به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ سعیده عطائی/// جناب آقای دکتر سیمایی صراف!
از آن زمانی که با شما در دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی تجارت را در مقطع کارشناسی گذراندم ده سالی گذشته و از شما تصویر یک استاد آرام و دور از حواشی در ذهن من مانده .حال به جای به چالش کشیدن مسأله های سخت در حوزه حقوق تجارت یا سخن گفتن از مفاهیم علمی نخبگانی،
میخواهم با شما از زبان یک جوان انقلابی دهه هفتادی سخن بگویم:
راستش را بخواهید روزی که به عنوان وزیر علوم انتخاب شدید، از ته دل خوشحال بودیم که چهره علمی شما بر چهره سیاسی تان می چربد و وزارتخانه را دستمایه بازی های سیاسی نخواهید کرد. اما الان در این روزها مواضع و صحبت هایی از شما میشنویم که مایه تعجب و ناراحتی خیلی از دانشجویان شده است.
مایی که در سالهای دانشجویی بارها دانشگاه کوهپایه ای بهشتی را از پایین به بالا و بالا ب پایین پیمودیم تا بتوانیم امضای یک برنامه فرهنگی یا یک کرسی آزاد اندیشی را بگیریم تا دانشجو رسالت موذن بودنش را فراموش نکند و فرهنگ اصیل ایرانی اسلامی در دانشگاه روایت شود الان چگونه با نگرش صلح و سازش در برابر متجاوز سکوت کنیم؟ ظاهراً دستور آزادی ۴۰۰ اغتشاشگر دانشجونما را هم صادر کرده اید و با افتخار فرموده اید نود درصد دانشجویان بازداشتی آزاد شده اند! گلی به جمالتان! اما جناب وزیر صدای خیلی از دانشجویان الان شنیده نمی شود لطفاً صدای آنها هم باشید.
همانهایی که در روزهای جنگ و دفاع در برابر تجاوز رژیم جنایتکار آمریکا و اسرائیل شبانه روزی کف خیابان در حال حراست از کشور بودند. همانهایی که در هر فتنه و آشوب در صف مقدم تجمعات دانشگاه نگذاشتند دفتر رئیس و معاونت فرهنگی دانشگاه مورد تعرض قرار بگیرد.
همانها که با حلقه ها و گعده ها در اتاقهای خوابگاه از شب تا صبح در حال رفع شبهات مطرح شده در سر کلاس های درس و فضای مجازی بودند تا دانشجو امیدوار بماند و به ایرانی بودن و مسلمان بودن خود افتخار کند. آری قلب دانشجوی دغدغه مند الان تحت فشار است که استادشان که الان در قامت وزیر علوم نقش ایفا میکند، پس از ترور رهبری شهید و سرداران و فرماندهان ارشد کشور و شهادت صدها دانش آموز کودک و بمباران منازل مسکونی و مراکز درمانی حرف از خشت صلح با متجاوز میزند! پنداری ما به آمریکا حمله کرده و مقام اول کشورشان را ترور کرده ایم!
آقای دکتر سیمایی صراف اگر ممکن است صدای ما هم باشید یا به قامت استاد بی حاشیه حقوق تجارت بازگردید و اجازه دهید دانشگاه یک مکان علمی فرهنگی با ارزش های اصیل باقی بماند...