به گزارش خبرنگار تشکلهای دانشجویی «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ دانشجو و نوع کنشگری آن در جامعه، همواره از محورهای کلیدی گفتمانهای اجتماعی و سیاسی بوده است؛ چراکه دانشجویان بهمثابه نیروی پیشران و آگاه جامعه، نقشی انکارناپذیر در تحولات فرهنگی و اجتماعی ایفا میکنند. بر همین اساس، در بیست و چهارمین دورهٔ جهاد اکبر، مجموعه نشستهایی با هدف ارتقای سطح آگاهیهای دانشجویی و تبیین الگوهای مؤثر کنشگری برگزار شد. گزارش پیشرو، مروری بر محتوای این همایشها خواهد داشت.
مسیر کنشگر
علی خضریان؛ عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس شورای اسلامی و ادوار اتحادیهٔ انجمنهای اسلامی دانشجویان مستقل بر کنشگری صحیح در نقطه حساس تاکید کرد.
مهم ترین بخشهای سخنرانی دکتر خضریان که اتحادیه انجمنهای اسلامی دانشجویان مستقل منتشر کرد، به شرح زیر است:
مقاومت برای جنگ نیست؛ برای ایجاد بازدارندگی و جلوگیری از جنگ است.
دوگانهٔ جنگ و صلح و ادعای مقاومت عامل جنگ است بررسی شد.
منطق مطرح شده: ضعف و ارسال پالس سازش میتواند دشمن را به حمله امیدوار کند؛ مقاومت با ایجاد بازدارندگی احتمال جنگ را کاهش میدهد.
تجربهٔ برجام به عنوان نمونهای از تداوم مطالبهٔ امتیاز از سوی دشمن مورد بحث قرار گرفت.
دانشگاه یکی از میدانهای مهم تقابل و جنگ شناختی است و دانشجو باید با مطالعه و استدلال وارد این میدان شود.
تأکید اصلی بر تولید محتوای مستدل، هماهنگی تشکلها و نقشآفرینی فعال دانشجویان بود.
در نقد مسئولان نیز باید تصمیم را نقد کرد نه شخصیت افراد را؛ و پس از قطعی شدن تصمیم برای اجرای بهتر آن تلاش کرد.
منشور کنشگری
حسین عرباسدی، جانشین مرکز ارزیابی و نظارت راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام نیز با حضور در این دوره بر رسالت دانشجو به عنوان موتور محرک تاکید کرد.
مهم ترین بخشهای سخنرانی دکتر عرب اسدی که اتحادیه انجمنهای اسلامی دانشجویان مستقل منتشر کرد، به شرح زیر است:
منطق جنبش؛ از «جنبنده» تا «تحریککننده»
هدف اصلی جنبش عبور فرد از سکون و تبعیت محض به سمت حرکت و ایجاد حرکت در دیگران است.
جماد: فردی منفعل که برای حرکت منتظر دستور و نیروی بیرونی است.
جنبنده: فردی که از درون دارای انگیزه و توان حرکت است و منتظر دستور نمیماند.
تحریک یعنی به حرکت واداشتن دیگری و ایجاد انگیزه برای اقدام؛ اصل عقلی: کسی که خودش اهل حرکت نیست نمیتواند دیگران را به حرکت درآورد؛ «فاقد شیء محال است بتواند به دیگری شیء بدهد.»
ماموریت تشکل ایجاد تحرک در جامعه نه صرفاً تربیت افرادی که خودشان حرکت میکنند.
مسیر کنشگر: دانشجو باید از جنبنده بودن عبور کند و به تحریککننده تبدیل شود؛ یعنی توانایی و مهارت به حرکت واداشتن دیگران را پیدا کند.