به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ جامعه اسلامی دانشجویان دانشگاه لرستان در خصوص ضرورت بازنگری بنیادین در دکترین هسته‌ای و ارزیابی تعهدات بین‌المللی جمهوری اسلامی ایران بیانیه‌ای منتشر کرد.
متن کامل نامه به شرح زیر است:
بسم الله الرحمن الرحیم
﴿وَمَن یُشَاقِقِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَإِنَّ اللَّهَ شَدِیدُ الْعِقَابِ﴾
ما در جامعه اسلامی دانشجویان دانشگاه لرستان، با نگاهی عمیق به تاریخ و تحلیل دقیق روزگار حاضر، بر این باوریم که تقابل فعلی میان جمهوری اسلامی ایران و محور استکبار جهانی، فراتر از منازعات مرزی، رقابت‌های اقتصادی یا اختلافات سیاسی معمول است. این یک نبرد وجودی و آخرالزمانی میان حق و باطل است؛ نبردی میان تمدن معنوی و عدالت‌خواه و تمدن وحشی و متجاوز که هدف نهایی آن، سرکوب اراده‌ی آزادی خواه یک ملت و نابودی نظام برآمده از خون شهیدان است. تاریخ گواه است که این نبرد، با وجود تمامی ترفندهای دشمن، به شکست حتمی و زوال قدرت استکبار منجر خواهد شد.
طی دهه‌های گذشته، ایران اسلامی با صراحت و شفافیت بی‌نظیر، تمامی تعهدات خود را در چارچوب پیمان‌های بین‌المللی انجام داده است. با وجود اینکه بارها و بارها، از جمله در دوران توافق برجام، تأکید شد که ایران هیچ هدفی جز استفاده صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای ندارد، اما آنچه در پاسخ دریافت کردیم، تنها «تحریم‌های غیرانسانی» و «تجاوزهای آشکار» بود.
ما با نگاهی به اسناد آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، مشاهده می‌کنیم که این نهاد و مدیریت منافق آن، که در خدمت منافع رژیم منحوس صهیونیستی است، نه تنها در نظارت بر فعالیت‌های ما ناتوان بوده، بلکه در برابر وقاحت دشمن در بمباران و تعرض به تأسیسات هسته‌ای ما، سکوت کرده و حتی آن‌ها را تأیید نموده‌اند. این پارادوکس تاریخی که «نظارت» را به جای «امنیت»، به ابزاری برای «تحریم» و «تجسم تهدید» تبدیل کرده‌اند، نشان می‌دهد که رژیم‌های بین‌المللی، دیگر نهادهای تضمین‌کننده صلح نیستند، بلکه ابزارهای اعمال فشار یک‌جانبه‌اند.
تاریخ هسته‌ای ایران، تاریخ فداکاری برای دانش و صیانت از حق است. ما شاهد بودیم که چگونه در دوران توافق، بخشی از دارایی‌های هسته‌ای و اورانیوم‌های ذخیره شده‌ی ملت، در برابر بی‌مسئولیتی طرف‌مقابل، از دست رفت؛ اتفاقی که منجر به فعال شدن مکانیسم ماشه و بی‌اعتبار شدن تعهدات در برابر ما شد.
بسیار دردانک و تکان‌دهنده است که ایران، با وجود رعایت دقیق تمامی پروتکل‌ها و حتی با رعایت فتوای عالی‌قدر مقام معظم رهبری (مدظله‌العالی) مبنی بر حرمت ساخت سلاح هسته‌ای، با ترور خود صاحب این فتوا و خانواده‌ی ایشان توسط آمریکا، با این حقیقت روبرو شد که «صلح‌طلبی بی‌دفاع» تنها راه را برای تروریسم دولتی دشمن هموار می‌کند. وقتی دشمن، فتوای مذهبی را با گلوله پاسخ می‌دهد، یعنی او هیچ خط قرمزی را نمی‌شناسد و تنها زبان «قدرت» را درک می‌کند.
با توجه به تغییر ماهیت تهدیدات و جسارت بی‌حد و حصر دشمن که از تحریم‌های اقتصادی تا حملات نظامی و تروریستی را در بر می‌گیرد، ما معتقدیم که سیاست‌های پیشین در مواجهه با تهدیدات هسته‌ای، نیازمند یک «بازنگری بنیادین و استراتژیک» است.
اگر از یک سو، ما بر حق قانونی خود در استفاده صلح‌آمیز از این فناوری تأکید داریم، از سوی دیگر، طبق ماده ۱۰ پیمان NPT، حق داریم در صورت تهدید منافع عالی کشور، از این پیمان خارج شویم. توجه به این نکته ضروری است که بحث خروج از NPT یا بازنگری در دکترین دفاعی، تنها یک گزینه‌ی سیاسی نیست، بلکه ضرورتی برای ایجاد «بازدارندگی فعال» است.
ما با مجلس خبرگان و مراجع تقلید که به این موضوع توجه نشان داده‌اند، همسو هستیم؛ اگر تلاش‌های دیپلماتیک و پایبندی به پیمان‌ها نتواند مانع از تعرض به هسته‌ی مرکزی امنیت ملی شود، ایران موظف است اراده‌ی خود را در آزمایش توانمندی‌های بازدارنده و حتی وصول به فناوری‌های پیشرفته‌ای که مورد اتهام بی‌اساس دشمن بوده، متجلی سازد.