منبع اصلی کافئین دانه گیاه قهوه است؛ این دانه را دم می‌کنند و مانند چای می‌نوشند؛ کافئین در چای و کاکائو و حتی در برخی از نوشابه‌ها مانند کوکاکولا و نوشابه‌های انرژی‌زا نیز وجود دارد اما چرا تا این حد کافئین مصرف می‌کنیم؟ جواب این سؤال در گیرنده‌های غشای مغز وجود دارد. آدنوزین، پروتئینی است که با کاهش فعالیت عصب از مغز محافظت می‌کند و ما را به حالت خواب آلودگی وادار می‌کند؛ در نتیجه هنگام خواب، رگ‌های خونی موجب می‌شوند مغز اکسیژن بهتری دریافت کند؛ محققان دریافتند کافئین ساختاری مشابه آدنوزین دارد. پس از نوشیدن یک فنجان قهوه، سلول‌ها و عروق خونی تنگ می‌شوند، تولید آدرنالین می‌کنند و دوپامین تحریک می‌شود و باعث واکنش‌های فیزیولوژیکی مانند انبساط برونش‌ها، افزایش ضربان قلب، سرعت انقباض قلب، افزایش فشار خون و عضله سازی می‌شود.
اگر اعتیاد به قهوه پیدا کنید چه می‌شود؟
در صورتی که شما به قهوه اعتیاد پیدا کنید احساس خستگی می‌کنید و روحیه‌تان تضعیف می‌شود؛ موقع خواب اثرات کافئین را بیشتر حس می‌کنید اما نه به شیوه‌ای لذت بخش؛ پس از ۶ ساعت نیمی از اثر کافئین از بین می‌رود. محققان می‌گویند قهوه در صورتی که در حد اعتدال مصرف شود یک داروی بی‌خطر است و در مقابل مصرف بیش از اندازه آن برابر با مرگ است؛ درضمن معده شما توانایی قهوه زیاد را ندارد. زمانی که قهوه را ترک می‌کنید خستگی، روحیه ضعیف و حساس، سردرد، تهوع و دیگر علائم به سراغتان می‌آید که تمام این علائم تجربه شده‌اند.
اگر عادت به نوشیدن دو یا سه فنجان قهوه در روز دارید سعی کنید پس از حدود ده روز این عادت را ترک کنید. اما بدانید مصرف معقول و منطقی قهوه اثرات مثبت در دراز مدت دارد؛ در بسیاری از مطالعات نشان داده شده است قهوه خطر ابتلا به برخی از بیماری‌ها مانند سرطان روده بزرگ یا بیماری پارکینسون و حتی آلزایمر را کاهش می‌دهد و برای سنگ کلیه، کیسه صفرا، آسم و سردرد خوب است.
منبع: فارس
