به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ در سند چشم انداز و برنامه چهارم توسعه در حوزه فناوری دست به انتخاب و اولولویت بندی خوبی در بحث فنادری های برتر زده شده است و در حقیقت،منابع کشور بر شش فناوری، شامل:فناوری هسته ای، فناوری هوا فضا، زیست فناوری، فناوری زیست محیطی، نانو فناوری، فناوری اطلاعات و بعدها فناوری شناختی، به عنوان اولویت فناوری کشور متمرکز کرده است، اما در حوزه علم نیز ما به چنین اولویت بندی نیاز داریم. با این روند می توانیم کشور را در حوزه علم وفناوری طبق سند چشم انداز به عنوان اگو برای جهان اسلام تبدیل کنیم.
از دید گاه توسعه علم و فناوری، کشوری که مهد انقلاب اسلامی بوده و اهتمام ویژه ای به توسعه علم و فناوری، درجهت دستیابی به نیک فرجامی ملت ها دارد، باید پیروترین کشور علمی و فناوری در دنیای اسلام و مرکز اشاعه این علوم و فناوری ها در سطح جهان باشد.
افزایش پرشتاب تولید علم و دستیابی به پارهای از فناوری های برتر که بازتاب های خارجی وسیعی در جهان داشته است،نشانه صحیح بودن جهت گیری نظام توسعه علم فناوری کشور است و باید این روند تقویت شود؛ زیرا علم و فناوری در دنیای امروز یکی از مهمترین ابزارهای تقویت غرورملی شمرده می شود؛برای مثال ناسا در امریکا،سازمانی برای تقویت غرور ملی مردم این کشور است. جمهوری اسلامی ایران از طریق ماموریت گرا کردن نظام علم وفناوری واولویت بندی ان و با خط شکنی ها و دستاوردهای علمی بزرگ و جهان تراز،باید بتواند هم غرور ملی و اعتزاز اسلامی ملت ما را تقویت کند وهم به عنوان الگویی برای جهان اسلام خودش را مطرح کند.نمونه موفق ان دستیابی غرورانگیز کشور به فناوری هسته ای وبه تازگی فناوری هوافضاست.
هرچه این دستاوردها بزرگتر و چشمگیرتر باشند، گرایش مسلمانان جهان به انقلاب اسلامی و اصول و ارزش های آن بیشتر خواهد شد و جایگاه ایران در بین کشورها از نظر دستیابی به توسعه تقویت خواهد گردید.
در ارتباط با ماموریت گرا کردن سیاست توسعه علم و فناوری،باید توجه داشت که در ایران مراکز تولید علم و فناوری علاقه فراوانی به اختصاصی کردن امکانات ازمایشگاهی وابزار های مورد نیاز جهت تحقیق و پژوهش دارند. این امر باعث سرمایه گذاری پراکنده دولت به منظور تجهیز این مراکز می شود در این کشور که سرمایه ها تاحدی محدود است،چنین روندی صحیح نیست.
به نظر می رسد مناسب است برای فناوری های برتر، قطب هایی ایجاد گردد وسرمایه گزاری در این قطب ها به صورت متمرکز انجام شودبه این ترتیب با جمع اوری سرمایه پراکنده،امکان دستیابی به تجهیزات گران قیمت وجود خواهد داشت.محققان نیز با جمع شدن در این قطب ها به امکانات بهتری دست پیدا خواهد کرد. برای قطب ها می توان ماموریت ها را به خوبی تبیین و تعریف کرد و روند انجام ماموریت ها را پیشگیری کرد.برای مثال پردیس نانو فناوری وپژوهشکده علوم شناختی تجربه ای دراین زمینه است.
در کنار تشکیل قطب، فراهم اوردن امکانات شبکه ای برای دسترسی به تجهیزات و امکانات موجود درقطب ها و سایر مراکز تحقیقی ضروری است. این امر باعث می شودتا افراد پژوهشگران بتوانند از امکانات موجود استفاده کرده و نیاز به موازی و اتلاف هزینه بی مورد نشود. البته این امر نیاز به نظارت نیز دارد تا مراکز علمی و قطب های مختلف با یکدیگر و پژوهشگران نهایت همکاری را داشته باشد.
در این میان باید شاخص های ارزیابی تولید و رشد علم باز تعریف شود و مصداق های مناسب تری بر مبنای ماموریت ارائه شود.امروزه مهمترین شاخص رشد علم در کشور افزایش مقالات isi می باشد. اگرچه این شاخص برای معیارهای جهانی مناسب به نظر می رسد؛ ولی توجه بیش از حد به ان باعث دور شدن علم از بازار مصرف آن خواهد شد و عملا صنعت پیشرفت نخواهد کرد.مقالات isi هم به تنهایی مشکلی از مشکلات کشور را حل نخواهد کرد.باید ثبت اختراع،حل مشکلات صنایع کشور،تولید کار و موارد مشابه برای ارزیابی تولید علم در نظر گرفته شود.
