
به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ جریان اپوزیسیون جنگطلب خارجنشین که از نخستین روزهای تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران، تمام تلاش خود را صرف جا انداختن این گزاره میکرد که جنگ علیه جمهوری اسلامی است، نه ایران، حالا با انبوهی از شواهد و اظهارات و تهدیدهای صریح طرف آمریکایی مواجه است که دیگر جایی برای این فریبکاری باقی نمیگذارد. البته شاید اگر صرفا با حماقت این جماعت مواجه بودیم، میشد از کنار آن گذشت اما وقتی عدهای برای حمله نظامی به کشور خود زمینهسازی میکنند، از دشمن خارجی درخواست بمباران میکنند و همزمان مدعی دفاع از مردم ایران هستند، دیگر نمیتوان همه چیز را به حساب ناآگاهی گذاشت؛ مساله آن است که این جماعت یا نمیفهمند آمریکا چه چیزی را هدف گرفته یا آگاهانه خود را به نفهمیدن میزنند تا برای تجاوز به ایران مشروعیت بتراشند.
واقعیت آن است که نگاه آمریکا به ایران، برخلاف آنچه اپوزیسیون جنگطلب تبلیغ میکرد، صرفا تقابل با جمهوری اسلامی و نظام سیاسی مستقر نیست. آنچه طی 9 ماه گذشته از زبان دونالد ترامپ، مارکو روبیو و دیگر مقامهای آمریکا شنیدهایم و در اقدامات نظامی و رسانهای واشنگتن دیدهایم، نشان میدهد مساله بسیار فراتر از تغییر حکومت است.
آمریکا با کشوری مواجه نیست که صرفا بخواهد حکومت آن را تغییر دهد، بلکه با یک واحد تاریخی، فرهنگی، جغرافیایی و تمدنی مستقل مواجه است که حاضر نشده در نظم مطلوب واشنگتن هضم شود. به همین دلیل نیز نشانههای جنگ، بهتدریج از حمله به مراکز نظامی و ساختار سیاسی عبور کرده و به تهدید موجودیت تمدن، یکپارچگی سرزمینی و زیرساختهای حیاتی ایران رسیده است.
اتفاقا نقطه شروع این فریبکاری، همان ادعایی بود که ترامپ و نتانیاهو در آغاز جنگ، یعنی 9 اسفند برای توجیه تجاوز خود مطرح کردند. آنها مدعی بودند به کمک مردم ایران آمدهاند و قرار نیست مردم هدف جنگ باشند. ترامپ در پیام آغاز عملیات نظامی، مردم ایران را به قیام و در دست گرفتن قدرت دعوت کرد و خواست پس از پایان حملات، حکومت خود را به دست بگیرند. نتانیاهو نیز با ادبیاتی مشابه، تلاش کرد حملات را اقدامی در راستای آزادی مردم ایران معرفی کند. به این ترتیب، قرار بود یک تجاوز نظامی تمامعیار در پوشش عملیات نجات مردم به افکار عمومی فروخته شود.
در همین سناریو، ربع پهلوی نیز نقش عروسک خیمهشببازی پروژه دشمن را بر عهده داشت. قرار بود او به عنوان آلترناتیو جمهوری اسلامی معرفی شود تا حملات آمریکا و رژیم موقت صهیونی، به جای آنکه تجاوز به یک کشور مستقل تلقی شود، در قالب اقدامی برای انتقال قدرت جا زده شود. پهلوی با استقبال از تجاوز خارجی و دعوت آمریکا و رژیم به مداخله نظامی، عملا به بلندگوی سیاسی همان پروژهای تبدیل شد که قرار بود با بمباران ایران، آینده کشور را از بیرون تعیین کند. قرار بود این چهره وطنفروش، برای موشکهای دشمن شناسنامه ایرانی صادر کند و به تجاوز خارجی ظاهری از مشروعیت داخلی بدهد اما آنچه پس از ناکامی آمریکا در رسیدن به اهداف تعیینشده و در ادامه اتفاق افتاد، تمام این نمایش را بر هم زد. رئیسجمهور تروریست آمریکا که جنگ را با ادعای نجات(!) مردم ایران آغاز کرده بود، 18 فروردین در پیامی نوشت: «یک تمدن کامل امشب خواهد مرد و هرگز دوباره بازنخواهد گشت». این جمله نه درباره جمهوری اسلامی که مشخصا درباره تمدن ایران بود.
این جمله را باید در کنار تهدیدهای دیگر ترامپ قرار داد. او در همان روزها از نابودی کامل زیرساختهای ایران سخن گفت و مدعی شد آمریکا میتواند تمام پلها و نیروگاههای کشورمان را در چند ساعت از بین ببرد. وی حتی یک روز پیش از تهدید تمدنی، مدعی شد برنامهای برای نابودی تمام پلهای ایران تا نیمهشب روز بعد وجود دارد و اجرای آن تنها 4 ساعت زمان میبرد. این تهدید، صرفا یک بلوف نظامی درباره چند سازه عمرانی نبود، معنای عملی آن، فلج کردن شبکه ارتباطی و اقتصادی کشوری بود که 90 میلیون نفر در آن زندگی میکنند.
سرکرده دولت تروریست آمریکا البته در ماههای بعد نیز از این ادبیات عقبنشینی نکرد. او در مصاحبهای در مردادماه مدعی شد میتواند بیشتر پلهای ایران را در کمتر از یک ساعت نابود کند و بازسازی آنها ممکن است سالها زمان ببرد. او اخیرا نیز بار دیگر از شناسایی ۳۸ پل برای حمله سخن گفت و مدعی شد این پلها را میتوان در عرض یک ساعت نابود کرد. تکرار تهدیدها نشان میدهد موضوع صرفا یک جمله احساسی یا عصبانیت لحظهای رئیسجمهور آمریکا نبوده است. پلها و نیروگاههای ایران به طور مشخص وارد ادبیات تهدید نظامی واشنگتن شدهاند؛ آن هم در حالی که ترامپ و پادوهای فارسیزبانش همچنان ادعا میکنند هدف آمریکا مردم ایران نیستند!
اما اگر ترامپ با زبان تهدید از نابودی تمدن ایران سخن میگوید، وزیر خارجه وی نیز در حال ساختن پشتوانه ایدئولوژیک و تاریخی برای همین تقابل است. سخنرانی ماه قبل روبیو در تپه پنیکس آتن، مشرف به آکروپولیس، به طور واضح نشان داد در ذهن سیاستگذاران آمریکا، جنگ امروز با ایران چگونه بازنمایی میشود.
وی در آن سخنرانی سراغ جنگهای ایران و یونان باستان رفت و روایت حمله خشایارشا به آتن در سال ۴۸۰ پیش از میلاد را پیش کشید. از آتش زدن معابد و زیارتگاههای آکروپولیس به دست سپاهیان ایرانی سخن گفت و مقاومت آتنیها در برابر ایرانیان را به عنوان یکی از نقاط درخشان تاریخ تمدن غرب به تصویر کشید. سپس آمریکا را وارث یونان و روم معرفی کرد و از اروپا خواست از خواب طولانی خود بیدار شود تا آتشی که هزاران سال پیش در یونان روشن شده بود، دوباره شعلهور شود.
روبیو در همان سخنرانی، ایران را در برابر ارزشهای تمدن غرب قرار داد و در مقابل، از تمدن غرب به عنوان تمدنی سخن گفت که برای زندگی، قهرمانی، افتخار و وظیفه ارزش قائل است و اکنون باید با همان شور نیاکان خود از آن دفاع کند. به بیان روشنتر، وزیر خارجه آمریکا در قلب نمادین یونان باستان ایستاده بود تا برای جنگ امروز کشورش علیه ایران، یک شناسنامه تاریخی و تمدنی بسازد.
جدیدترین حلقه این زنجیره، گزارش اخیر روزنامه نیویورکتایمز درباره سدهای ایران است؛ گزارشی که نشان میدهد پروژه جنگ تمدنی آمریکا علیه ایران تا زیرساختهای حیاتی آب کشور نیز امتداد پیدا کرده است. رسانه تروریست آمریکایی در مطلبی با عنوان «حملات هوایی به سایتهای موشکی ایران شاید دلیل ساخت سدها را روشن کند»، این فرضیه موهوم را مطرح کرد که برخی سدها و پروژههای انتقال آب ایران ممکن است با هدف تأمین آب و برق تأسیسات زیرزمینی و شهرهای موشکی احداث شده باشد.
نویسندگان گزارش برای تقویت این فرضیه کذب، به همپوشانی جغرافیایی محل احداث برخی سدها و پروژههای انتقال آب با مناطقی اشاره میکنند که در جریان حملات آمریکا و رژیم به مراکز موشکی ایران هدف قرار گرفتند.
گزارش نیویورکتایمز را نیز باید در کنار تهدیدهای ترامپ، اظهارات روبیو و لفاظیهای دیگر مقامات آمریکا و رژیم اشغالگر دید؛ رویکردی که چیزی جز گسترش دامنه تهدید از ساختار سیاسی و نظامی به تمام ظرفیتهای مادی و تاریخی ایران نیست.
حالا بهتر میتوان فهمید چرا آن جماعتی که از ابتدای جنگ، با شعار جدایی ایران از جمهوری اسلامی برای حمله خارجی کف میزدند، تا این اندازه خائن و وطنفروش بودند. بیوطنانی که میخواستند اینطور در جامعه جا بیندازند که آمریکا آمده تا یک حکومت را سرنگون کند و سپس همه چیز به نفع مردم ایران تمام خواهد شد.
آنها حاضر شدند برای رسیدن به رؤیای شوم سیاسی خود و پیرکودک پهلوی، در کنار کسانی بایستند که آشکارا از نابودی تمدن ایران سخن میگویند؛ جماعتی که باید به پرسشهایی ساده پاسخ دهند: اگر آمریکا فقط با جمهوری اسلامی مشکل دارد، چرا ترامپ از مرگ یک تمدن کامل حرف میزند؟ چرا باید پلها و نیروگاههای ایران نابود شوند؟ چرا باید سدهای کشور به اهداف مشکوک نظامی تبدیل شوند؟
اینها دیگر نشانههای یک جنگ معمول برای تغییر حکومت نیست. جنگی که در آن پل، نیروگاه، سد، تمامیت ارضی، تاریخ و هویت یک ملت به موضوع تهدید تبدیل میشود، اساسا جنگ علیه یک حکومت نیست، جنگ علیه مردم کشوری است که آن حاکمیت در جغرافیای آن قرار دارد.
طبیعتا مساله واشنگتن فقط جمهوری اسلامی نیست. آمریکا با ایرانی مواجه است که حاضر نشده و نخواهد شد در چارچوب نظم تحمیلی آن قرار گیرد؛ ایرانی که از تاریخ، هویت، جغرافیا و ظرفیتهای مستقل خود برخوردار است و همین استقلال، آن را به مانعی در برابر سلطهطلبی آمریکا تبدیل کرده است؛ ایرانی که در تمام روزهای جنگ اخیر، با مقاومت بیبدیلی که در برابر تهاجم تمام عیار متجاوزان آمریکایی - صهیونی از خود نشان داده، موجب تحیر دنیا و حقارت ترامپ و آمریکا شده است. به همین دلیل نیز حمله به ایران، از هدف قرار دادن مراکز نظامی فراتر رفته و به تهدید زیرساختهایی رسیده که حیات اقتصادی و اجتماعی کشور به آنها وابسته است.
دشمنی که از نابودی تمدن ایران سخن میگوید، قرار نیست پس از سرنگونی البته محال جمهوری اسلامی، ایران را به عنوان یک تمدن مستقل و قدرتمند به رسمیت بشناسد. آنها که برای موشکهای آمریکا و صهیونیستها کف زدند، باید بدانند در منطق دشمن، میان مردم ایران، تاریخ ایران و نظام سیاسی آن تفاوتی وجود ندارد. هدف، کشوری است که حاضر نشده تسلیم شود و جمهوری اسلامی، سختترین مانع برای به زانو درآوردن ایران است.