خبرنامه دانشجویان ایران: مجالس عزاداری امام حسین(ع) اگر به همان شکلی که مورد نظر اهل بیت(ع) و بزرگان دین بوده برگزار شود یقیناً از بهترین روش‌های پرورش و رسیدن به کمال برای افراد و اصلاح جامعه است. زیرا با اقامه عزاداری همواره هدف و مرام و منش حسینی زنده خواهد ماند و با زنده ماندن یاد و نام حسین(ع)، این اسلام ناب محمدی(ص) است که زنده و پاینده خواهد ماند.

به گزارش خبرنگار«خبرنامه دانشجویان ایران»؛ با این همه اما این گنجینه عظیم به دست دشمنان فرصت طلب و مستتر و بعضا دوستان نا آگاه دچار آفت شده که در صورت ادامه این روند، دیگر نمی‌توان انتظار چندانی از این محافل برای اصلاح و هدایت فرد و جامعه داشت و این تاجایی پیش‌خواهد رفت که حتی برگزاری آن مضر نیز خواهد بود.

حسن رحیم‌پور در آخرین سخنرانی‌اش در نماز جمعه تهران با بیان اینکه برخی روحانیون در حوزه‌های علمیه تهمت بی دینی به امام خمینی(ره) زدند چراکه مغتقد بودند شیعه و فقه شیعی را باید از سیاست و مبارزات سیاسی جدا کنید تاکید کرد: امروز شیعه انگلیسی در مشهد و قم و اصفهان و نجف مدرسه علمیه دارد و دارد لشگر طلابی را راه می‌اندازد تا تفکر امام و انقلاب و رهبری را تا دهه‌های دیگر از بین ببرد.

خطرناک‌ترین بدعت‌ها و تحریفات و خرافات در تاریخ ادیان از آنجا شکل گرفته که این عناصر با عنصر شریعت آمیخته شده و معجون جدید اعتقادی با رنگ و بوی مذهبی از آن تولید شده است (نظیر رواج بدعت و خرافاتی که به نام دین و امام حسین (ع) در عزاداری‌ها شکل گرفته است و نمونه آشکار آن به کار بردن آلات موسیقی که مناسب مجالس لهو و لعب است یا علامت‌هایی که به شکل صلیب است و امروز اما بیشتر از جنبه‌های معنوی‌اش، تاثیرات مادی و دنیوی آن بیشتر شده است).

به همین جهت هم پیشوایان مذاهب در اعصار مختلف، شدیدترین برخوردها را با بدعت‌ گذاردن و خرافه گرایان داشته و آنان را بدترین مردم و اهل آتش نامیده‌اند و حتی در جلد یازدهم کتاب وسائل‌الشیعه آمده است: «از بدعت گزاران اظهار برائت کنید، آنها را از حیثیت اجتماعی ساقط کنید تا طمع فساد در اسلام و انحراف مردم را نداشته باشند که این سبب می‌شود خداوند برایتان اجر نوشته، درجات شما رادر آخرت بالا ببرد».

مرحوم محدث نوری نیز در زمینه مسامحه علماء در جریان عزاداری‌ها می‌گوید: «... نشر خرابی از سرچشمه و در هر جا منتشر شده منتهی به مرکز علم و حوزه اهل شرع و عتاب عالیه است. چه اگر اهل علم مسامحه نمی‌کردند و مراقب تمییز صحیح و سقیم و صدق و کذب گفتار این طایفه می‌شدند و از گفتن اکاذیب نهی می‌کردند، کار خرابی به اینجا نمی‌رسید و به این حد بی باک و متحجر نمی‌شدند و به این قسمت اکاذیب واضحه معلومه نشر نمی‌کردند و مذهب حقه امامیه و اهلش به این درجه مورد سخریه و استهزاء نمی‌شدند و این مجالس شریفه به این اندازه بی رونق و برکت نمی‌شد.» (لؤلؤ و مرجان، صفحه 12).

با این تفاسیر، می‌توان پاشنه آشیل آسیب‌های هیئات عزاداری اهل بیت(ع) را همان‌هایی دانست که با علم دست به ایجاد بدعت و تفرقه در هیئات می‌زنند و از مکاتب کافر و افراطی تکفیری تغذیه می‌شوند و بعد از علمای گرانقدر، این وظیفه وعاظ و سخنرانان هیئات است که در برابر چنین خرافاتی ایستادگی کنند و به مقابله با آنها برخیزند.

اذا فسد العالم فسد العالم

وقتی عالمی مفسده جو و خبیث باشد، جامعه ای را به عفونت می کشد؛ منتها در این دنیا بوی تعفن آن را به شامه‌ها احساس نمی‌کنند؛ لکن در عالم آخرت بوی تعفن آن درک می‌شود.

ولی عوام نمی‌توانند چنین فساد و آلودگی در جامعه اسلامی به بار آورند. عوام هیچ گاه داعیه امامت و مهدویت نمی‌کنند، این عالم فاسد است که دنیایی را به فساد می‌کشاند: اذا فسد العالم فسد العالم (شرح غرر الحکم ، جلد 4، صفحه 109، حکمت 5472: زلة العالم تفسد عوالم).