودگی آب، احتمال بروز مشکلات پوستی افزایش می‌یابد.

برخی از شایع‌ترین مشکلات عبارت‌اند از:

• خارش و التهاب پوست
• قرمزی و حساسیت
• عفونت‌های قارچی
• جوش‌های ناشی از باکتری‌ها
• تشدید بیماری‌هایی مانند اگزما

افرادی که پوست حساسی دارند، کودکان و سالمندان بیش از سایرین در معرض این مشکلات قرار می‌گیرند.

عفونت گوش؛ مشکلی که بسیاری از شناگران تجربه کرده‌اند

یکی از بیماری‌های رایج پس از شنا، عفونت مجرای گوش یا همان «گوش شناگران» است. این مشکل معمولاً زمانی ایجاد می‌شود که باکتری‌ها در آب آلوده رشد کرده باشند و پس از ورود آب به گوش، شرایط مناسبی برای تکثیر پیدا کنند.

علائم این بیماری شامل موارد زیر است:

• درد گوش
• خارش داخل گوش
• احساس گرفتگی
• کاهش شنوایی
• ترشح از گوش

کنترل مناسب کیفیت آب می‌تواند احتمال بروز این مشکل را تا حد زیادی کاهش دهد.

مشکلات چشمی؛ فقط به خاطر کلر نیست

بسیاری از افراد تصور می‌کنند سوزش چشم پس از شنا فقط به دلیل وجود کلر است؛ در حالی که در بسیاری از موارد، عامل اصلی ترکیب کلر با آلودگی‌های موجود در آب است. زمانی که مواد آلی مانند عرق، ادرار یا لوازم آرایشی وارد آب می‌شوند، با کلر واکنش داده و ترکیبات تحریک‌کننده‌ای تولید می‌کنند.

نتیجه این واکنش‌ها می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• قرمزی چشم
• اشک‌ریزش
• سوزش
• التهاب ملتحمه

به همین دلیل، حفظ تعادل شیمیایی آب اهمیت بسیار زیادی دارد.

بیماری‌های گوارشی؛ خطری که کمتر دیده می‌شود

گاهی هنگام شنا مقدار کمی از آب استخر به‌طور ناخواسته بلعیده می‌شود. اگر این آب آلوده باشد، احتمال انتقال برخی عوامل بیماری‌زا وجود دارد.

از جمله مشکلات گوارشی ناشی از آب آلوده می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• اسهال
• تهوع
• دل‌درد
• استفراغ
• تب

این بیماری‌ها معمولاً زمانی بیشتر مشاهده می‌شوند که سیستم ضدعفونی استخر عملکرد مناسبی نداشته باشد.

مشکلات تنفسی ناشی از کیفیت نامناسب آب

کیفیت پایین آب تنها روی پوست و دستگاه گوارش تأثیر نمی‌گذارد. در استخرهای سرپوشیده، اگر میزان کلر یا سایر مواد شیمیایی کنترل نشود، بخارات حاصل از آن‌ها می‌تواند باعث بروز مشکلات تنفسی شود.

افرادی که سابقه آسم یا آلرژی دارند، بیشتر از دیگران در معرض این خطر قرار می‌گیرند. سرفه، تنگی نفس، تحریک بینی و گلو از جمله علائم رایج این مشکل هستند.

چه افرادی بیشتر در معرض خطر قرار دارند؟

اگرچه همه شناگران باید به کیفیت آب توجه داشته باشند، اما برخی گروه‌ها آسیب‌پذیرتر هستند:

• کودکان
• سالمندان
• زنان باردار
• افراد دارای بیماری‌های پوستی
• بیماران مبتلا به نقص سیستم ایمنی
• افراد مبتلا به آسم یا آلرژی

برای این افراد، شنا در استخری که کیفیت آب آن به‌طور منظم بررسی نمی‌شود، می‌تواند پیامدهای جدی‌تری داشته باشد.

چگونه می‌توان از این بیماری‌ها پیشگیری کرد؟

پیشگیری از بیماری‌های مرتبط با آب استخر، نیازمند همکاری مدیران مجموعه‌های آبی و شناگران است.

مدیران استخر باید:

• کیفیت آب را به‌صورت دوره‌ای بررسی کنند.
• میزان کلر و pH را کنترل کنند.
• سیستم تصفیه را به‌طور منظم سرویس کنند.
• در صورت مشاهده آلودگی، سریعاً اقدامات اصلاحی انجام دهند.

از سوی دیگر، شناگران نیز می‌توانند با رعایت چند نکته ساده، احتمال انتقال آلودگی را کاهش دهند:

• پیش از ورود به استخر دوش بگیرند.
• در صورت ابتلا به بیماری‌های عفونی از شنا خودداری کنند.
• از ورود مواد آرایشی یا روغن‌های بدن به آب جلوگیری کنند.
• از بلعیدن آب استخر خودداری کنند.
• پس از شنا بدن و موهای خود را به‌خوبی شست‌وشو دهند.

چرا ظاهر شفاف آب معیار مناسبی برای سلامت آن نیست؟

یکی از رایج‌ترین اشتباهات این است که شفاف بودن آب را نشانه سالم بودن آن بدانیم. در حالی که بسیاری از آلودگی‌های میکروبی و شیمیایی با چشم قابل مشاهده نیستند.

ممکن است استخری از نظر ظاهری کاملاً تمیز باشد، اما میزان باکتری‌ها، قارچ‌ها یا حتی تعادل مواد شیمیایی آن خارج از محدوده استاندارد باشد. به همین دلیل، تنها راه اطمینان از سلامت آب، انجام آزمایش‌های تخصصی و پایش منظم شاخص‌های کیفی است.

جمع‌بندی

شنا زمانی به یک فعالیت سالم و لذت‌بخش تبدیل می‌شود که آب استخر از نظر بهداشتی در شرایط استاندارد قرار داشته باشد. بی‌توجهی به کیفیت آب می‌تواند زمینه‌ساز بروز بیماری‌های پوستی، عفونت‌های گوش، مشکلات چشمی، اختلالات گوارشی و حتی بیماری‌های تنفسی شود.

مدیریت صحیح استخر، استفاده اصولی از سیستم‌های تصفیه و ضدعفونی و انجام آزمایش‌های دوره‌ای، مهم‌ترین اقداماتی هستند که می‌توانند از بروز این مشکلات جلوگیری کنند. در نهایت، سلامت شناگران تنها به شفاف بودن آب وابسته نیست؛ بلکه به پایش مستمر کیفیت آن و رعایت استانداردهای بهداشتی بستگی دارد.