به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ محمد مهدی دشتی/// در روزهای بیم و امیدِ جنگ، آنچه بیش از هر چیز دیگری از دکتر پزشکیان انتظار می‌رود، تمسک به نهج‌البلاغه در اداره‌ی امور کشور است؛ اما نه به نحوی که قسمتی از آن را بپذیرد و قسمت دیگر را رها کند. نهج‌البلاغه بخشی از میراث گران‌بهای حدیثی شیعه است که از قضا برای امروزِ ما گوهرهای نایابی دارد.

 رئیس‌جمهور محترم و دیگر مسئولان در این ایام، مدام بر تفاهم‌نامه‌ی اسلام‌آباد و پذیرش صلح و صلح‌طلبی تأکید می‌کنند و از عبارت «وَ لاَ تَدْفَعَنَّ صُلْحاً دَعَاکَ إِلَیْهِ عَدُوُّکَ و لِلَّهِ فِیهِ رِضًا» (از صلحى که دشمنت به آن دعوت مى‌کند و خشنودى خدا در آن است، روى مگردان) استفاده می‌کنند؛ درحالی‌که به این نکته توجه نمی‌کنند که دستور حضرت، پذیرش هر صلحی نیست، بلکه پذیرش صلح مشروط بر وجود خشنودی خداوند در آن است.

 فارغ از اینکه این مقدار جانب‌داری از صلح و تفاهم، حتماً دشمن را برای حمله‌ی نظامی جری‌تر و مصمم‌تر می‌کند، با نگاهی جامع به نهج‌البلاغه می‌بینیم که امام (علیه‌السلام) در موارد متعددی زبان به تهدید نظامی گشوده و در مقابل دشمن، توازن میان صلح‌طلبی و نشان دادن آمادگی برای نبرد را حفظ کرده‌اند.

گاهی صلح‌طلبی باعث جنگ می‌شود؛ چراکه به شکستِ بازدارندگی و کاهش هزینه‌ی حمله در نگاه دشمن می‌انجامد. به این امر اضافه کنید بیان کمبود‌ها و مشکلات را که در این ایام به‌کرات اتفاق افتاد؛ تا جایی که رهبر انقلاب در پیام هفته‌ی دولت تذکر دادند که مطرح کردن هر چیزی در رسانه درست...