انتقادها آن قدر برای روحانی ناگوار و ناراحت کننده بود که در جمع کارکنان سازمان حفاظت محیط زیست در حالیکه از آلاینده بودن بنزین و پاکی هوا می گفت و از "باد" تشکر می کرد، ناگهان درد دل باز کرد و گفت: "نمی دانم چرا بعضی ها که از سر بیکاری دچار توهم هستند مدام غصه دین و آخرت مردم را می خورند در حالیکه نه می دانند دین چیست و نه آخرت"
هر چند این روزها بین مردم بحث یارانه و سبد کالا و تورم و قیمت سر به فلک کشیده میوه و مشخص نبودن مسکن مهر، یا همان مسکن اجتماعی دولت یازدهم، هنوز در صدر اخبار و بحثهای گروهی است، و احتیاجات ضروری مردم، به مانند سخنان دولتمردان، به حاشیه نرفته است، با گذشت نزدیک به دو هفته از این بحث ها شاید بتوان با نگاه منطقی تر و به دور از هیجان به این موضوع نگاه کرد.
روحانی مدام غصه دین و آخرت مردم را می خورد
دکتر حسن روحانی، آن هنگام که هنوز در جرگه کاندیداهای انتخابات یازدهم ریاست جمهوری بود، اما نظر دیگری داشت، و خود نیز جزو کسانی بود که نگران دین و آخرت مردم اند. هر چند وی در آن تاریخ هنوز گرده اش زیر بار مسئولیت بزرگی به مانند ریاست دولت قرار نگرفته بود. وی در تاریخ 24 اسفند 91، در دیدار با جمعی از علما و مبلغین مازندرانی مقیم تهران با یادآوری این نکته که مشکلات معیشتی، فقر و فشار اقتصادی و همچنین برخورد غلط با مردم آنها را از دین جدا می کند به سوء استفاده از مقدسات در سال های اخیر اشاره کرد و افزود: دین بازیچه نیست، نباید با دین مردم بازی کرد. یک دولت خوب تنها برای دنیای مردم نیست بلکه برای آخرت آنها نیز مؤثر است.
با این اوصاف مسئله اثر گذاری دولت بر آخرت مردم به همراه دنیا ایشان را شاید اولین بار در مبارزات انتخاباتی خود دکتر روحانی مطرح کرده باشد، مردی که حالا این روزها معتقد است، دین نباید دولتی باشد و به زور نمی توان مردم را به بهشت برد و کسانی که غصه آخرت مردم را می خوردند یک عده متوهم اند که نه می فهمند دین چیست و نه آخرت را فهمیده اند.
حتی چندی پیش از این در روزهای واپسین اولین ماه سال 93، هنگامی که ریس دولت در جمع فرماندهان نیروی انتظامی سخن می گفت، اجرای قوانین راهنمایی رانندگی از سوی مردم را غیر از لازم بودن دنیایی، واجب اخروی نیز دانست و زلف چراغ قرمز را به آخرت مردم گره زد و گفت: "قانون حالا قانون شرع است، چون قانون کشور را هم اجرایش را لازم و واجب میدانیم، تخلفش را هم علاوه بر تخلف دنیوی، در آخرت موجب تعقیب میدانیم."
رییس دولت حتی در کمتر از 10 روز قبل از ایراد سخنان جنجالی خود در ۲۲ اردیبهشت ۱۳۹۳در جریان نشست با وزیر و معاونین وزارت صنعت، معدن و تجارت خود را دغدغه مند دنیا و آخرت مردم می داند و می گوید: اگر شیعه و پیرو راستین مسیر حق و عدل حضرت علی(ع) باشیم سعادت دنیا و آخرت را در پی خواهد داشت.
هدف روحانی از طرح بحث بهشت و جهنم چیست؟
هرچند با کمی جست و جو در سخنان دکتر روحانی در می یابیم که دغدغه دین مردم برای وی جدی بوده است و علاوه بر موارد بالا در سفر استانی خود به هرمزگان در دیدار علما و روحانیون اظهار کرد: "ممکن است شما بگویید که علما بیشتر دنبال تبیین احکام دین برای مردم هستند اما بنده میگویم که توسعه و پیشرفت هم جزو دین است و باید صورت گیرد تا فقر در زندگی مردم از بین برود و پیشرفت کشور است که دنیا و آخرت مردم را میسازد".
به نظر می رسد مشکلات اقتصادی دولت و توقف در مسیر توافق نهایی ژنو و عدم توفیق جدی در پایان سال اول دولت و دست خالی روحانی برای گزارش به مردم، وی را به ناچار به سمت راه اندازی دعوای زرگری با هم صنفی های روحانی خود کرده و بهشت و جهنم را بحث روزی به جای سبد کالا کرده است.
امام چه می گوید؟
در این میان بازخوانی سخنان امام در مورد وظیفه دولت اسلامی بیش از هر سخن دیگری خواندنی و جالب به نظر می رسد. امام، 8 بهمن ماه 1357 در آخرین روزهای اقامتشان در نوفل لوشاتو در جمع دانشجویان و ایرانیان مقیم خارج می فرمایند:
" ... در نقلى است که پیغمبر اکرم صلى الله علیه و آله و سلم دیدند که عده اى از این کفّار را دارند مى آورند، اسیر کردند مى آورند و عبور مى دهند؛ فرمودند که اینها را ما- قریب به این معنا- مى خواهیم به بهشت ببریم، و اینها را با زنجیر مى کشند طرف بهشت.
انبیا- علیهم السلام- براى سعادت بشر مبعوث شده اند؛ یعنى سعادت همه جانبه بشر: سعادت دنیاى بشر، سعادت حیات دیگر بشر. آنها مى خواستند که انسان ها را به کمال لایق به انسانیت برسانند. بشر زیر این بار بسیارىشان نمى روند و نرفتند. ما هم به تبع نبى اکرم صلى الله علیه و آله و سلم قیام کردیم براى اینکه این ملّت محروم را به کمال لایق خودش برسانیم..." (صحیفه امام، ج5، ص: 544)
امام خمینی، در 13 تیرماه 1358 در قم در دیدار کارکنان اداره بهدارى و بهزیستى آذربایجان شرقى نیز همین حدیث را تکرار می کنند و می گویند: «... اسلام خیلى عزیز است. اسلام خیلى فدایى داده است. پیغمبر اسلام براى اسلام خیلى زحمت کشیده، تمام عمرش در زحمت بوده، تمام عمرش... بسته بودند چند نفر را، داشتند مى آوردند. اسیر کرده بودند. فرمود ببین! ما باید با زنجیر اینها را به بهشت ببریم...» (صحیفه امام، ج8، ص: 432)
امام خمینی همچنین در 28 شهریور 1358 در قم در دیدار روحانیون و نمایندگان مردم تبریز با تشریح وظایف حکومت اسلامی تأکید می کنند: "... اسلام آمده است براى همه بشر و مى خواهد همه بشر را وارد کند در سعادت ..."
... در یک جنگى که یک دسته اى را اسیر کرده بودند و بسته بودند و مى آوردند، فرمود که ببین، من با زنجیر این را مى خواهم به بهشت ببرم. اینها را ما اسیر کردیم آوردیم آدمشان کنیم و بفرستیمشان به بهشت. پیغمبر و همین طور سایر پیغمبرهاى آسمانى اصلًا بنایشان بر این است که همه بشر را سعادتمند کنند، هیچ نظرى ندارند که یک ناحیه اى باشد و یک ناحیه دیگر. در عین حالى که خوب پیغمبر اکرم، عرب است و عربستانى است، لکن مى فرماید هیچ عربى بر هیچ عجمى تَفوُّق ندارد؛ هیچ عجمى هم بر هیچ عربى. میزانْ اطاعت خدا و تقواست. وقتى اینطور باشد، خوب، همه ما برادر هستیم و همه ما چه هستیم و با همه بشر ما خوب هستیم و مى خواهیم اصلاح بشوند." (صحیفه امام، ج10، ص: 33)
امام همچنین در تاریخ 25 آذر 1358 در قم در جمع اهالى شریف کنگاور مطلبی را در مورد وظیفه جلوگیری حکومت از انحراف و جهنمی شدن مردم بیان می کنند: "... زمان رسول الله سیزده سالى که در مدینه بودند هیچ سالى بى جنگ نبود. همه اش جنگ بود. جنگ نه جنگى که این حکومت ها مى کنند. براى رساندن مردم به سعادت.
پیغمبرها مى بینند که مردم غرق دارند مى شوند؛ غرق در آتش مى شوند. آنها مى بینند آن ظلمت هایى که به ماها احاطه کرده است، و آن چیزهایى که ما را دارد مى کشد طرف چاه ویل؛ جهنم. آمده اند که ماها را نجات بدهند. با موعظه نجات بدهند. با زور نجات بدهند..." (صحیفه امام، ج11، ص: 264)
