به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ محنا رضایی، دبیر سیاسی دانشکده ادبیات دانشگاه علامه طباطبایی، در گفت‌وگو با «خبرنامه دانشجویان ایران» با اشاره به انتشار فیلمی از یک صحنه تئاتر و عذرخواهی عوامل آن اظهار کرد: اخیراً فیلمی از یک صحنه تئاتر در فضای مجازی منتشر شده که بعد از سال‌ها دست‌اندرکاران را به صدا درآورده است؛ صدایی که حاکی از عذرخواهی آنان است. به تعبیر خودشان آرامش مخاطبان برایشان مهم است، اما گویا به‌کل فراموش کرده‌اند که دو بازیگر بر روی سکویی بازی می‌کنند که این سکو واقع در جمهوری اسلامی ایران است و مسئله صرفاً برخورد فیزیکی دو بازیگر در یک صحنه نمایش نیست.
وی افزود: پوشش بازیگر و نزدیک شدن آن به یک آقا، تا جایی که مخاطب آن‌طور برداشت کند که گویی برخورد فیزیکی رخ داده است، این‌ها قابل عذرخواهی نیست؟ حتماً باید برخورد فیزیکی اتفاق بیفتد که آرامش بر هم بخورد؟
رضایی تصریح کرد: نکند مسئولین هنوز هم بار انتظار یک کار فرهنگی را با خود به دوش می‌کشند؟ به نظر مسئولین اگر کار فرهنگی انجام شود، دیگر شاهد چنین صحنه‌هایی بر سکوهای نمایش نیستیم؟
وی ادامه داد: عذرخواهی از مخاطبان برای چنین صحنه‌ای خالی از لطف نیست، اما از این صحنه‌ها کم در نمایش‌های خانگی ندیدیم. اتفاقاً کم پیش نیامده که بین دو بازیگر تماس فیزیکی رخ دهد، ولی آنجا لازم دیده نشد عذرخواهی شود؛ یا چون رسانه‌ای نشد، کسی به خود ندید که عذرخواهی کند؟
دبیر سیاسی دانشکده ادبیات دانشگاه علامه طباطبایی با طرح این پرسش که «با این اوصاف هنوز هم آرامش مخاطبان اهمیت دارد؟» گفت: تا زمانی که اقدام فرهنگی را بهانه‌ای بدانیم برای انجام ندادن کار سلبی، هیچ‌کدام صورت نمی‌گیرد.
وی تصریح کرد: فعالیت فرهنگی مهم و درست است، اما فقط می‌تواند در کنار اقدامات سلبی یک چاشنی باشد تا ایفای نقش کند؛ هیچ‌گاه نمی‌تواند به‌تنهایی دستورالعمل بنویسد.
رضایی در ادامه با اشاره به برخی اتفاقات اخیر افزود: متأسفانه روزبه‌روز پدیده‌های مختلفی همچون دو ماراتن کیش و بوستان ولایت نیز بیشتر برای این قانون‌شکنی بسترسازی می‌کنند و مسئله اینجاست که ما هنوز هم منتظر ترمز بی‌حجابی‌ها در جمهوری اسلامی‌مان هستیم.
وی تصریح کرد: خط قرمز این بی‌بندوباری‌ها و برهنگی‌ها کجاست؟ کجا می‌خواهند ترمز بگیرند؟ معلوم است که توقفی در کار نیست، چون لایحه و قانونی تصویب نمی‌شود که بر اساس یک چارچوب، پوشش خانم‌هایمان تعریف شود و جای تأسف است که دلبسته‌ایم به سخنرانی‌های مسئولین و اقدامات فرهنگی انجام‌نشده‌شان؛ شاید که روزی پوشش‌های ناهنجار ترمز کند.