به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»، ماهنامه کارآمدی بسیج دانشجویی دانشگاه علم و صنعت سوژه اقتصاد مقاومتی در آلمان پس از جنگ را برای این شماره خود برگزیده است.
مطالعه این گزارش شاید چندان خالی از لطف نباشد وقتی که شرایط کشور ما به مراتب بهتر از آلمان پس از جنگ است.
آلمان یک کشور مغلوب بود و به حدی متلاشی شده بود که امیدی به بازسازی آن نمی رفت. اقتصاد آلمان پس از جنگ جهانی دوم به وضع بسیار وحشتناکی دچار شده بود. جنگ به همراه سیاست زمین سوخته هیتلر ۲۰ درصد از کل ساختمانهای مسکونی این کشور را نابود کرده بود. تولید سرانه غذا در سال ۱۹۴۷ به تنها ۵۱ درصد مقدار آن در سال ۱۹۳۸ کاهش یافته بود.
همچنین تولیدات صنعتی در سال ۱۹۴۷ تنها برابر یک سوم میزان آن در ۱۹۳۸ بود. علاوه بر آن درصد زیادی از مردان آلمانی که در سن کار قرار داشتند، کشته شده بودند. شیوع انواع بازارهای سیاه کالاها امری طبیعی می نمود. واحد پول از پول رسمی (رایشه مارک) عملا به کالاهای دیگر به ویژه سیگار آمریکایی و انگلیسی بدل شده بود.
یکی از محققان می نویسد: سود حاصل از فروش 40 سیگار در بازار سیاه برابر با مجموع دریافتی یک کارگر عادی در طی دو هفته کار بود.
امروز اقتصاد فدرال آلمان جزو سالمترین اقتصادهای دنیاست. عوامل متعدد و رویدادهای زیادی طی سالهای بعد از جنگ جهانی دوم سبب شد که طی آن آلمان از شرایط بحران خارج شود و امروز اقتصاد آلمان در وضعیت فعلی باشد.
مسئله اصلی در این مطلب این است که آلمان پس از فروپاشی و تحمل هزینه های فراوان بعد از شکست در جنگ دوباره توانست روی پای خود بایستد و با وجود تحریم های فراوان، توانست با تقویت درونی اقتصاد خود به قدرت امروز اروپا تبدیل شود. از جمله این عوامل عزم ملی مردم آلمان در این مسیر جهت رفع کمبودها و پیشرفت بود.
سخت کوشی یکی از متمایزترین ویژگی های معجزه اقتصاد آلمان است. بعد از جنگ و در زمان بازسازی کارگران اکثرا در دو نوبت )دو شیفت( کار می کردند که فقط یک نوبت آن به حساب می آمد و در واقع فقط برای یک نوبت حقوق می گرفتند. بسیاری از صاحبان کارخانجات و کارگران در اولین سالهای بعد از جنگ تا سرحد مرگ کار میکردند و چیزی که مخصوصا مهم است خیلی ها در اوقات فراغت خود کار می کردند تا خسارت جنگ بر کشور خود را برطرف کنند.
کارگران به غیر از تلاش و مهارت، به طرق دیگری نیز به بازسازی کمک نمودند یعنی آمادگی داوطلبانه قبول دستمزدهای پایین و صرفنظر نمودن از اعتصاب.
اعضا و روسای اتحادیه های کارگری قاطعانه و آگاهانه مصمم بودند که کار مشترک را به خطر نیندازند و بازسازی را در مقایسه با درخواست دستمزدهای بیشتر اولویت بدهند. بدون شک بهبود سریع و مداوم استاندارد زندگی کارگران از این عزم و تصمیم متاثر بوده است. همچنین اتحادیه های کارگری از ادامه مخالفتهای سیاسی مستمر خود که جدا شدن از جامعه را به دنبال می آورد دست برداشتند.
بنابراین میتوان گفت که عزم ملی در شرایط کشور ما نیز که نیاز به بهبود وضع اقتصادی در برخورد با فشارها دارد، از تاثیرگذارترین مولفه هایی است که سبب ایجاد یک اقتصاد مقاومتی واقعی و پیشرفت درونی می شود و این به عنوان نقش مردم بایستی مدنظرمان قرار گیرد.
مؤذّن
1393/03/31 - 11:40
