به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ وحید ناظری/// ماجرای ترجمه و انتشار ترکی کتاب‌های درسی ایران، اگر آن‌گونه که منتشر شده صحت داشته باشد، دیگر صرفاً یک تخلف در حوزه نشر نیست؛ یک نشانه روشن از این است که متولیان فرهنگ و آموزش کشور تا کجا در خواب غفلت فرو رفته‌اند.
جریان‌های پانترکی که سال‌هاست ایده آموزش به زبان مادری را به عنوان یک مطالبه فرهنگی مطرح می‌کنند، حالا ظاهراً به مرحله‌ای رسیده‌اند که خودشان دست به کار تولید و انتشار کتاب درسی شده‌اند. آن هم نه هر کتابی؛ کتاب فارسی دوم دبستان.
این دیگر بحث احترام به زبان‌های محلی نیست. کسی با زبان و فرهنگ مردم ایران مشکلی ندارد. مسئله از جایی آغاز می‌شود که عده‌ای بخواهند برای نظام آموزشی کشور نسخه جداگانه بپیچند و بدون مجوز و خارج از ساختار رسمی آموزش‌وپرورش، کتاب درسی تولید و منتشر کنند. عجیب‌تر از اقدام این جریان‌ها، بی‌تفاوتی متولیان است.
وزارت آموزش‌وپرورش اگر چنین اقدامی صورت گرفته، باید توضیح دهد چه کسی مجوز داده، کتاب کجا تولید شده، چگونه منتشر شده و چرا تاکنون با آن برخورد نشده است.
وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز نمی‌تواند در برابر انتشار اثری که ادعا می‌شود کتاب درسی را بازتولید کرده، صرفاً تماشاگر باشد. سال‌هاست درباره هویت ایرانی، وحدت ملی و ضرورت حفظ پیوندهای تاریخی و فرهنگی مردم این سرزمین حرف می‌زنیم؛ اما ظاهراً در میدان عمل، عده‌ای دیگر مشغول طراحی زمین بازی خودشان هستند.
اینکه آموزش به زبان مادری چگونه باید اجرا شود، بحثی است که می‌توان درباره ابعاد فرهنگی و آموزشی آن گفت‌وگو کرد؛ اما تبدیل این بحث به پروژه‌ای برای ایجاد گسست در نظام آموزشی و هویت مشترک ایرانی، مسئله دیگری است که نمی‌توان از کنار آن به سادگی گذشت. کشوری که متولیانش درگیر هزار مسئله اقتصادی و امنیتی‌اند، نباید عرصه فرهنگ را به حال خود رها کند تا هر کس هر کاری خواست انجام دهد و بعد تازه مسئولان متوجه ماجرا شوند.
اگر این کتاب واقعاً منتشر شده، باید مشخص شود چه کسی مسئول آن است. اگر غیرقانونی است، برخورد قانونی لازم است. و اگر قانونی است، متولیان آموزش و فرهنگ کشور باید دقیقاً توضیح دهند بر اساس کدام قانون و با چه مجوزی.
مسئله فقط یک کتاب درسی نیست. مسئله این است که چه کسی قرار است برای آینده فرهنگی و آموزشی ایران تصمیم بگیرد؛ نهادهای رسمی جمهوری اسلامی یا کسانی که از خلأ نظارت استفاده می‌کنند و آرام‌آرام برای خودشان ساختار موازی می‌سازند؟