به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»*محمد متن سعادت/// بد عهدیِ پایان ناپذیر، روایت تکراری آمریکا
قول تازه، سابقه بدعهدی را پاک نمیکند!
روزی مردی نزد ملا نصرالدین آمد و گفت:
ـ ملا! اگر به من پول قرض بدهی، فردا حتماً پس میدهم.
ملا گفت:
ـ تو که هفته پیش هم از همسایهات پول گرفتی و پس ندادی!
مرد گفت:
ـ آن هفته فرق داشت؛ این بار قول میدهم!
ملا خندید و گفت:
ـ پس مشکل من این است که به قولت اعتماد کنم یا به سابقهات؟
مرد گفت:
ـ به قولم اعتماد کن!
ملا گفت:
ـ آدم عاقل، قول آدم بدقول را با سابقهاش میسنجد، نه با لبخندش!
امروز، حکایت اعتماد به آمریکا نیز همین است؛ قول تازه، سابقه بدعهدی را پاک نمیکند.
در پیام رهبر معظم انقلاب خطاب به ملت ایران، با اشاره به نقض مکرر تعهدات آمریکا، بار دیگر چهره واقعی این کشور، بیاعتباری تعهدات آن و ماهیت زورگو و تمامیتخواهش آشکار شد. قرآن کریم میفرماید:
- «قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاءُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ وَمَا تُخْفِی صُدُورُهُمْ أَکْبَرُ» دشمنی از زبانشان آشکار شده و آنچه در سینههایشان پنهان میکنند، بزرگتر است.ذات دشمن با امضای یک تفاهمنامه تغییر نمیکند.
رئیسجمهور محترم نیز پیش از این، در دفاع از پذیرش تفاهمنامه، بر تعهد طرف آمریکایی تکیه کرده و تصریح کرده بود که در صورت زیادهخواهی آمریکا، جمهوری اسلامی ایران زیر بار آن نخواهد رفت و مذاکره به معنای پذیرش خواستههای دشمن نیست.
امروز، پس از آنکه آمریکا بار دیگر تعهدات خود را نقض کرده و با زبان تهدید و زور سخن گفته است، این سخنان بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازخوانی و ارزیابی است.
سؤال اساسی اینجاست:
آیا این تفاهمنامه واقعاً سند شکست آمریکا بود؟
اگر چنین بود، چگونه آمریکا پس از امضای آن، بار دیگر به تعهدات خود پشت کرد و بدون پرداخت هزینهای جدی، به تهدید و زیادهخواهی بازگشت؟
آیا سند پیروزی، سندی است که طرف مقابل هر زمان بخواهد بتواند آن را کنار بگذارد و دوباره با زبان تهدید سخن بگوید؟
اگر قرار بود این تفاهمنامه آمریکا را وادار به عقبنشینی کند، چرا نتیجه آن برای ملت ایران، بار دیگر نقض عهد و تهدید دشمن بود؟
این پرسشها برای ایجاد اختلاف مطرح نمیشود؛ اینها پرسشهای یک ملت است برای آنکه از تجربههای گذشته درس بگیرد و بار دیگر هزینه اعتماد به دشمن را نپردازد.
پیروزی را نمیتوان تنها در لحظه امضای یک سند جستوجو کرد. پیروزی آنجاست که دشمن نتواند پس از امضا، تعهداتش را زیر پا بگذارد و بدون هزینه، دوباره با زبان تهدید بازگردد.
رهبر معظم انقلاب در پیام خود، ضمن تبیین ماهیت واقعی آمریکا، بر یکی از اساسیترین نیازهای امروز کشور تأکید کردند: وحدت کلمه و اتحاد مردم و مسئولان. همچنین بر این نکته تأکید شد که دشمن نباید هیچ نشانهای از ضعف و اختلاف در جبهه داخلی مشاهده کند. از همین رو، مطالبهگری امروز نباید بهانهای برای اختلافافکنی باشد؛ بلکه باید در مسیر تقویت اقتدار ملی، انسجام داخلی و اصلاح خطاهای راهبردی گذشته دنبال شود.
مذاکره، اگر از موضع قدرت و با حفظ خطوط قرمز باشد، میتواند یک ابزار باشد؛ اما اعتماد به دشمنی که بارها بیاعتمادی خود را ثابت کرده، خطایی است که ملت ایران دیگر نباید هزینه آن را بپردازد.
آمریکا را باید با سابقهاش شناخت، نه با وعدههایش؛ و تفاهمنامه را باید با نتیجه و ضمانت اجرای آن سنجید، نه صرفاً با عنوان و روایتهای تبلیغاتی پیرامون آن.
اکنون خطاب ما به مسئولانی است که آن تفاهمنامه را سند پیروزی ایران میدانستند:
آیا هنوز هم آن را سند پیروزی میدانید؟
اگر پاسخ مثبت است، ملت ایران حق دارد بپرسد:
چرا دشمنی که بنا بود شکستخورده باشد، امروز دوباره تهدید میکند؟
چرا تفاهمنامهای که بنا بود نشانه عقبنشینی آمریکا باشد، با نقض عهد و بازگشت زبان تهدید همراه شد؟
و مهمتر از همه:
این بار قرار است از این تجربه چه درسی گرفته شود؟
ملت ایران بیش از هر چیز، به مسئولانی نیاز دارد که در برابر دشمن، واقعیت را بر خوشبینی، سابقه را بر وعده و اقتدار را بر اعتماد بیپشتوانه ترجیح دهند.وحدت ملی، تبعیت از رهنمودهای رهبری و شناخت درست دشمن، سه ضلع اقتدار جمهوری اسلامی ایران است. تجربه بار دیگر نشان داد: قول تازه، سابقه بدعهدی را پاک نمیکند؛ و امضای دشمن، بدون تضمین و قدرت بازدارندگی، بهتنهایی امنیت و منافع ملت ایران را تضمین نخواهد کرد.