به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ در خیابان‌های «ام‌سیتی»، عابر پیاده می‌تواند آدمکی روی یک سکوی رباتیک باشد. نمای ساختمان‌ها، تقاطع‌ها و تابلوها همگی برای بازسازی موقعیت‌هایی ساخته شده‌اند که یک خودرو ممکن است در مسیر واقعی با آن‌ها روبه‌رو شود. اینجا زندگی روزمره جریان ندارد؛ شرایط برای آزمایش فناوری‌های رانندگی فراهم شده است.
«ام‌سیتی» یا Mcity در دانشگاه میشیگان، در شهر آن‌آربر آمریکا قرار دارد. این آزمایشگاه روباز به پژوهشگران امکان می‌دهد خودروهای متصل و خودران را در محیطی کنترل‌شده بررسی کنند؛ پیش از آنکه فناوری‌های تازه در خیابان‌های عمومی آزموده شوند.
شهری حدوداً ۱۳ هکتاری، با خیابان‌هایی برای آزمایش
ام‌سیتی در ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۵ افتتاح شد و حدود ۱۳ هکتار از پردیس شمالی دانشگاه میشیگان را دربرمی‌گیرد. بیش از نیمی از این محدوده به راه‌ها و زیرساخت‌های ترافیکی اختصاص دارد.
مسیرها به یک خیابان صاف و خلوت محدود نیستند. تقاطع، میدان، مسیر شن‌ریزی‌شده و بخشی شبیه بزرگراه با رمپ ورود و خروج در مجموعه پیش‌بینی شده است. این تنوع، امکان آزمایش خودرو در موقعیت‌های شهری و حومه‌ای را فراهم می‌کند.
ظاهر محوطه ممکن است یادآور لوکیشن فیلم‌برداری باشد، اما هر مسیر می‌تواند پرسش متفاوتی پیش روی پژوهشگران بگذارد: خودرو در یک تقاطع چگونه تصمیم می‌گیرد؟ هنگام ورود به مسیر اصلی چه واکنشی نشان می‌دهد؟ تغییر شرایط راه چه اثری بر عملکرد آن دارد؟
حتی خط‌کشی‌های کم‌رنگ هم حساب‌شده‌اند
در گزارش افتتاح مجموعه، دانشگاه میشیگان به دو جزئیات جالب اشاره کرده است: تابلوهایی که با نوشته و نقاشی مخدوش شده‌اند و خط‌کشی‌هایی که رنگشان کم‌رنگ است. این نواقص عمداً در محیط آزمایش گنجانده شده‌اند تا بخشی از دشواری‌های خیابان واقعی بازسازی شود.
از این طراحی می‌توان فهمید که عبور موفق از خیابانی با علائم کاملاً واضح، برای شناخت توانایی خودرو کافی نیست. سامانه باید با نشانه‌هایی هم روبه‌رو شود که خواندن و تشخیص‌دادنشان آسان نیست.
جزئیات محیط به همین موارد ختم نمی‌شود. تونلی در مجموعه وجود دارد که رسیدن سیگنال‌های بی‌سیم و ماهواره‌ای به خودرو را مسدود می‌کند. نماهای ساختمانی نیز امکان بررسی اثر جنس و شکل سطوح بر عملکرد حسگرها را فراهم می‌کنند. بنابراین حتی چیزی که شبیه پس‌زمینه خیابان به نظر می‌رسد، می‌تواند بخشی از ابزار آزمایش باشد.
عابری که می‌تواند دوباره از همان نقطه عبور کند
یکی از تجهیزات ام‌سیتی، سکوی رباتیکی است که آدمک عابر روی آن نصب می‌شود. حرکت این سکو قابل‌تنظیم است؛ برای نمونه، نزدیک‌شدن خودروی آزمایشی به تقاطع می‌تواند فرمان حرکت آدمک را فعال کند.
مزیت چنین ابزاری، امکان تکرار موقعیت است. پژوهشگر می‌تواند شرایط مشخصی را اجرا کند و پس از تغییر سامانه خودرو، نتیجه را با آزمون قبلی مقایسه کند. در خیابان عمومی، هماهنگ‌کردن دوباره زمان حرکت عابر و وضعیت ترافیک به این سادگی ممکن نیست.
چراغ‌ها هم بخشی از همین کنترل‌اند. نرم‌افزار «Mcity OS» امکان تنظیم چراغ‌های راهنمایی، علائم عبور عابر و تجهیزات تقاطع ریلی را می‌دهد و می‌توان تنظیمات را برای اجرای دوباره ذخیره کرد.
در این محوطه، ارتباط خودرو با زیرساخت نیز آزمایش می‌شود. به بیان ساده، پژوهش فقط درباره آنچه دوربین خودرو می‌بیند نیست؛ اطلاعاتی که خودرو و تجهیزات کنار مسیر با یکدیگر مبادله می‌کنند هم بررسی می‌شود.
حصار امنیتی و کنترل ورود؛ چرا درهای ام‌سیتی بسته است؟
در شرح رسمی ساخت ام‌سیتی، حصار امنیتی پیرامون کل محوطه در کنار راه‌ها، روشنایی و زیرساخت شبکه آمده است. مقررات فعلی نیز دسترسی را به افراد مرتبط با آزمایش و پژوهش محدود می‌کند؛ دانشگاه، ایمنی و محرمانگی را دلیل این محدودیت می‌داند. ام‌سیتی یک دروازه اصلی برای ورود معمول دارد و دو دروازه دیگر آن به شرایط اضطراری یا موارد خاص اختصاص یافته‌اند.
این جداسازی با ماهیت آزمایش ارتباط دارد: وقتی قرار است زمان حرکت خودرو، عبور آدمک و تغییر چراغ مشخص باشد، ورود خارج از برنامه می‌تواند شرایط آزمون را تغییر دهد.
در یک آزمایشگاه روباز، حصار پیرامونی و دروازه‌ها در کنار مقررات ورود عمل می‌کنند. تجهیزات حصارکشی، از جمله محصولاتی که مجموعه‌هایی
مانند اطلس فنس عرضه می‌کنند، مرز فیزیکی را می‌سازند؛ در ام‌سیتی، مقررات دسترسی مشخص می‌کند چه کسانی اجازه دارند وارد محدوده آزمون شوند.
بیرون از محوطه، عابرها منتظر فرمان نمی‌مانند
پژوهش‌ها همچنان ادامه دارند. مؤسسه پژوهش حمل‌ونقل دانشگاه میشیگان در گزارشی در ژوئیه ۲۰۲۶، از نمایش زنده سامانه هشدار موقعیت‌های نزدیک به تصادف خبر داد؛ سامانه‌ای که با کمک زیرساخت متصل، خطر برخورد احتمالی را تشخیص می‌دهد و هشدار لحظه‌ای می‌فرستد.
ام‌سیتی فرصت بررسی بخشی از این فناوری‌ها را پیش از مواجهه با رفت‌وآمد عمومی فراهم می‌کند. اهمیت خیابان‌های بدون سکنه‌اش هم همین‌جاست: می‌توان یک موقعیت را دوباره اجرا کرد، خطا را بررسی کرد و نتیجه تغییرات را سنجید. بیرون از این محوطه، دیگر کسی زمان ورود عابر به خیابان را تنظیم نمی‌کند.