به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ امیرحسین درکی/// مرضیه برومند، دبیر سی‌ویکمین جشنواره تئاتر کودک و نوجوان، گفته است این رویداد در شرایط سخت پس از حوادث تلخ یک سال اخیر، مسئولیت سنگین‌تری بر عهده دارد و باید با اجرای آثار امیدبخش، آرامش و شادی را برای کودکان و نوجوانان به ارمغان بیاورد. ضرورت ایجاد حال خوب برای کودکان حرف درستی است، اما پرسش اساسی‌تر اینجاست: آیا وظیفه تئاتر کودک صرفاً ساختن حال خوب است؟

کودک ایرانی امروز بخشی از واقعیت‌هایی را تجربه کرده که نمی‌توان با چند نمایش شاد و امیدوارکننده از کنار آن عبور کرد. در جریان دو جنگ دوازده‌روزه و جنگ رمضان، کودکان نیز مانند دیگر اعضای جامعه با اضطراب، صدای انفجار، دوری از خانه، نگرانی برای خانواده و اخبار تلخ روبه‌رو شده‌اند. این تجربه‌ها بخشی از زندگی واقعی کودک امروز است و هنر کودک نمی‌تواند نسبت به آن بی‌اعتنا بماند. اتفاقاً اگر قرار است تئاتر به کودک آرامش بدهد، یکی از مؤثرترین راه‌ها می‌تواند روایت همین ترس‌ها و رنج‌ها باشد؛ روایت‌هایی که به کودک نشان دهد آنچه تجربه کرده، دیده و فهمیده می‌شود.

مسئله این نیست که جشنواره کودک به محلی برای نمایش جنگ و خشونت تبدیل شود. مسئله این است که میان «حال خوب» و «واقعیت» نباید دوگانه کاذبی ایجاد کرد. گاهی یک نمایش درباره کودکی که در جنگ خانه‌اش را از دست داده، بیش از صد نمایش صرفاً سرگرم‌کننده می‌تواند به کودک در فهم و هضم تجربه‌اش کمک کند. هنر قرار نیست واقعیت‌های تلخ را از ذهن کودک پاک کند؛ قرار است به او زبان و تصویر بدهد تا بتواند با آن‌ها مواجه شود.

این غفلت سابقه‌دار است. حتی در دوران جنگ ایران و عراق، با وجود ساخته شدن برخی آثار قابل‌توجه درباره وضعیت کودکان در دل جنگ، تعداد این آثار آن‌قدر نبود که بتوان گفت سینما و هنرهای نمایشی سهم خود را در بازنمایی جهان کودکان جنگ‌زده ادا کرده‌اند. حالا کهنسل جدیدی از کودکان تجربه‌ای متفاوت از جنگ را پشت سر گذاشته‌اند، تکرار همان کم‌کاری قابل دفاع نیست.

جشنواره تئاتر کودک و نوجوان اگر قرار است تصویری واقعی از کودک ایرانی ارائه دهد، باید کودک امروز را با همه شادی‌ها، ترس‌ها، امیدها و رنج‌هایش ببیند. حال خوب کودک مهم است، اما حال خوب همیشه از نادیده گرفتن درد به دست نمی‌آید؛ گاهی از دیدن و روایت کردن همان درد آغاز می‌شود.