خبرنامه دانشجویان ایران: سلاحهاي شيميايي در طول جنگ ايران و عراق بعنوان يكي از مؤثرترين ابزارهاي بازدارندگي و مقابله و نيز اهرم فشاري در دست رژيم عراق بود كه با كيفيت و كميت دلخواه آن رژيم استفاده شد كه نتايج وحشتناكي را به بار آورد .اين نتايج ناشي از سكوت مجامع بين المللي و همسوئي قدرتهاي استكباري با سياست هاي رژيم عراق بود.
به گزارش خبرنگار«خبرنامه دانشجویان ایران»؛ از آنجا که حقوق بین الملل هنوز به آن حد از قوام و استحکام نرسیده است که معادلات سیاسی در آن تاثیر نداشته باشد، بلکه یکی از مهمترین عناصر موثر در شکل گیری و پیشرفت حقوق بین الملل، روابط بین دولتهاست، بنابراین در این گزارش وضعیت سیاسی حاکم بر روابط بین الملل و جامعه جهانی، در زمان کاربرد عراق از تسلیحات شیمیایی، تا حدودی بررسی میشود.
روابط صدام و غرب برای استفاده از تسلیحات شیمیایی
بدون شک غیر از زیاده خواهیهای حزب بعث و شخص صدام، شرایط سیاسی و بین المللی اوایل انقلاب خصوصا دوران دفاع مقدس در سمت و سویی بود که با وجود اعزام مجروحین شیمیایی ایرانی به بیمارستانهای اروپایی، چشمان مجامع بین المللی بر روی این واقعیات بسته بود.
در همان زمان روزنامه کیهان به نقل از ایندی پندنت مینویسد: کشورهای غربی که نگران توسعه اسلام مبارز از سوی ایران بودند، اجازه دادند عراق از سلاحهای شیمیایی در جنگ علیه ایران استفاده کند. این روزنامه تاکید کرد:: کشورهای غربی حتی حاضر نشدند عراق را به خاطر کاربرد سلاح شیمیایی علیه کردهای این کشور به سزای اعمالش برسانند.
آمار حملات شیمیایی عراق به ایران
این درحالی بود که بیشترین قربانیان حملات گسترده عراق، خصوصا حملات شیمیایی این کشور به ایران، در طول هشت سال دفاع مقدس، مردم بیدفاع شهرهای کشورمان بودند؛ بنا بر آمار موجود رژیم عراق 242 حمله شیمیایی به مناطق کشورمان داشته و در حال حاضر بیش از یکصدهزار مجروح شیمیایی وجود دارد.
از طرفی آمار منابع رسمی جهانی حکایت از آن دارد که پس از جنگ جهانی اول، وسیعترین حملات شیمیایی در طول جنگ هشت ساله عراق علیه ایران روی داد که نخستین استفاده ثبت شدهی آن، 23 دی ماه سال 1359 در منطقهای بین هلاله و نیخزر در پنجاه کیلومتری غرب ایلام اعلام شده است.
اعتراف واشینگتن پست به لاپوشانی آمریکا در استفاده صدام از سلاح شیمیایی در حمله علیه ایران
واشنگتن پست بعد از 20 سال در مقالهای با نام آمریکا نقش کلیدی در ساخت تسلیحات شیمیایی عراق داشت مینویسد: جانبداری آمریکا از عراق در سند اداری 14 مورخ 26 نوامبر 1983 شورای امنیت ملی ثبت شده است؛ این یکی از تصمیمات سیاست خارجی زمان ریگان بود که هنوز به صورت محرمانه باقی مانده است؛ به گفته مقامات سابق آمریکا این دستورالعمل تاکید میکند که آمریکا باید هر کاری که لازم است قانوناً انجام دهد تا از شکست عراق در جنگ با ایران جلوگیری کند؛ این دستورالعمل ریاست جمهوری آمریکا در حالی صادر شد که گزارشهای مبنی بر استفاده عراق از گاز شیمیایی منتشر میشد.
گفتنی است علیرغم این که در طول جنگ تحمیلی بین سالهای 1984 تا 1988 هفت بازرسی از طرف تیمهای بازرسی سازمان ملل انجام شد، 6 تیم به مناطق خلیج (مناطق جنگی) فرستاده شد و یک تیم هم قربانیان تسلیحات شیمیایی را در بیمارستانهای انگلیس، بلژیک و آلمان ملاقات کرد.
اما شورای امنیت به صدور 4 بیانیه و 2 قطعنامه اکتفا کرد:
1ـ بیانیه 30 مارس 1984 که صرفاً به محکوم کردن کاربرد سلاح شیمیایی اکتفا کرد.
2ـ بیانیه 25 اوریل 1985 که اذعان کرده بود سلاح شیمیایی علیه نیروهای ایران به کار رفته است.
3ـ بیانیه 21 مارس 1986 که برای نخستین بار از عراق به عنوان به کاربرنده سلاح شیمیایی یادکرد و کاربرد این سلاح را محکوم کرد.
4ـ بیانیه 14 مه 1987 که اشاره میکند غیر نظامیان در ایران بر اثر سلاحهای شیمیایی مجروح شدند.
بررسی مجموع این بیانیهها نشان میدهد که شورای امنیت در جنگ میان ایران و عراق به هیچ عنوان، بیطرف عمل نکرده است.
جالب اینجاست این شورا علاوه بر بیان ارتباط موضوع قطعنامهها با کل جنگ تا حد ممکن از محکوم نمودن صریح دولت عراق خودداری کرده و فقط در مواردی به دلیل گستردگی جنایت عراق مجبور شده تا نام آن کشور را ذکر نماید، اما هیچ ضمانت اجرایی را مورد توجه قرار نداده است.
در دو قطعنامهای هم که شورای امنیت به سلاح شیمیایی توجه میکند:
یکی قطعنامه 612 است که باز هم در آن از عراق به عنوان استفاده کننده از این سلاح یاد نمیکند، اما از تمامی کشورها درخواست میکند که برادامه اعمال یا برقراری کنترل شدید بر صدور تولیدات شیمیایی که در ساخت سلاحهای شیمیایی به کار گرفته میشود به طرفهای مخاصمه، بیفزایند.
و دیگری قطعنامه 620 میباشد. در ابتدای این قطعنامه بیان میشود استفاده از سلاحهای شیمیایی علیه ایران شدت و تکرار پیدا کرده است. این قطعنامه، جدای از نقایص اساسی، مهمترین سندی است که شورای امنیت در طی هشت سال استفاده مکرر عراق از سلاحهای شیمیایی علیه افراد غیر نظامی و نظامی ایران صادر کرده است. در این قطعنامه شورا برای اولین بار، کاربرد سلاحهای شیمیایی را به طور تلویحی نتیجه عدم پیشرفت مذاکرات درباره خلع سلاح شیمیایی دانسته و مذاکرات جاری کنفرانس خلع سلاح در مورد ممنوعیت کامل و موثر توسعه، تولید و انبار کردن سلاح شیمیایی و نیز نابودی آنها را مد نظر قرار داد.
حال تنها سوالی که به ذهن هر کسی متبادر میشود این است که با توجه به پیشینه متناقض و سراسر دورویی سازمان ملل، شورای امنیت و کشورهای استکبار طلبی چون آمریکا، اعتماد دوباره برای رهایی از فشاری که به مراتب کمتر از فشاری است که کشور در زمان جنگ متحمل شد، کار صحیحی است؟
